“คุณคืนฝันหมอต้องบอกตามตรงนะครับ”
หญิงสาวนั่งอยู่บนเตียงคนไข้รอลุ้นว่าหมอจะพูดอะไร ร่างบางรู้ตัวดีว่าตอนนี้โรคหัวใจของเธอมันแย่ลงมาก ยิ่งเื่ที่เจอมามันทำให้คืนฝันไม่มีแรงที่จะสู้ต่อและชีวิตของเธอก็ไม่เหลือใครที่ยังห่วงเธออีกแล้วพ่อและแม่ได้ไปรอเธออยู่ก่อนแล้ว อีกไม่นานเธอคงจะได้เจอกับพวกท่านในเร็ววัน
“คุณต้องได้รับการผ่าตัดเปลี่ยนหัวใจได้แล้วนะครับ”
คืนฝันคิดว่าถึงผ่าตัดไปโอกาสที่จะเสียชีวิตระหว่างผ่าตัดมันก็สูงแล้วอีกอย่างเืของเธอยังเป็หมู่เืพิเศษ ใน 1000 คน จะพบแค่ 3คน การจะหาเืให้พอในการผ่าตัดก็ว่ายากแล้วถึงได้รับหัวใจที่บริจาคมาก็ใช่ว่ามันจะเข้ากับร่างกายของเธอได้ร่างบางเลือกจะให้คนที่เขายังอยากจะสู่ต่อได้มีชีวิตยังดีกว่า
“ฉันขอไม่ผ่าค่ะ”
นั้นมันเป็คำตอบที่หมอก็รู้ดีว่าหญิงสาวตรงหน้าคงได้เลือกเส้นทางของเธอแล้ว กว่าไปเปลี่ยนใจคนไข้คงทำได้ยากคืนฝันยิ้มให้หมอเพื่อยืนยันว่า เธอเลือกไปแล้วและยอมรับผลของมัน
ร่างบางขอหมอออกจากโรงพยาบาล เธอเดินทางกลับไปอยู่บ้านสวนซึ่งเป็สถานที่เดียวที่ทำให้เธอรู้สึกว่ายังได้อยู่กับพ่อและแม่ทั้งที่พวกท่านได้จากเธอไปนานมากแล้ว
“คุณหนูคืนฝันกลับมาทำไมไม่บอกป้าก่อนล่ะ”
“หนูแค่อยากกลับมา...ทำใจ...ค่ะป้า”
ป้าแม่ได้กลับไปทำงานของแกต่อเหลือแค่หญิงสาวนั่งมองออกไปอย่างไรจุดหมาย เสียงนกร้องเหมือนกำลังปลอบใจสายลมพัดผ่านนั้นทำให้เธอคิดถึงคนที่จากไป น้ำตาไหลอาบแก้มขาวเนียนริมฝีปากขบเม้มเข้าหากันจนรับรู้ถึงกลิ่นคาวเื
“พ่อ… แม่…ฝันไม่มีแรงที่จะอยู่แล้ว ทำไมโลกถึงได้โหดร้ายกับฝันแบบนี้”
คืนฝันนั่งร้องไห้จนหลับไปที่เก้าอี้ตัวยาวหน้าบ้านกว่าจะตื่นรอบตัวของร่างบางก็ได้มืดไปเสียแล้ว มีก็แต่แสงจันทร์ที่ส่องสว่างเธอนั่งคิดว่าจะเอาไงต่อกับชีวิตที่ไม่รู้ว่าวันสุดท้ายจะมาถึงเมื่อไรจะเป็วันนี้ หรือ พรุ่งนี้ หรือ วันมะรืน เธอเองก็ไม่อาจรู้ได้
ในเมื่อฉันเคยเชื่อและขอพรกับพระผู้เป็เ้ามาเกือบทั้งชีวิตแต่มันไม่มีอะไรดีขึ้นเลย
คือฝันได้หยิบโทรศัพท์สมาร์ตโฟนออกจากกระเป๋าถือข้างกายมาเปิดดูวิธีที่สามารถเรียกซาตานในแต่ละเว็บไซต์ที่หญิงสาวเปิดอ่านมันก็บอกวิธีที่ต่างกันแต่สิ่งหนึ่งที่เหมือนกันคือรูปสัญลักษณ์วงกลมมีดาวห้าแฉกอยู่ด้านในเืของผู้เรียก และต้องยอมรับว่าต้องเลือกกับสิ่งสำคัญสุดมันคือชีวิตของผู้ที่จะทำสัญญา ในเมื่อพระเ้าไม่เคยจะอยู่ข้างเธอเลยการเลือกจะเชื่อสิ่งอื่นมันไม่ใช่เื่ยากสำหรับเธอแล้วตอนนี้
เมื่อคืนฝันตัดสินใจด้วยความแน่วแน่ร่างบางกัดนิ้วของตัวเองจนมีเืไหวเธอเดินออกจากเก้าอี้ที่นั่งตรงไปยังผืนดินด้านหน้าแล้วใช้นิ้วนั้นเขียนลงเบื้องหน้าตามที่ได้อ่านเจอในใจของเธอก็หวังว่า...ถ้าซาตานมีจริงแล้วสามารถขอในสิ่งที่้าได้แม้ว่าต้องแลกด้วยิญญาเธอก็ยอมที่จะแลก สิ่งที่คืนฝันจะขอ คือ ...
