[จบ] ฝ่าลิขิตพิชิตเส้นทางเซียน

บทที่ 46 หวนคืน

เมื่อลืมตาขึ้นก็พบว่าตนเองออกมาจากดินแดนลับแล้ว ตอนนี้กำลังนอนอยู่บนทางเดินเล็ก ๆ นอกดินแดนลับ

หน้าผาที่อยู่ไกลออกไปนั้นได้พังทลายลงแล้ว ในเศษหินเหล่านั้น ยังเห็นเงาของกระท่อมหลังเก่าอยู่ลาง ๆ หลิ่วซินอวี่ก็นอนอยู่บนพื้นหญ้าข้างทางเดินเล็ก ๆ ยังอยู่ในอาการหมดสติ

เซียวเจวี๋ยพร้อมทั้งผู้อาวุโสอีกสองคนกำลังล้อมรอบฉู่ชิ่งเฟิง ถามอะไรบางอย่าง เมื่อเห็นลู่หลีตื่นขึ้นมา ทั้งสามคนก็หันมาล้อมลู่หลี เซียวเจวี๋ยถามว่า “เจ้าหนู เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”

ลู่หลีในขณะนั้นสวมใส่เสื้อยาวสีน้ำเงินเข้ม เสื้อยาวมีแสงสีฟ้าวาบวูบดูไม่ธรรมดา แต่ศีรษะล้าน ๆ ของเขาดูน่าขบขัน เขาลุกขึ้นแล้วเกาศีรษะ "ข้า ข้าไม่เป็นไร"

“ข้างในนั้นเกิดอะไรขึ้นกันแน่?” เซียวเจวี๋ยจ้องมองลู่หลีด้วยสายตาที่จริงจัง

ลู่หลีขมวดคิ้วเล็กน้อย แอบมองผ่านช่องว่างระหว่างคนทั้งหลาย เห็นฉู่ชิ่งเฟิงกำลังมองตนด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่มีท่าทีตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ซึ่งทำให้ลู่หลีรู้สึกไม่แน่ใจ

เหตุใดเขาถึงได้นิ่งเฉยเช่นนี้!

ลู่หลีหรี่ตาเล็กน้อย สูดหายใจลึก แล้วกล่าวว่า "ศิษย์ก็ไม่ทราบเช่นกัน พวกเราอยู่ระหว่างเก็บสมุนไพรวิญญาณ แต่กลับพบว่าดินแดนลับเกิดสั่นสะเทือนอย่างบ้าคลั่ง ศิษย์จึงรีบหนีออกมา"

ในขณะที่หัวกำลังคิดหาทางออก ลู่หลีก็เลือกที่จะอดทนไว้ก่อน คนผู้นี้แสดงท่าทีที่สงบเกินไป เขาสงสัยว่าถึงแม้จะพูดเรื่องที่ฉู่ชิ่งเฟิงถูกช่วงชิงร่างออกไป เหล่าอาวุโสทั้งสามก็คงดูไม่ออก

หากทำให้คนผู้นี้โกรธ และเปิดโปงเรื่องที่ตนใช้อาวุธชั่วร้ายฆ่าศิษย์ร่วมสำนักออกมา ตัวเขาเองก็คงจะเดือดร้อน เพราะถึงแม้ว่าดินแดนลับจะพังทลายไปแล้ว แต่ศพพวกนั้นอาจจะยังไม่ถูกทำลายไป

แน่นอนลู่หลีก็ไม่กลัวการตรวจสอบของผู้อาวุโส เพราะธงวิญญาณนั้นอยู่ที่วิหารเอกภพเขามั่นใจว่านอกจากตนเองแล้ว ไม่มีผู้ใดสามารถค้นพบการมีอยู่ของหอแก้วนั้นได้

แต่ถ้าทำแบบนั้น ตัวเขากับฉินเฟิงก็คงไม่ได้ประโยชน์อะไร เป็นการต่อสู้ภายในที่ไร้ความหมาย แถมยังอาจจะไปทำให้ปีศาจเฒ่าพันปีผู้นี้โกรธเข้า ก็คงไม่คุ้มกัน

เมื่อได้ยินลู่หลีกล่าวเช่นนั้น สามท่านผู้อาวุโสมองหน้ากัน ต่างก็แสดงความสงสัยอย่างชัดเจน ส่วนฉิงเฟิงนั้น ตลอดเวลาไม่เงยหน้าขึ้นแม้แต่น้อย ราวกับว่าการกระทำของลู่หลีไม่ได้น่าประหลาดใจแต่อย่างใด

“ศิษย์พี่ ท่านว่า...หรือว่าอาจเป็นเพราะเมื่อถึงขีดสุดย่อมกลับตาลปัตร?” ฟางปู้เหวยหันมามองเซียวเจวี๋ยพร้อมกับพูดอย่างครุ่นคิด

“เมื่อถึงขีดสุดย่อมกลับตาลปัตร หมายความว่าอย่างไร?”

