บทที่ 19: ระบบประปาแรงโน้มถ่วง
แสงตะวันยามสายสาดส่องลงมากระทบผืนป่าต้องห้ามชั้นนอกเสียงนกร้องเจื้อยแจ้วประสานกับเสียงน้ำตกม่านไพลินที่ดังแว่วมาแต่ไกลรัฐอิสระแห่งเฮเซลบรุคในเช้าวันนี้ดูเงียบสงบและเป็ระเบียบเรียบร้อยบ้านหินชั้นเดียวตั้งตระหง่านอย่างมั่นคง ส้วมหมักชีวภาพที่อยู่ห่างออกไปใต้ทิศทางลมก็ทำหน้าที่ดับกลิ่นได้อย่างไร้ที่ติทุกอย่างดูเหมือนจะดำเนินไปบนเส้นทางแห่งความสโลว์ไลฟ์ที่สมบูรณ์แบบ
ทว่า...ภายในใจกลางของความสมบูรณ์แบบนั้นกลับมีเสียงถอนหายใจที่เต็มไปด้วยความทุกข์ระทมดังแว่วออกมา
"อึ้บ...แฮ่ก... หนักโว้ยยย!"
อีไลอัสในร่างเด็กชายวัยสิบสองปีกำลังเดินโซเซกระหืดกระหอบกลับมาจากทางน้ำตกม่านไพลิน มือเล็กๆทั้งสองข้างของเขากำลังหิ้ว ‘ถังน้ำ’ ที่ทำจากกระบอกไม้ไผ่ขนาดั์เจาะทะลุปล้องน้ำใสบริสุทธิ์กระฉอกออกมารดขากางเกงทุกครั้งที่เขาก้าวเดินขาที่สั้นจุ๊ดจู๋ของเขาต้องพยายามรักษาสมดุลบนพื้นดินที่ลาดชัน
ในโลกของฟิสิกส์ น้ำ 1 ลิตร มีมวลเท่ากับ 1 กิโลกรัม ถังไม้ไผ่สองใบที่เขาหิ้วอยู่บรรจุน้ำรวมกันเกือบสิบห้าลิตรนั่นหมายความว่าเขาต้องแบกน้ำหนักถึงสิบห้ากิโลกรัมเดินขึ้นเนินดินระยะทางกว่าร้อยเมตรทุกเช้า!
ตุบ!
อีไลอัสทิ้งถังน้ำลงพื้นหน้าบ้านหินน้ำบางส่วนกระฉอกออกมานองพื้น เขาทรุดตัวลงนั่งหอบหายใจ เอามือทุบหลังตัวเองเบาๆ
"กล้ามเนื้อหลังส่วนล่าง ของฉันกำลังจะประท้วงอีกแล้ว..."สถาปนิกน้อยบ่นอุบอิบ ใบหน้าเปื้อนเหงื่อ "ตอนสร้างบ้านก็ปวดหลังแทบตายพอมีส้วม มีบ้าน มีที่นอนอุ่นๆ ดันต้องมาตกม้าตายเพราะการ ‘ตักน้ำ’เนี่ยนะ! ในโลกเดิม ฉันแค่หมุนก๊อกน้ำสแตนเลสน้ำสะอาดก็ไหลออกมาให้ใช้แบบอัลลิมิตแล้วแท้ๆทำไมฉันต้องมาสวมบทเป็กรรมกรแบกน้ำในยุคหินด้วยเนี่ย!"
“เ้านายเหนื่อยเหรอ?ให้ฉันช่วยคาบถังน้ำไหม?” ฟินน์ ลูกจิ้งจอกอสูรวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาหา หางฟูๆของมันปัดไปมา
“ขอบใจนะไอ้หนูแต่ขากรรไกรของแกคงรับน้ำหนักไม่ไหวหรอก” อีไลอัสถอนหายใจเขามองไปที่บาร์นีย์ หมีั์อสูรที่นอนหลับอุตุอยู่หน้าเตาผิง “จะให้บาร์นีย์ไปตักให้ หมอนั่นก็มือหนักเกินไปถังน้ำไม้ไผ่คงแตกคามือั้แ่กำจังหวะแรก”
เด็กชายลุกขึ้นยืนเขาหันกลับไปมองเส้นทางที่เพิ่งเดินจากมา สายตาของสถาปนิกกวาดมองผ่านหมู่แมกไม้ขึ้นไปที่หน้าผาน้ำตกม่านไพลิน ภาพของมวลน้ำมหาศาลที่ตกลงมาจากที่สูงสะท้อนแสงแดดเป็ประกายระยิบระยับ
ทันใดนั้นเอง... ประกายไฟแห่งความอัจฉริยะก็สว่างวาบขึ้นในหัวของเขา!
