ทะลุมิติมาเป็นนางร้าย เปลี่ยนชีวิตใหม่ด้วยมิติห้างสรรพสินค้าในยุค 70【จบ】

        ขณะรอให้แป้งขึ้นฟูสวีหว่านหนิงก็เริ่มเตรียมทำขนมฝูหลิง

        “วิธีการทำขนมฝูหลิงยิ่งง่ายเลยค่ะแค่มีกระทะสักใบก็ทำกินเองที่บ้านได้แล้วแต่ขนมฝูหลิงที่ฉันจะทำในวันนี้เป็นฉบับปรับปรุงใหม่มีการเพิ่มวัตถุดิบบางอย่างเข้าไป นอกจากรสชาติจะดีขึ้นยังช่วยบำรุงร่างกายและลดความเครียดได้อีกด้วย”

        ทุกอย่างเป็นเหมือนเมื่อสักครู่นี้สวีหว่านหนิงอธิบายขั้นตอนการทำทีละอย่างไปพร้อมกับการลงมือทำไปด้วยโดยไม่หยุดชะงักเลยสักนิด

        พ่อครัวแต่ละคนพากันชะเง้อคอมองดูขั้นตอนการทำและพยายามจดจำเอาไว้

        แต่กระนั้นมันก็ไม่มีประโยชน์

        “ขนมฝูหลิงกระทะแรกพร้อมรับประทานแล้วค่ะ”

        สวีหว่านหนิงเอาขนมฝูหลิงที่เพิ่งทำเสร็จใส่ลงไปในจานแล้วบอกให้ทุกคนชิมรสชาติ

        “ผมขอชิมก่อน”

        เถ้าแก่ซุนเป็นผู้บริหารภัตตาคารเฉวียนฝูเขาได้กินของอร่อยเป็นประจำ แต่วินาทีที่ได้ลิ้มรสชาติของขนมฝูหลิงคำแรกแค่เพียงสัมผัสเดียวเท่านั้นมันก็ทำให้เขารู้สึกตกตะลึง

        แต่สิ่งที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่าก็คือหลังกินหมดคำแรกเขายังรู้สึกอยากกินคำที่สอง เถ้าแก่ซุนกินเพลินจนลืมตัว ก่อนจะพบว่าขนมฝูหลิงถูกเขากินหมดไปแล้วครึ่งจาน

        “เถ้าแก่ กินให้น้อยหน่อยเถอะครับเหลือให้พวกเราชิมสักชิ้นสองชิ้นบ้างสิครับ!”

        “ชิมอะไรกันชิมไปพวกเธอก็ทำรสชาติแบบนี้ไม่ได้”เถ้าแก่ซุนสวนกลับพ่อครัวของตัวเองอย่างไม่ไว้หน้า

        พูดจบเขาก็ยังมิวายยื่นมือไปที่จาน

        แต่เขายังไม่ทันสัมผัสจานก็มีคนมือไวยกจานหนีไปก่อน

        “พูดก็พูดเถอะขนมฝูหลิงจานนี้อร่อยมากจริงๆ เม่าถิง เอาอีกสักชิ้นไหม”

        สวีเม่าถิงใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมืออย่างพิถีพิถันมุมปากเจือรอยยิ้มบาง แต่สิ่งที่พูดออกมากลับทำให้ผู้อำนวยการจางตวัดสายตาใส่อย่างขุ่นเคือง

        “ไม่ละคุณเก็บไว้กินเถอะ ถ้าผมอยากกินจะให้น้องสาวทำให้กินเมื่อไรก็ได้”

        ผู้อำนวยการจางยัดขนมฝูหลิงอีกสองชิ้นที่เหลือเข้าปากอย่างหงุดหงิด

        เถ้าแก่ซุนอดกินขนมฝูหลิงเพิ่มได้แต่หันไปจ้องมองเค้กรังผึ้งที่ยังไม่ออกจากเตา

        “หว่านหนิงพวกเรามาเจรจาร่วมงานกันเถิด”

        ผู้อำนวยการจางไม่รอเค้กรังผึ้งอีกต่อไปแค่ขนมฝูหลิงอย่างเดียวก็เอาชนะต่อมรับรสของเขาได้แล้ว

        “ร่วมงาน?ร่วมงานอะไรกันครับ” เถ้าแก่ซุนถาม

        ผู้อำนวยการจางไม่สนใจเขาก่อนจะปรึกษากับสวีหว่านหนิงต่อว่า “สูตรเค้กรังผึ้งกับขนมฝูหลิงคุณคิดจะขายหรือไม่ ผมยินดีทุ่มเงินเพื่อซื้อมัน”

        “ในเมื่อพี่จางเอ่ยปากเช่นนี้เห็นแก่พี่จาง ฉันจะยอมขายให้ ส่วนเรื่องราคาแล้วแต่ทางพี่จะพิจารณาเลยค่ะ”

        สวีหว่านหนิงไม่รู้ราคากลางของการซื้อขายสูตรอาหารสองเมนูนี้จึงมอบอำนาจการตัดสินใจให้กับผู้อำนวยการจาง

        ถึงอย่างไรก็มีพี่รองอยู่ทั้งคนเขาคงไม่เอาเปรียบเธอ

        “คุณจะขายสูตรเค้กรังผึ้งกับขนมฝูหลิงงั้นหรือ?”

