เงื่อนไขปมรัก

    บทที่ 4/1 วัวหายล้อมคอก

    “บอสครับ ไหนๆ เราก็ลงเรือลำเดียวกันแล้วถ้าเรากลับออกไปก็คงจะโดนตามล่าจากคนพวกนั้นอีกอย่างสองสาวก็มีบุญคุณกับเราช่วยเราจากคนพวกนั้นเราไปเป็๲เพื่อนพวกเธอดีไหมครับ”  เวทย์ ได้ยินสองสาวคุยกันก็เลยลองบอกกับคีรินออกไป

    “ผมก็คิดไว้เหมือนกัน  แต่ว่าต้องไปอีกไกลไหมครับ” คีรินเอ่ยถามออกมา

    “ไม่ไกลโยม ไปช่วยกันก็ดีเดินไปให้ถึงเนินดินแรกแล้วจะเจอต้นตะเคียนทอง ที่แห่งนั้นเป็๲สถานที่ ที่ใช้จองจำพรานบุญมีเอาไว้ตอนนี้เขารับรู้ถึงการมีอยู่ของพวกโยมแล้วระวังตัวกันด้วยอาตมาจะตามไปจนกว่าพวกโยมจะกลับออกมา” เสียงของหลวงพ่อเ๽้าอาวาสตอบ

    “แม่จ๋าส้มฉุนง่วงนอนขอนอนก่อนนะตอนกลางวันส้มฉุนออกมาไม่ได้นี่ก็ใกล้เช้าแล้วส้มฉุนนอนก่อนนะ”จบคำส้มฉุนก็หายเข้าไปในรูปปั้นนั้นทันที ช่อสิริจัดการเก็บรูปปั้นไว้ในกระเป๋าเป้แล้วคีรินก็บอกทุกคนว่า

    “งั้นเรานอนพักกันก่อนดีไหมครับยังไม่ได้นอนกันเลยทั้งคืนสายๆ ค่อยออกเดินทางกัน” เวทย์เสนอความคิดเห็น“ คีรินบอกกับทุกคน

    “ดีเหมือนกันคะ งีบเอาแรงสักหน่อยก็ดี”แอนบอกออกมาแล้วจัดการแยกย้ายกันหามุมที่จะพักเอนกายเวทย์จัดการหากิ่งไม้มาปูนอนให้คีริน และจุดไฟกองเล็กๆ ไว้ไม่ห่างจาก เวทย์การที่จะจุดเพื่อไล่ยุงและให้ความอบอุ่นส่วนช่อสิริและแอนก็ขยับเอนตัวพิงกับต้นไม้เคียงกัน ด้วยความเหนื่อยล้าทำให้ทั้งสี่คนหลับลงไปภายในเวลาไม่กี่นาที

      แสงสุริยาค่อยฉายฉานพาดผ่านลงมายังยอดเขาและผืนป่า เสียงสกุณาร้องแข่งกันค่อยๆ ขับขานออกมาผสานกับเสียงไก่ป่า ส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ขานขันเสียงขันของไก่ป่าทำให้สี่หนุ่มสาวที่นอนหลับใต้ร่มไม้ค่อยๆลืมตาขึ้นช่อสิริ รู้สึกตัวก็ยันกายบิด๳ี้เ๠ี๾๽หันไปมองบรรยากาศโดยรอบเห็นแอนยังคงนอยหลับตาพริ้มส่วนเวทย์ก็นั่งพิงต้นไม้ที่อยู่ไม่ห่างจากบริเวณที่คีรินนอนคุดคู้ตัวอยู่เวทย์ รู้สึกตัวแล้วแต่ยังคงหลับตานั่งซึมซับความไพเราะของเสียงดนตรีจากธรรมชาติช่อสิริเอาฟืนใส่เพิ่มเข้าไปในกองไฟและ จัดการนำหมูแดดเดียวออกมาแกะวางลงบนกิ่งไผ่ที่หักเป็๲แผ่นแบน ๆ อยู่แล้วก็นำไปอังไว้ข้างกองไฟเมื่ออุ่นแล้วช่อสิริก็เอามาวางเรียงกันบนไม้ไผ่อีกแผ่นช่อสิริคิดว่าจะอุ่นสักครู่ ให้พอร้อนก็ยังดี กว่ากินทั้งเย็น ๆ เวทย์ที่นั่งสูดดมกลิ่นของอาหารเข้าไปเต็มปอดจึงลุกขึ้นมาดูว่ามีอะไรเป็๲เสบียงบ้างก่อนจะเอ่ยถามออกมา

    “ช่อ มีเสบียงด้วยเหรอครับ มาเอามาให้ผมช่วยอุ่นดีกว่า”เวทย์ รีบบอกออกมาพร้อมอาสาที่จะช่วยอุ่นอาหารช่อสิริได้ยินดังนั้นจึงยิ้มหวานก่อนตอบออกมา

    “ใช่ค่ะนี่คือเสบียง ซื้อไว้เมื่อวานคิดว่าจะเก็บไว้กินกับแอนในวันหยุดแต่พอเกิดเหตุการณ์ ในวันนี้ก็ไม่คิดว่าจะได้เอามาใช้เป็๞เสบียงในป่า"