ตึก! ตึก! ตึก!ร่างสูงใหญ่ในชุดลำลองสบาย ๆ กำลังวิ่งออกกำลังกายอยู่หน้าคฤหาสน์ในยามค่ำเสียงของวีน่าเรียกเขามาแต่ไกลดึงความสนใจได้เป็อย่างดีซาตานหนุ่มอยากจะหนีไปจากที่นี่เสียจริง
“มีอะไร”
“ท่านลูเซียสมีงานที่ท่านต้องไปตรวจดูเ้าค่ะ”
“งานพวกนั้นเ้าก็ทำได้ทำไมต้องให้ซาตานอย่างข้า ดูตลอด”
วีน่าอ้าปากกำลังจะพูดแต่เขาที่รำคาญเลขาคนนี้มากเต็มทนจึงได้เดินไปที่โต๊ะทำงานทำให้มันเสร็จ ๆ ไปวีน่าวิ่งตามหลังมาได้แต่ยิ้มชอบใจ
“แค่นี้หมดแล้วใช่ไหม?”
“ใช่เ้าค่ะ”
ลูเซียสนั่งนิ่งที่โต๊ะทำงานเขาเหมือนจะได้ยินเสียงของใครสักคนเรียกหาเป็เวลากว่าพันปีแล้วที่ไม่มีมนุษย์คนใดเรียกเขาด้วยใจที่เชื่อมั่นแบบนี้
ร่างหนาลุกเตรียมจะออกไปข้างนอกแต่วีน่าก็ได้ขัดเขาไว้เสียก่อน ชายหนุ่มส่งสายตาดุไปให้เธอทันทีแต่นั่นก็ไม่ได้ทำให้เธอยอมปล่อยเขาไปตาม้า
“มีอะไรอีก”
“ตอนนี้ยังไม่มีเ้าค่ะว่าแต่…ท่านลูเซียสจะไปไหน?”
“มันเื่ของข้าเ้าทำหน้าที่ให้ดีก็พอ”
“แต่…อีก 7 วัน พระจันทร์จะเต็มดวงแล้ว ท่านจะให้ข้าเตรียมอะไรเป็พิเศษหรือไม่?”