        เถ้าแก่ซุนเบียดผู้อำนวยการจางไปอีกทางแล้วส่งยิ้มกว้างมองมาที่สวีหว่านหนิง “หว่านหนิงเทียบกับการร่วมงานกับผู้อำนวยการโรงงานจอมขี้เหนียวอย่างคนแซ่จางคุณมาร่วมงานกับภัตตาคารเฉวียนฝูของพวกเราดีกว่าราคาที่ผมจะให้คุณรับรองว่าสมน้ำสมเนื้อ คุณขายสูตรอาหารสองอย่างนี้ให้ผมดีไหมล่ะครับ”

        “คนแซ่ซุนอย่าให้มันมากเกินไปนะ!”

        ใครที่ไหนแย่งคู่ค้าคนอื่นกันซึ่งๆหน้าแบบนี้บ้าง!

        เถ้าแก่ซุนไม่สนใจผู้อำนวยการจางที่กำลังแผดเสียงโวยวายก่อนจะยกมือทั้งห้าแล้วกล่าวว่า “ผมจะให้ราคาห้าร้อยหยวนต่อสูตรอาหารหนึ่งรายการเป็นยังไงบ้างครับ”

        เงินห้ารอยหยวนถือว่าไม่น้อยเลยสำหรับยุคสมัยนี้สวีหว่านหนิงพอใจกับราคานี้มาก

        ถึงอย่างไรวิธีการทำเค้กรังผึ้งและขนมฝูหลิงก็ง่ายดายมากขายได้ห้าร้อยหยวนย่อมไม่ขาดทุน

        “ผมให้คุณหกร้อย”

        “เจ็ดร้อย! เหล่าจางโรงงานอาหารลี่หมิ่นของพวกคุณทำกำไรได้ไม่เลวก็จริงแต่คุณต้องเลี้ยงดูพนักงานทั้งโรงงาน เงินทุนที่จะเอาออกมาใช้ได้มีไม่มากหากต้องจ่ายค่าสูตรอาหารเจ็ดร้อยหยวนต่อรายการก็เท่ากับคุณต้องเสียเงินหนึ่งพันสี่ร้อยหยวนเพื่อสูตรอาหารสองรายการนี้ต่อให้เป็นผู้อำนวยการโรงงาน คุณอยากใช้เงินทุนก้อนใหญ่ขนาดนี้เกรงว่าคงไม่ใช่เรื่องง่ายหรอกมั้ง”

        “คนแซ่ซุนจะพูดเกินไปแล้ว!”

        ตอนนี้ผู้อำนวยการจางกำลังเสียใจภายหลังเป็นอย่างยิ่ง

        ทำไมเขาไม่เชื่อฟังสวีหว่านหนิงแล้วค่อยลองชิมอาหารฝีมือเธอวันหลังทำไมเขาต้องบอกให้เธอทำอาหารที่ภัตตาคารเฉวียนฝู คนแซ่ซุนเลยคิดจะฉวยโอกาสเอาเปรียบกัน!

        ผู้อำนวยการจางได้แต่หันไปมองสวีเม่าถิงและหวังว่าเขาจะช่วยพูดบ้าง

        สวีเม่าถิงถูปลายจมูกเล็กน้อยแล้วยิ้มกล่าวว่า“มันคือสูตรอาหารของน้องสาวผม เธอมีอำนาจตัดสินใจว่าจะขายสูตรให้ใคร”

        ผู้อำนวยการจางถอนหายใจ

        “อาหนิงคุณตัดสินใจได้หรือยัง”

        สวีหว่านหนิงพยักหน้าเล็กน้อย“เอาแบบนี้แล้วกันค่ะ ฉันจะสูตรขายเค้กรังผึ้งให้ผู้อำนวยการจางแล้วขายสูตรขนมฝูหลิงให้กับเถ้าแก่ซุน ถึงอย่างไรเค้กรังผึ้งก็เก็บรักษาได้นานกว่าไม่ต้องกลัวว่ามันจะเน่าเสีย แต่ขนมฝูหลิงควรรับประทานร้อนๆ ตอนเพิ่งออกจากกระทะ ถึงจะเก็บรักษาอย่างดีอย่างมากก็คงเก็บได้ไม่เกินสองวัน ถ้าขายไม่หมดจะสิ้นเปลืองเปล่าๆ”