"เดี๋ยวนะ..."อีไลอัสหรี่ตามองระดับความสูง “ไซต์งานของเรา...บ้านหินหลังนี้ ตั้งอยู่บนเนินดินก็จริง แต่มันก็ยังอยู่ ‘ต่ำกว่า’ ยอดหน้าผาและแอ่งน้ำชั้นบนสุดของน้ำตกม่านไพลิน!”
สมองซีกซ้ายที่อัดแน่นไปด้วยความรู้วิศวกรรมเริ่มประมวลผลอย่างบ้าคลั่ง
“ตามหลักการของกลศาสตร์ของไหล และสมการของแบร์นูลลี ... น้ำที่อยู่ในตำแหน่งที่สูงกว่า ย่อมมี ‘พลังงานศักย์โน้มถ่วง ’ มหาศาลเมื่อเราเปิดเส้นทางให้มันไหลลงสู่ที่ต่ำ พลังงานศักย์จะเปลี่ยนเป็พลังงานจลน์ สร้างสิ่งที่เรียกว่า ‘แรงดันน้ำ’ ดันน้ำให้พุ่งทะยานไปข้างหน้าโดยไม่ต้องพึ่งพามอเตอร์หรือเครื่องสูบน้ำไฟฟ้าเลยแม้แต่ชิ้นเดียว!”
อีไลอัสตบมือฉาดใหญ่ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นเต้น “ใช่แล้ว! ระบบประปาแรงโน้มถ่วง ! ถ้าฉันไม่สามารถแบกน้ำมาหาบ้านได้ ฉันก็จะสั่งให้น้ำเดินมาหาบ้านด้วยตัวเองซะเลย!”
“ฟินน์!บาร์นีย์! ตื่นได้แล้วทีมงานเฮเซลบรุค!วันนี้เรามีเมกะโปรเจกต์ที่จะพลิกโฉมคุณภาพชีวิตของเราไปตลอดกาล!”
เพียงไม่กี่นาทีต่อมา ...ขบวนการก่อสร้างข้ามเผ่าพันธุ์เดินทัพมุ่งหน้าเข้าสู่ป่าไผ่ขนาดใหญ่ทางทิศตะวันออกที่อยู่ไม่ไกลจากน้ำตกแต่การจะไปทางฝั่งตะวันออกจำเป็ต้องข้ามลำธารที่แยกตัวออกมาจากน้ำตกม่านไพลินมันกว้างประมาณ 10 เมตร น้ำใสไหลเชี่ยวและลึกพอสมควร
บาร์นีย์หมีั์อสูรเตรียมตัวจะเดินลุยน้ำลงไปเพื่อแบกเ้านายตัวน้อยและจิ้งจอกอสูรข้ามไปเหมือนทุกครั้งแต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่สถาปนิกเ้าระเบียบอย่างอีไลอัสวางแผนไว้
“เดี๋ยวก่อนบาร์นีย์” อีไลอัสยกมือห้ามพลางกวาดสายตามองสำรวจลำธารและโขดหินมากมายที่กระจัดกระจายอยู่ตามริมฝั่ง“วันนี้เราไม่ได้แค่จะข้ามไปเฉยๆแต่เรากำลังจะขนไม้ไผ่ั์จำนวนมากกลับมา การให้แกแบกข้ามไปข้ามมาทีละท่อนมันเสียเวลาและพลังงานโดยใช่เหตุ”
ิญญาสถาปนิกผู้มองการณ์ไกลเป็ประกายในดวงตาของเด็กชาย“เรา้าโครงสร้างพื้นฐานที่มั่นคง... เรา้าสะพาน”
“สะพาน? เ้านายจะสร้างสะพานตอนนี้เลยเหรอ?” ฟินน์เอียงคอถาม “เราต้องกลับไปขนไม้จากบ้านมาทำสะพานอีกไหมเนี่ย?กว่าจะได้ทำท่อน้ำพอดีมืด”