ฟางปู้เหวยอธิบายว่า "คือเช่นนี้ หากกฏในดินแดนลับแห่งนี้เป็นฝีมือของบรรพจารย์ เป้าหมายน่าจะเพื่อจำกัดศิษย์ของสำนักชิงหยางไม่ให้เข้าสู่ดินแดนลับ และการที่กฏนี้ค่อย ๆ ทวีความแรงขึ้นจะต้องสิ้นเปลืองปราณฟ้าดินเป็นอย่างมาก เป็นไปได้หรือไม่ว่า เมื่อสิ้นเปลืองถึงระดับหนึ่ง ปราณฟ้าดินจะไม่เพียงพอ ส่งผลให้ดินแดนนี้พังทลายลงไปเอง"

"ข้าคิดว่าเจ้าสามพูดมีเหตุผล"อวี๋ถงพยักหน้าเห็นด้วย

"ก็ไม่อาจปฏิเสธความเป็นไปได้นี้"

เซียวเจวี๋ยพยักหน้า หันไปมองลู่หลี “ตอนที่เจ้าออกมา นอกจากดินแดนลับสั่นสะเทือนแล้ว เจ้าได้เห็นสิ่งผิดปกติอื่น ๆ อีกหรือไม่?”

“เรียนท่านผู้อาวุโส ศิษย์เห็นเพียงว่าต้นไม้โบราณข้างในนั้นเหี่ยวแห้งไปในพริบตา” ลู่หลีกล่าวตามความจริง

แท้จริงเขาก็รู้สึกสงสัยเช่นกันว่า เหตุใดดินแดนลึกลับนี้จึงระเบิดขึ้นมาอย่างกะทันหัน

ทั้งสามคนฟังแล้วพยักหน้าพร้อมกัน ฟางปู้เหวยกล่าวว่า "น่าจะไม่มีข้อสงสัยแล้ว ต้นไม้โบราณแห้งเหี่ยว แสดงว่ากฏนี้ไม่เพียงแต่กลืนกินปราณฟ้าดิน แต่ยังดูดซับพลังชีวิตของดินแดนลับอีกด้วย"

หลังจากนั้นทั้งสามคนได้สอบถามเรื่องราวของถ้ำชิงหยางเพิ่มเติม แต่ลู่หลีกล่าวเลี่ยง ๆ ไปว่ายังไม่ทันได้เข้าไปในถ้ำชิงหยาง

ในระหว่างการสอบถาม หลิ่วซินอวี่ก็ฟื้นขึ้นมา ไม่รู้ว่าได้ยินการสนทนาของลู่หลีหรือไม่ หลิ่วซินอวี่ก็กล่าวเหมือนที่ลู่หลีพูดทำให้ลู่หลีแอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

หลังจากที่ผู้อาวุโสทั้งสามปรึกษาหารือกันแล้วอวี๋ถงก็พาตัวลู่หลีและคนอื่น ๆ ไปยังโถงการทูต

ชั้นสองของโถงการทูต

อวี๋ถงให้บรรดาศิษย์ทุกคนหยิบถุงผ้าไหมและสิ่งของตามภารกิจออกมาตรวจสอบ จากนั้นก็ทำการจดทะเบียนให้พวกเขาด้วยตนเอง เมื่อจดทะเบียนเสร็จแล้ว ก็มอบถุงเก็บของให้คนละใบพร้อมกล่าวว่า

“ถุงเก็บของนี้ถือเป็นรางวัลที่พวกเจ้าได้เป็นศิษย์อย่างเป็นทางการ นอกจากนี้ ในนั้นยังมีเข็มกลัด ตราประจำตัว และเคล็ดชิงหยางฉบับสมบูรณ์”

“เคล็ดชิงหยางฉบับสมบูรณ์?”

“ใช่ เคล็ดชิงหยางที่พวกเจ้าฝึกฝนมาก่อนหน้านี้ สามารถฝึกได้แค่ถึงขอบเขตก่อลมปราณเท่านั้น แต่เคล็ดชิงหยางฉบับสมบูรณ์ สามารถช่วยให้พวกเจ้าฝึกได้ถึงขอบเขตก่อตั้งรากฐานขั้นสมบูรณ์”

ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้นี่เอง

ลู่หลีคิดว่าเคล็ดชิงหยางก่อนหน้านี้มีข้อบกพร่อง ที่แท้เคล็ดชิงหยางฉบับสมบูรณ์นี้ก็สามารถเพิ่มความเร็วในการฝึกฝนได้

ที่แท้ก็แค่มีวิธีฝึกจนถึงขอบเขตลสร้างรากฐานเพิ่มเข้ามาเท่านั้น ทำให้รู้สึกผิดหวังเล็กน้อย

อวี๋ถงไม่ได้สนใจการเปลี่ยนแปลงทางสีหน้าของลู่หลี เมื่ออธิบายเรื่องราวของศิษย์อย่างเป็นทางการเสร็จ ก็เรียกหลัวเฟิงให้พาลู่หลีทั้งสามคนไปหาที่พัก