ลูเซียสได้แต่ถอนหายใจ ‘นี้ข้าต้องเจอเื่นั้นอีกแล้วหรือ’มันไม่ใช่ครั้งแรกแล้วเขาก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเมื่อไรมันจะเป็ครั้งสุดท้ายสำหรับเขา
"ทำเหมือนทุกครั้งนั้นล่ะ แล้วถ้าจินมา่นั้น เ้าหาทางกันน้องข้าเหมือนทุกครั้งอย่าให้น้องข้ารู้เื่นี้เด็ดขาด”
“ท่านลูเซียสข้าว่าท่านจินควรจะรับรู้ได้แล้วนะเ้าค่ะ ท่านต้องทนรับกรรมทั้งของตนและยังของเขามันไม่ยุติธรรมสำหรับท่านเลย”
“มันไม่ใช่หน้าที่ของเ้าทำตามที่ข้าสั่งก็พอ ข้าเป็คนเลือกของข้าเอง”
ไม่ทันทีวีน่าจะได้ขานรับลูเซียสก็หายตัวไปแล้วทิ้งให้วีน่าสงสัยมากว่าเขาจะรีบไปไหนแต่นางทำได้แค่เฝ้าคฤหาสน์และทำงานในส่วนของลูเซียสตอนที่เขาไม่อยู่เท่านั้นถึงใจของนางจะห่วงเขามากแค่ไหน นางรู้ตัวดีว่าไหมมีสิทธิ์ที่จะครองใจเขาได้หญิงสาวรู้ดีอยู่แล้วว่าในใจของลูเซียสมีใครบางคนอยู่ในนั้นมากว่าสองพันปีเขายังตามหาเธอผู้นั้นไม่หยุด ถึงต้องทนกับความเจ็บเขาก็ยอม ราวกับว่าความเจ็บนั้นมันย้ำเตือนเื่ของเธอ
ซาตานหนุ่มได้มาตามเสียงเรียกแต่ร่างหนายังไม่ได้ออกไปให้เห็นลูเซียสยืนอยู่ใต้เงามืดที่แสงจันทร์ไม่สามารถสาดส่องลงมาโดนเขาเฝ้าดูการกระทำของร่างบาง
“ทำไม!!!ฉันก็ทำตามทุกอย่างแล้ว ทำไมไม่เห็นจะมีอะไรออกมา”
ร่างบางทรุดตัวลงนั่งกับพื้นโดยที่เธอไม่ได้กลัวว่าชุดที่ใส่จะเปื้อนเลยแม้แต่น้อยลูเซียสขำขันกับการกระทำของหญิงสาวตรงหน้า ตอนแรกเขาก็ตั้งใจจะออกไปแต่เพราะเขาอยากรู้ว่าเหตุใดทำให้ร่างบางถึงคิดจะมาขอพรกับซาตานแทนที่จะเป็พระผู้เป็เ้า
สิ่งที่ลูเซียสคิดออก ว่ามนุษย์ที่ขอพรกับซาตานจะมีก็ไม่กี่เื่อย่างเช่น ชื่อเสียง เงินทอง อำนาจ และจะมีส่วนน้องที่จะมาขอเื่ความรักแต่หญิงสาวตรงหน้าเขาเท่าที่ดูเื่พวกนี้เธอคงจะไม่มีปัญหาหน้าตาของเธอถึงเขาจะเห็นมันไม่ชัดแต่ก็พอจะรู้ว่าสวยคงจะมีคนเข้าหามากโขเสื้อผ้าที่ใส่ก็อย่างดี ไม่รู้เลยว่าร่างบาง้าจะขอพรเป็อะไรกันแน่
แต่เมื่อเขามองเห็นใบหน้าของเธออย่างชัดเจนลูเซียสกลับต้องใและดีใจในเวลาเดียวกันเธอเป็คนที่เขาพยายามตามหามานานเกือบสองพันปี แต่ก็ไม่เคยเจอร่องรอยเลยแม้แต่น้อยราวกับว่าเธอได้สูญสลายหายไปอย่างไม่มีวันกลับพอจะเจอกลับเจออย่างง่ายดาย ลูเซียสอยากเข้าไปกอดเธอใจจากขาดแต่ด้วยนี่เป็ชาติใหม่ของเธอ ทุกอย่างเกี่ยวกับเขาเธอคงจะไม่เหลือเศษเสี้ยวอะไรเกี่ยวกับเขาแล้วก็เวลามันได้ผ่านไปนานมากหญิงสาวด้านหน้าคงไม่อาจจะจำเขาได้ นั้นมันก็ดีแล้ว เขายิ้มให้ด้วยความคิดถึง
“ฉันคงบ้าไปเอง…โลกนี้ก็โหดร้ายกับฉันอยู่แล้วนี่ซาตานก็คงไม่มีอยู่จริงสินะ”
441
![[E-book ใน MEB] พร้อมรักมากนะ](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1679667332_96574692.webp)