“ไม่ต้องขนอะไรทั้งนั้นฟินน์ วัสดุศาสตร์ที่ดีที่สุดอยู่ตรงหน้าเราแล้ว”อีไลอัสชี้ไปที่กองหินแม่น้ำขนาดมหึมาและโขดหินตามธรรมชาติที่แข็งแกร่งซึ่งวางเรียงรายอยู่ริมลำธาร“หินแกรนิตพวกนี้ทนทานต่อการกัดเซาะของน้ำเหมาะที่สุดที่จะทำเป็ฐานและเสาสะพาน”
อีไลอัสไม่รอช้าเขาใช้นิ้ววาดแปลนสะพานแบบง่ายๆ ลงบนพื้นทรายริมน้ำ
“เราจะสร้างสะพานแบบง่ายๆแต่รากฐานมั่นคง ” อีไลอัสเริ่มสั่งการ “บาร์นีย์! หน้าที่หลักของแกมาแล้ว ใชัพลังของหมีั์ระดับ A คัดเลือกโขดหินขนาดใหญ่และค่อนข้างแบนตรงริมฝั่งนั้นแบกมันลงไปวางในลำธารเพื่อทำเป็ ‘เสาสะพาน ’ กั้นเป็่ๆ ่ละประมาณ 3 เมตร ทั้งหมด 2จุดตรงกลางลำธาร เล็งตำแหน่งให้ตรงกันนะ!”
บาร์นีย์พยักหน้าหงึกๆมันเดินอาดๆ ไปที่โขดหินขนาดั์ที่หนักหลายร้อยกิโลกรัม ใช้อุ้งเท้าทรงพลังช้อนยกขึ้นมาอย่างง่ายดายราวกับยกหมอนหนุนหมีั์ลุยน้ำลงไปวางโขดหินลงในตำแหน่งที่อีไลอัสชี้อย่างแม่นยำเสียงหินกระทบพื้นน้ำดัง ตูม! จนน้ำกระจาย
ในขณะที่บาร์นีย์กำลังวางเสาหินอีไลอัสก็เรียกใช้งานสกิล [สถาปนิกแห่งพงไพร] นิ้วที่เรืองแสงสีทองของเขาแตะลงบนโขดหินที่บาร์นีย์เพิ่งวางลงไปเขาไม่ได้แค่เชื่อมต่อ แต่วางคำสั่ง ‘ประสานและปรับสมดุล ’สั่งให้ผิวด้านล่างของเสาหินประสานเข้ากับพื้นลำธารอย่างแ่าและปรับจุดศูนย์ถ่วงให้เสาหินตั้งตรงมั่นคงไม่โยกเยกตามกระแสน้ำ
“เยี่ยมมากบาร์นีย์! ทีนี้หาหินแผ่นแบนๆ ยาวๆ มาพาดเป็ ‘พื้นสะพาน ’ เชื่อมระหว่างฝั่งและเสาหินแต่ละ่เลย!”
ทีมงานข้ามเผ่าพันธุ์ทำงานสอดประสานกันอย่างยอดเยี่ยมบาร์นีย์แบกแผ่นหินั์มาวางพาดอีไลอัสใช้เวทมนตร์เชื่อมรอยต่อให้สนิทและผิวหน้าเรียบเสมอกันส่วนฟินน์คอยวิ่งคาบหินก้อนเล็กๆ มาให้เ้านายอุดช่องว่าง พริบตาเดียวสะพานหินแกรนิตที่ดูแข็งแกร่งทนทานและกลมกลืนไปกับธรรมชาติ ความยาว 10 เมตร ก็ทอดตัวข้ามลำธารเสร็จสมบูรณ์!
[ การก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างสำเร็จ: สะพานหินข้ามลำธารเฮเซลบรุค ]
[ ความทนทานโครงสร้าง: 120/100 (แข็งแกร่งเป็พิเศษด้วยหินแกรนิตและเวทมนตร์ประสาน)]
[ คุณได้รับค่าประสบการณ์จากการพัฒนาโครงสร้างพื้นฐาน... ]
“สมบูรณ์แบบ!” อีไลอัสเดินขึ้นไปบนสะพานหินะโกระทืบเท้าสองสามครั้งเพื่อทดสอบความมั่นคง สะพานหินแกรนิตยืนหยัดนิ่งสนิท “ทีนี้เราก็ขนไม้ไผ่ข้ามไปข้ามมาได้สบายรัฐอิสระแห่งเฮเซลบรุคได้ขยายอาณาเขตไปทางทิศตะวันออกอย่างเป็ทางการแล้ว!”