เขตที่พักของศิษย์อย่างเป็นทางการอยู่ทางตะวันตกของลานประลองของสำนัก ถนนร่มรื่นกว้างขวางจากลานประลองทอดไปทางทิศตะวันตก ไปจนถึงเชิงเขาที่สูงตระหง่าน

สองข้างทางเรียงรายไปด้วยเรือนเดี่ยวอย่างเป็นระเบียบ คงจะมีหลายร้อยหลัง เรือนเดี่ยวสร้างได้อย่างหรูหรา เมื่อเทียบกับเรือนที่ศิษย์รับใช้อาศัยอยู่แล้ว แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

หลัวเฟิงชี้ไปที่ยอดเขาด้านหลังบ้านแล้วกล่าวว่า “นั่นก็คือยอดชิงอวิ๋น พลังปราณที่นั่นเข้มข้นกว่าเชิงเขามาก เมื่อพวกเจ้าฝึกถึงขอบเขตก่อลมปราณระดับแปดแล้ว ก็สามารถย้ายออกจากเรือนพักข้างล่างไปฝึกในถ้ำข้างบนได้”

ลู่หลีเงยหน้ามองไป เห็นยอดเขาชิงอวิ๋นถูกห้อมล้อมด้วยเมฆหมอก ราวกับดินแดนของเซียน ทำให้เขารู้สึกอยากไปยิ่งนัก

หลังจากพูดจบ ลู่เฟิงก็พาทุกคนเดินต่อไป พวกเขาเดินบนทางเดินหลักสักพัก แล้วเลี้ยวเข้าสู่ทางแยก เดินตามทางแยกจนสุดทาง สามคนในที่สุดก็หยุดลงหน้าประตูวเรือนหลังหนึ่ง

ลู่เฟิง หยิบกุญแจหยกสามดอกออกมาและส่งให้สามคน "ที่ประตูเรือนมีค่ายกลป้องกัน นี่คือกุญแจพวกเจ้าต้องเก็บรักษาให้ดี หากทำหายจะต้องชดใช้ค่าความดีห้าร้อยแต้ม"

ลู่หลีจับกุญแจพลางมองดู แล้วมองไปยังฉินเฟิงที่เงียบมาตลอด ในใจรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง คิดไปคิดมาก็ดึงหลัวเฟิงไปด้านข้าง แล้วกระซิบว่า “ศิษย์พี่หลัว พอจะมีเรือนที่อยู่คนเดียวหรือไม่ ข้ารู้สึกไม่คุ้นชินกับการอยู่ร่วมกับคนแปลกหน้าจริง ๆ ”

ที่จริงแล้วลู่หลีไม่ได้รังเกียจการอยู่ร่วมกับผู้อื่นหรอก หากเป็นหลิ่วซินอวี่คนเดียวก็ยังดี แต่สำหรับฉินเฟิงนั้น เขาไม่อยากอยู่ด้วย

ลู่เฟิงส่ายหน้า "ศิษย์น้อง ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วย แต่ข้าทำไม่ได้จริง ๆ แม้จะมีเรือนพักมากมาย แท้จริงแล้วเรือนพักต่างผู้พักแล้ว ศิษย์น้องอดทนหน่อยเถิด รอให้มีคนย้ายขึ้นไปบนเขาแล้ว ข้าจะช่วยเจ้าหาเรือนเดี่ยวให้เจ้าสักหลัง เจ้าว่าอย่างไรบ้าง?"

หลัวเฟิงรู้สึกมีความรู้สึกดี ๆ ต่อลู่หลีอยู่บ้าง หากเป็นคนอื่น เขาคงจะแสดงสีหน้าไม่พอใจและเดินจากไปนานแล้ว ไหนเลยจะมานั่งพูดคุยกับเขาด้วยความเกรงใจเช่นนี้

ลู่หลีได้ฟังแล้วรู้สึกผิดหวังอย่างมาก แต่ก็ยังประสานมือโค้งคำนับตอบรับอย่างสุภาพ "เช่นนั้นก็รบกวนศิษย์พี่หลัวแล้ว หากมีเรือนว่างเมื่อใด โปรดบอกศิษย์น้องด้วย ข้าจะไม่ลืมบุญคุณของศิษย์พี่ในภายภาคหน้า"

“ได้ ศิษย์น้องเข้าไปดูข้างในก่อนเถิด เช่นนั้นข้าขอตัวก่อน” หลัวเฟิงกล่าวแล้วก็จากไป

ลู่หลีส่ายหน้าอย่างจนใจ เมื่อเดินกลับไป ประตูเรือนก็เปิดออกแล้ว แต่หลิ่วซินอวี่ก็ยังคงรออยู่ที่หน้าประตู เมื่อเห็นลู่หลีกลับมาก็อดถามไม่ได้ว่า “ศิษย์พี่ลู่ ท่านไปคุยสิ่งใดกับเขาหรือ?”