        ยุคสมัยนี้เทคโนโลยียังไม่ก้าวหน้าอีกทั้งยังไม่มีวัตถุกันเสียขนมฝูหลิงจึงไม่อาจเก็บรักษาได้เป็นเวลานานเหมือนกับของว่างชนิดอื่น

        เดิมทีสวีหว่านหนิงตั้งใจจะขายสูตรนี้ให้กับผู้อำนวยการจางครึ่งราคานึกไม่ถึงเลยว่าเถ้าแก่ซุนจะถูกใจมันเช่นกัน แบบนี้ก็ดี แบ่งกันคนละสูตรนอกจากเธอจะได้เงินสองก้อนแล้ว ยังทำให้พวกเขาพึงพอใจกันทั้งสองฝ่ายอีกด้วย

        ผู้อำนวยการจางกับเถ้าแก่ซุนสบตากันแล้วจับมือสงบศึก

        “เช่นนั้นก็ทำตามที่หว่านหนิงว่ามา”

        “พี่จางพี่อยากซื้อสูตรเค้กรังผึ้งไม่ทราบว่าจะซื้อในนามของตัวเองหรือในนามของโรงงานอาหารลี่หมิ่นคะถ้าเป็นอย่างหลังฉันหวังว่าจะมีการทำสัญญาอย่างเป็นทางการอนาคตหากมีปัญหาหรือมีความขัดแย้งอะไรกัน พวกเราจะได้มีหลักฐานกันทั้งสองฝ่ายพี่คิดว่าอย่างไรคะ”

        “ไม่มีปัญหาฉันกลับโรงงานแล้วจะเริ่มจัดเตรียมเอกสารสัญญาทันที”

        “เถ้าแก่ซุนล่ะคะ”

        “ผมจะซื้อในนามของภัตตาคารเฉวียนฝูและเซ็นสัญญาด้วยเช่นกันนัดเซ็นวันเดียวกับผู้อำนวยการจางเลยแล้วกัน”

        สุดท้ายทั้งสามฝ่ายก็นัดหมายกันว่าจะทำการลงนามในสัญญาวันพรุ่งนี้เวลาเที่ยงตรง ณ ภัตตาคารเฉวียนฝูโดยมีสวีเม่าถิงเป็นพยาน

        สูตรเค้กรังผึ้งและขนมฝูหลิงถูกขายออกไปในราคาห้าร้อยหยวนต่อสูตรสวีหว่านหนิงไม่ได้ฉวยโอกาสโก่งราคา

        แม้ส่วนต่างจำนวนสองร้อยหยวนจะเยอะมากแต่มันไม่ได้ส่งผลเสียกับเธอ ตรงกันข้าม การคิดราคาถูกลงสองร้อยหยวนกลับยิ่งทำให้ผู้อำนวยการจางและเถ้าแก่ซุนประทับใจในตัวเธอยิ่งขึ้น

        อีกหน่อยทุกคนจะต้องทำงานในสายอาชีพเดียวกันเธอควรสร้างความประทับใจกับพวกรุ่นพี่เอาไว้ก่อนอนาคตหากเปิดภัตตาคารของตัวเองเมื่อไร คงต้องขอให้พวกเขาช่วยสนับสนุน

        สวีหว่านหนิงเป็นคนมองการณ์ไกล

        “วันนี้เป็นวันดีเพื่อฉลองที่พวกเราร่วมงานกันอย่างราบรื่นอาหารมื้อนี้ให้เหล่าจางเป็นคนเลี้ยงก็แล้วกัน”

        ผู้อำนวยการจาง“......”

        แม้เดิมทีเขาก็ตั้งใจจะมาเลี้ยงอาหารอยู่แล้วแต่พอคำพูดนี้ออกมาจากปากของคนแซ่ซุน ทำไมมันถึงแสลงหูนัก?

        หลังทานอาหารเที่ยงเสร็จสวีเม่าถิงก็พาสวีหว่านหนิงไปส่งที่โรงพยาบาล

        ในห้องผู้ป่วยหลินอันกำลังออกกำลังกายอยู่ข้างเตียง

        สวีหว่านหนิงรีบตรงเข้าไปห้ามปรามเขาทันที

        “คุณบ้าไปแล้วเหรอหมอบอกแล้วไม่ใช่หรือว่าคุณควรพักฟื้นร่างกาย ทำไมถึงกล้าออกกำลังกายหนักแบบนี้?”

        “ฉันคิดว่าฉันใกล้หายแล้วถ้าไม่ใช่เพราะเสนาธิการเสิ่นบอกให้ฉันอยู่รักษาตัวที่โรงพยาบาลต่ออีกสักหน่อยฉันคงขอออกจากโรงพยาบาลตั้งแต่ตอนนี้เลย”

        “ยังไงคุณก็ไม่ควรออกกำลังกายหักโหมอยู่ดี”