“โฮ่ง! เ้านายโคตรเจ๋ง! สร้างสะพานเสร็จภายในแปดนาที!” ฟินน์วิ่งข้ามสะพานไปมาอย่างเริงร่า
เมื่ออุปสรรคเื่การคมนาคมถูกคลี่คลายภารกิจหลักก็เริ่มต้นขึ้น บาร์นีย์ทำหน้าที่เป็เครื่องจักรกลหนักเช่นเคยมันใช้อุ้งเท้าที่ทรงพลังตบต้นไม้ไผ่ขนาดั์ ...
“ไม้ไผ่คือสุดยอดวัสดุศาสตร์จากธรรมชาติ” อีไลอัสเดินเข้าไปลูบผิวไม้ไผ่ที่เรียบเนียนและเย็นเฉียบ “มันมีโครงสร้างทรงกระบอกกลวง ที่ทำให้มีน้ำหนักเบาแต่กลับมีค่าความต้านทานแรงดึง สูงเทียบเท่ากับเหล็กกล้าบางชนิดเหมาะที่สุดที่จะนำมาทำเป็ ‘ท่อประปา ’”
“แต่เ้านาย...” ฟินน์เอาตีนเขี่ยกระบอกไม้ไผ่ “ข้างในมันไม่ได้กลวงทะลุไปตลอดนะ มันมีแผ่นแข็งๆกั้นอยู่ตรงข้อปล้องทุก่เลย ถ้าน้ำไหลเข้าไปมันก็ตันสิ”
“ถูกต้องวิศวกรน้อย”อีไลอัสพยักหน้ารับ “แผ่นแข็งๆ ตรงข้อปล้อง พวกนั้นคือสิ่งสำคัญที่ทำให้ต้นไผ่แข็งแรงไม่หักงอเมื่อโดนลมพัด แต่สำหรับการทำท่อประปา มันคืออุปสรรค ถ้าเป็ในโลกเดิม ฉันคงต้องหาแท่งเหล็กยาวๆมากระทุ้งให้ปล้องพวกนี้แตกออกทีละอัน ซึ่งทั้งเหนื่อยและเสี่ยงที่กระบอกไผ่จะปริแตก...แต่ที่นี่ ฉันมีทางลัด”
เด็กชายวางมือทาบลงบนกระบอกไม้ไผ่ขนาดั์ความยาวกว่าสี่เมตรเขาเรียกใช้งานสกิล [สถาปนิกแห่งพงไพร]
แสงสีทองสว่างวาบขึ้นที่ปลายนิ้วอีไลอัสหลับตาลงส่งสมาธิและวิสัยทัศน์ผ่านพลังเวทมนตร์ทะลุลงไปถึงโครงสร้างภายในของไม้ไผ่ เขาไม่ได้สั่งให้มันเชื่อมต่อและไม่ได้สั่งให้มันตัดขาด แต่เขากำลังใช้คำสั่ง ‘ปรับโครงสร้าง ’
“แทนที่จะทุบทำลายให้เกิดเศษเสี้ยนไปขวางทางน้ำไหล...”อีไลอัสพึมพำ “ฉันสั่งให้โมเลกุลของข้อปล้องด้านใน‘ละลาย’ และ ‘อัดตัว’เข้าไปรวมกับผนังด้านข้างของกระบอกไม้ไผ่!” อีไลอัสเริ่มรู้สึกว่าสกิลของเขาใช้งานง่ายขึ้นเรื่อยๆจากความชำนาญและเลเวลอับ
จื๊ดดดดด...
เสียงพลังงานเวทมนตร์ทำงานดังก้องเบาๆอยู่ภายในกระบอกไม้ไผ่ แผ่นข้อปล้องที่เคยขวางกั้นถูกพลังงานสีทองบีบอัดและดันให้แบนราบติดผนังอย่างละมุนละไม ผิวด้านในของกระบอกไม้ไผ่ที่เคยมีสิ่งกีดขวางบัดนี้กลับกลวงโบ๋ ทะลุโล่ง และมีผิวััที่เรียบลื่นดุจท่อพีวีซี ชั้นดี!
“เรียบเนียนร้อยเปอร์เซ็นต์!”อีไลอัสส่องตาดูรูท่อ “ความเรียบของผิวท่อด้านใน คือปัจจัยสำคัญในวิชาพลศาสตร์ของไหลยิ่งผิวท่อเรียบเท่าไหร่ ‘แรงเสียดทาน ’ ที่จะมาต้านกระแสน้ำก็จะยิ่งน้อยลง น้ำก็จะไหลได้แรงและเร็วขึ้น!”
อีไลอัสจัดการทะลวงข้อปล้องไม้ไผ่ความยาวสี่เมตรจำนวนเกือบสิบกว่าท่อนจนเสร็จสิ้นจากนั้นเขาและลูกบ้านก็ช่วยกันลำเลียงท่อไม้ไผ่ทั้งหมดมุ่งหน้าไปยังใต้หน้าผาของน้ำตกม่านไพลิน
สถาปนิกน้อยแหงนหน้ามองหน้าผาหินที่สูงชันทะลุยอดไม้กระแสน้ำมหาศาลทิ้งตัวลงมาจากแอ่งน้ำเบื้องบน เกิดเป็ละอองน้ำฟุ้งกระจาย
"สูงขนาดนี้... ขืนปีนขึ้นไปมีหวังได้กลับไปเกิดใหม่รอบที่สามแหงๆ"อีไลอัสบ่นพึมพำ เขารู้ข้อจำกัดทางสรีรวิทยาของร่างเด็กสิบสองขวบดี"ในเมื่อวิศวกรขึ้นไปหาจุดติดตั้งไม่ได้ เราก็ต้องใช้วิธี 'ประกอบสำเร็จรูป ' จากข้างล่างแทน"
อีไลอัสคัดเลือกกระบอกไม้ไผ่ที่แข็งแรงที่สุดมาสามท่อนเขาใช้สกิล [สถาปนิกแห่งพงไพร]เชื่อมต่อพวกมันเข้าด้วยกันจนกลายเป็ท่อยาวเฟื้อยกว่าสิบสองเมตรจากนั้นที่ปลายท่อ้าสุดเขาใช้เวทมนตร์หลอมรวมก้อนหินแม่น้ำขนาดเท่ากำปั้นติดเข้าไปที่ขอบท่อเพื่อทำเป็ 'ตะกั่วถ่วงน้ำ ' และนำหญ้าแห้งมาสานเป็ตะแกรงหลวมๆปิดปากท่อไว้เพื่อทำหน้าที่เป็ 'ฟิลเตอร์กรองหยาบ ' ป้องกันเศษใบไม้เข้าไปอุดตัน
เมื่อหัวดูดน้ำสำเร็จรูปเสร็จสิ้นเขาก็หันไปหาเครื่องจักรกลหนักประจำไซต์งานที่กำลังนั่งเกาพุงอยู่
"บาร์นีย์! หมีป่าอย่างแกมีสัญชาตญาณนักปีนต้นไม้อยู่แล้วใช่ไหม?"
หมีั์หยุดเกาพุงมันเงยหน้ามองหน้าผาหินที่เต็มไปด้วยตะไคร่น้ำและรากไม้ใหญ่ที่ชอนไชลงมา"หน้าผา... ปีนได้... กรงเล็บหมี... แข็งแรงมาก..."
"เยี่ยม!" อีไลอัสยิ้มกว้างเขาชี้ไปที่ท่อไม้ไผ่ยาวเฟื้อยที่ประกอบเสร็จแล้ว "ฉันจะใช้เทคนิค 'การติดตั้งแนวดิ่ง ' แกช่วยคาบปลายท่อฝั่งที่มีตะแกรงหญ้าแล้วปีนขึ้นไปบนหน้าผานั่นให้ถึงแอ่งน้ำชั้นบนสุดจากนั้นก็แค่หย่อนหัวท่อจุ่มลงไปใต้น้ำลึกๆ... ส่วนปลายท่ออีกด้านแกปล่อยให้มันห้อยต่องแต่งลงมาข้างล่างนี่ได้เลย ฉันจะรอรับ่ต่อเอง!"
"เข้าใจ... คาบไป... แล้วก็หย่อน..." บาร์นีย์รับคำสั่งอย่างว่าง่ายมันอ้าปากคาบหัวดูดน้ำไม้ไผ่ไว้แน่น
จากนั้นภาพที่น่าตื่นตะลึงก็ปรากฏขึ้น ร่างมหึมาของหมีั์ระดับ A กระโจนเข้าเกาะหน้าผาหินกรงเล็บที่หนาและคมกริบของมันจิกทะลุร่องหินแกรนิตได้อย่างง่ายดายราวกับส้อมจิ้มเนยบาร์นีย์ปีนป่ายขึ้นไปตามความสูงชันด้วยความคล่องแคล่วที่ขัดกับสรีระท่อนไม้ไผ่ยาวสิบสองเมตรถูกลากเลื้อยตามขึ้นไปเรื่อยๆ
รอเพียงไม่กี่นาทีบาร์นีย์ก็ปีนขึ้นไปถึงขอบหน้าผา มันสะบัดหัวเหวี่ยงปลายท่อที่มีก้อนหินถ่วงน้ำทิ้งดิ่งลงไปในแอ่งน้ำชั้นบนสุด ก้อนหินทำหน้าที่ดึงปากท่อให้จมลึกลงไปใต้น้ำป้องกันไม่ให้ฝุ่นผงบนผิวน้ำไหลเข้าไป ได้อย่างสมบูรณ์แบบ!
ปลายท่อไม้ไผ่อีกด้านห้อยต่องแต่งตกลงมาถึงชะง่อนหินด้านล่างที่อีไลอัสยืนรออยู่พอดิบพอดี
"เพอร์เฟกต์! ทีนี้เราก็ไม่ต้องเสี่ยงตายปีนขึ้นไปเองแล้ว!"อีไลอัสคว้าปลายท่อที่ห้อยลงมาไว้ในมือ
ขั้นตอนต่อไปคือการ‘วางแนวท่อ ’ ซึ่งเป็หัวใจของการทำระบบประปาแรงโน้มถ่วง...
“เอาล่ะบาร์นีย์วางท่อแรกลงไปในแอ่งน้ำเลย หาโขดหินหนักๆ มาทับปากท่อเอาไว้ให้แน่นๆอย่าให้กระแสน้ำพัดมันหลุดได้นะ”
อีไลอัสสั่งการหมีั์จัดการวางปลายท่อด้านหนึ่งจุ่มลงไปใต้น้ำลึกพอสมควรเพื่อป้องกันไม่ให้ฝุ่นผงบนผิวน้ำไหลเข้าไปในท่อ
ขั้นตอนต่อไปคือการ ‘วางแนวท่อ ’ ซึ่งเป็หัวใจของการทำระบบประปาแรงโน้มถ่วงอีไลอัสใช้วิธีนำท่อไม้ไผ่มาต่อกันแบบหัวท้าย เขาใช้สกิล [สถาปนิกแห่งพงไพร]ในการปรับขนาดปลายท่อด้านหนึ่งให้หดเล็กลงเล็กน้อย และขยายปลายท่ออีกด้านให้กว้างขึ้น เพื่อให้มันสวมเข้าหากันได้อย่างพอดิบพอดี
จากนั้นเขาก็ใช้ยาแนวดินเหนียวผสมมอสส์ ที่เหลือจากการสร้างบ้านมาพอกอุดรอยต่อด้านนอกอีกชั้นเพื่อป้องกันน้ำรั่วซึม
“ทิศทางของการวางท่อต้องมีความลาดเอียงลง อย่างต่อเนื่องห้ามมี่ไหนที่ท่อกระดกโค้งขึ้นเด็ดขาด!” อีไลอัสเดินเช็กระดับแนวท่ออย่างเคร่งครัด“ถ้าท่อมีจุดที่โค้งขึ้นแล้วตกกระทะลากลงมา อากาศที่ปนมากับน้ำจะไปสะสมตัวอยู่ที่จุดสูงสุดนั้นเกิดเป็ ‘แอร์ล็อก ’ ซึ่งจะสกัดกั้นไม่ให้น้ำไหลผ่านไปได้เลย!”
เพื่อรักษาความลาดเอียงที่สม่ำเสมอเขาให้ฟินน์ไปคาบกิ่งไม้รูปทรงง่าม มาตอกลงดินเพื่อทำเป็‘เสารองรับท่อ’ ตลอดเส้นทางจากน้ำตกจนถึงลานหน้าบ้านหินท่อประปาไม้ไผ่เส้นยาวเหยียดทอดตัวเลื้อยผ่านหมู่แมกไม้ทางทิศตะวันตกของน้ำตกพาดไล่ระดับลงมายังทิศตะวันออกของบ้านหินดูคล้ายกับงูั์สีเขียวที่กำลังหลับใหล
เมื่อปลายท่อเดินทางมาถึงลานหน้าบ้านหินเยื้องไปทางทิศตะวันออกอีไลอัสก็สั่งหยุดการเชื่อมท่อ
“ท่อน้ำมาถึงแล้วแต่ถ้าเราปล่อยให้น้ำไหลทิ้งตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงดินหน้าบ้านเราจะกลายเป็โคลนเละเทะ เราต้องมีจุดรับน้ำและจุดควบคุมการไหล”
เด็กชายจัดการสร้าง ‘อ่างหินรับน้ำ ’ ขนาดกลางขึ้นมาตรงจุดสิ้นสุดของปลายท่อเขาใช้ก้อนหินแม่น้ำมาก่อเป็อ่างรูปวงกลมขนาดเส้นผ่าศูนย์กลาง 2 เมตร สูง 1เมตร ใช้สกิลประสานรอยต่อและฉาบดินเหนียวจนทึบน้ำ ภายในเวลาอันรวดเร็วอ่างหินนี้จะทำหน้าที่เป็จุดพักน้ำไว้สำหรับล้างหน้าและทำความสะอาดสิ่งของ
“และนี่คือไฮไลท์สุดท้าย...‘ลิ้นไม้ขัด ’ หรือก็คือก๊อกน้ำฉบับวิศวกรป่าเถื่อนนั่นเอง!”
อีไลอัสหยิบกระบอกไม้ไผ่ท่อนสุดท้ายที่จะใช้เป็ปลายท่อเขาใช้กะเทาะหินเจาะช่องสี่เหลี่ยมผืนผ้าเล็กๆ ทะลุลงไปตรงกลางหลังท่อ จากนั้นเขาใช้สกิลตัดแผ่นไม้เนื้อแข็งให้มีขนาดพอดีกับช่องสี่เหลี่ยมนั้นทำเป็ลักษณะคล้ายไม้บรรทัดแบนๆ สอดแทรกลงไปในช่องให้ทะลุขวางทางน้ำด้านใน
“มันทำงานเหมือนประตูน้ำ” อีไลอัสอธิบายการทำงานให้ลูกบ้านทั้งสองดู “เมื่อเรากดแผ่นไม้นี้ลงไปจนสุด มันจะไปขัดขวางเส้นทางของของไหลปิดตายไม่ให้น้ำไหลผ่าน แต่เมื่อเราดึงแผ่นไม้นี้ขึ้น... ทางน้ำจะเปิดออก น้ำก็จะพุ่งทะยานออกมา!”
อีไลอัสจัดการเชื่อมท่อน้ำท่อนสุดท้ายเข้ากับระบบท่อหลักที่ลากมาจากน้ำตกเขายืนจังก้าอยู่หน้าอ่างหิน มือข้างหนึ่งจับที่ลิ้นไม้ขัด (ก๊อกน้ำ)ที่ปิดสนิทอยู่ หัวใจของเด็กชายเต้นระรัว
“บาร์นีย์!ฟินน์! เอาล่ะนะ... วินาทีแห่งประวัติศาสตร์การประปาของมวลมนุษยชาติ! 3...2... 1... เปิดวาล์ว!”
อีไลอัสออกแรงดึงลิ้นไม้ขัดขึ้น้า!
ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วอึดใจ...
ซ่าาาาา!!!
ทันใดนั้นเองมวลน้ำใสกระจ่างและเย็นเฉียบที่ถูกส่งต่อมาจากแอ่งน้ำชั้นบนของน้ำตกม่านไพลินก็พุ่งทะยานออกมาจากปลายท่อไม้ไผ่ราวกับน้ำพุ!พลังงานศักย์โน้มถ่วงที่เปลี่ยนเป็พลังงานจลน์ทำให้น้ำพุ่งออกมาด้วยแรงดันที่ทรงพลังและสม่ำเสมอกระแสน้ำตกลงกระทบกับอ่างหินเบื้องล่างเกิดเป็เสียงซ่าที่ไพเราะเสนาะหูที่สุดเท่าที่สถาปนิกน้อยเคยได้ยิน
น้ำใสแจ๋วกระเซ็นไปทั่วบริเวณความชุ่มฉ่ำของหยดน้ำปะทะเข้ากับใบหน้าของอีไลอัส
“สำเร็จ!!วู้ฮู้ววว!!” อีไลอัสะโโลดเต้น กางแขนออกรับละอองน้ำ “น้ำประปา! ฉันมีน้ำประปาใช้แล้ว! ไม่ต้องปวดหลังแบกน้ำอีกต่อไปแล้วโว้ย!”
“โฮ่ง!น้ำพุ่งออกมาจากท่อได้ยังไงเนี่ย! เ้านายเสกเวทมนตร์ธาตุน้ำเหรอ! สุดยอดดด!” ฟินน์ตื่นเต้นจนเก็บอาการไม่อยู่มันะโงับสายน้ำที่พุ่งออกมาจากท่ออย่างบ้าคลั่ง
บาร์นีย์ที่ยืนดูอยู่เงียบๆก็ทนความเย้ายวนไม่ไหว มันค่อยๆ เดินเข้ามาหน้าอ่างหิน ยื่นลิ้นสากๆออกมาเลียน้ำที่กำลังไหลรินลงอ่าง “แผล่บๆ... น้ำ... เย็นดีจัง... บาร์นีย์... ชอบ...”
อีไลอัสหัวเราะร่วนเขาทดลองกดลิ้นไม้ขัดลงไปจนสุด...กระแสน้ำที่เคยพุ่งทะยานก็หยุดชะงักลงทันทีอย่างไร้ที่ติ รอยยาแนวไม่มีรอยรั่วซึมแผ่นไม้เนื้อแข็งขวางกั้นมวลน้ำไว้ได้อย่างสมบูรณ์ เมื่อเขาดึงขึ้นอีกครั้งน้ำก็พุ่งออกมาดั่งเดิม!
“ระบบควบคุมการไหล ทำงานร้อยเปอร์เซ็นต์!”
สถาปนิกในร่างเด็กชายยืนกอดอกมองดูผลงานชิ้นโบแดงของตนเอง บ้านหินที่แสนอบอุ่น ส้วมหมักชีวภาพที่ปราศจากกลิ่นและบัดนี้... ระบบประปาแรงโน้มถ่วงที่ส่งน้ำสะอาดมาเสิร์ฟให้ถึงหน้าชานบ้าน
ปัจจัยพื้นฐานทั้งหมดของการดำรงชีวิตอย่างมีอารยธรรมได้ถูกเติมเต็มจนครบถ้วนแล้ว!
“จากเพิงกิ่งไม้เล็กๆสู่บ้านหินที่มีระบบสาธารณูปโภคครบครัน...” อีไลอัสสูดลมหายใจเข้าลึกๆััถึงความภาคภูมิใจที่ เอ่อล้นอยู่ในอก “รัฐอิสระแห่งเฮเซลบรุคไม่ได้เป็แค่ความฝันลมๆ แล้งๆ อีกต่อไป แต่มันคือมหานครขนาดย่อมที่พร้อมจะเปิดรับทุกความเป็ไปได้แล้ว!”
สายน้ำจากท่อไม้ไผ่ยังคงไหลรินลงสู่อ่างหินชะล้างคราบเหงื่อไคลและความเหนื่อยล้าจากการทำงานหนักมาตลอดหลายวันทิ้งไปจนหมดสิ้นเหลือเพียงความสดชื่นและความหวังที่ทอประกายเจิดจ้า สำหรับอดีตสถาปนิกผู้หมดไฟการได้สร้างสิ่งที่มีประโยชน์และใช้งานได้จริงด้วยสองมือของตัวเอง...มันคือรางวัลที่มีค่ามากกว่าเงินทองใดๆ ทั้งปวง
[การก่อสร้างสิ่งปลูกสร้างสำเร็จ: ระบบประปาแรงโน้มถ่วง ]
[ความทนทานโครงสร้าง: 100/100 ]
[ประสิทธิภาพการส่งน้ำและควบคุมการไหล: สมบูรณ์แบบ ]
[คุณได้รับค่าประสบการณ์จากการพัฒนาสาธารณูปโภค... ]
11K
