เหยาเชียนเชียนเพิ่งสังเกตเห็นการแต่งกายของเด็กชาย ด้วยเนื้อผ้าเช่นนี้ ประกอบกับสร้อยเงินบนลำคอ เห็นได้ชัดว่าเขาคือเสี่ยวซื่อจื่อที่เ้าของร่างเดิมพยายามจะบีบคอให้ตายทันทีที่แต่งงานเข้ามา
'ข้านี่ช่างโชคร้ายอะไรเช่นนี้' นางนึกขุ่นเคืองในใจ หากมีผู้ใดบังเอิญมาเห็นเหตุการณ์นี้เข้า นางคงไม่สามารถอธิบายได้อย่างแน่นอน
“ชู่ เงียบเสีย ม...แม่ไม่ตีเ้าหรอก เ้าชื่ออาเหยียนใช่หรือไม่ อาเหยียนเด็กดี ไม่ร้องๆ”
เหยาเชียนเชียนรีบปลอบเขาอย่างร้อนใจ ท่านบรรพชนตัวน้อยอย่าร้องไห้อีกเลย หากร้องเสียงดังจนถูกคนมาเจอเข้า นางคงไม่รอดแน่
เด็กน้อยที่ซุกตัวอยู่ในอ้อมกอดของนางค่อยๆ หยุดร้องไห้ เหยาเชียนเชียนปั้นหน้าอ่อนโยนสุดชีวิต พร้อมทั้งพยายามปลอบประโลมอีกฝ่ายด้วยความรักของมารดา แม้ว่าทั้งคู่จะไม่เคยพบเจอกันมาก่อนก็ตาม
“ปีก...ไก่”
อาเหยียนมองไปที่เท้า ปีกไก่ตกลงพื้นไปโดยไม่ทันระวังในยามที่เขาพยายามดิ้นรนขัดขืนเมื่อครู่
เหยาเชียนเชียนกลืนน้ำลาย นางเองก็หิวจนจะทนไม่ไหวแล้วเช่นกัน นางจึงยกจานไก่บนโต๊ะมาวางบนอ้อมแขนของอาเหยียน ส่วนตนหยิบปีกไก่ที่เกลือกกลิ้งอยู่บนพื้นขึ้นมาปัดๆ เช็ดๆ
ไม่เป็ไร ยังกินได้อยู่
ดวงตากลมโตซึ่งคลอหน่วยไปด้วยหยาดน้ำใสของเด็กน้อยเต็มไปด้วยความประหลาดใจ เขาประคองไก่จานนั้นไว้ดูทำอะไรไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด คล้ายกับไม่เข้าใจการกระทำของนางเป็อย่างยิ่ง
เหยาเชียนเชียนคิดเพียงแต่ว่าเด็กชายยังอยู่ในอารามใและยังไม่ได้สติกลับคืนมา นางจึงกัดปีกไก่เป็การเยาะเย้ยเด็กน้อย จากนั้นก็ฉีกแบ่งเนื้อไก่ป้อนเข้าปากอีกฝ่าย
“อาเหยียนเด็กดี รีบกินเสียสิ”
เลิกมองนางได้แล้ว หิวโซมานานจะให้ท่วงท่าการกินดูดีสักเพียงใดกันเชียว
เด็กน้อยเบะปาก มองปีกไก่ในมือของเหยาเชียนเชียนไม่วางตา เพียงกะพริบตาครั้งหนึ่งก็มีน้ำใสไหลหยดออกมาทันที
“สกปรก... ท่านแม่ ไม่กิน”
เหยาเชียนเชียนหลุดขำพรืด เมื่อเห็นว่าเด็กชายยังสะอื้นอยู่จึงรีบปลอบพลางบอกว่าพื้นจวนอ๋องแห่งนี้สะอาดมาก นางอาศัยจังหวะที่เศษดินยังไม่ทันได้แตะต้องรีบหยิบปีกไก่ขึ้นมา เพราะฉะนั้นจึงยังไม่สกปรก
“แม่ไม่กลัว แต่เ้าหยิบขึ้นมากินทั้งอย่างนี้ไม่ได้ เข้าใจหรือไม่?”
นางกำชับอย่างไม่วางใจ กลัวว่าเด็กน้อยจะทำพฤติกรรมเลียนแบบ
เด็กน้อยสะอื้นพลางพยักหน้า ช่างเป็เด็กดีจริงๆ เหยาเชียนเชียนไล้ใบหน้าเล็กด้วยหลังมืออย่างอดรนทนไม่ไหว มันช่างนุ่มนิ่มยิ่งนัก หากไม่ใช่เพราะมือเปื้อนน้ำมันอยู่ นางจะบีบจนหนำใจ
เหยาเชียนเชียนรู้สึกผิดต่อเด็กคนนี้ เพราะถึงอย่างไรเ้าของร่างเดิมก็เกือบจะบีบคอเขาตาย เมื่อได้พบกับเขา เหยาเชียนเชียนก็ยิ่งเสียใจ แอบออกมาขโมยของกินกลางดึกพร้อมกับนางเช่นนี้ เขาคงจะหิวมากแน่
หือ?
นางกะพริบตาปริบๆ ไม่ใช่สิ ชิงผิงอ๋องผู้นั้นรักเด็กคนนี้มากไม่ใช่หรือ แล้วเหตุใดเด็กน้อยถึงหิวกลางดึกจนต้องแอบหนีออกมาขโมยของกินในห้องเครื่องเช่นนี้เล่า?
“อาเหยียน ท่านพ่อของเ้าไม่ได้รับสั่งข้าหลวงให้มาดูแลเ้าหรือ?”
เด็กน้อยกินจนปากเคลือบไปด้วยน้ำมัน เขาคิดเล็กน้อย จากนั้นก็ส่ายหน้าพร้อมกับแก้มป่องๆ “มีขอรับ แต่ก็ยังหิว... เนื้ออร่อย”
เหยาเชียนเชียนอดถอนใจไม่ได้ นี่มันเหมือนชีวิตของเสี่ยวซื่อจื่อตรงไหนกัน ชิงผิงอ๋องสารเลว ต่อหน้าผู้อื่นแสร้งทำเป็บิดาผู้ประเสริฐ บุตรชายที่อยู่ในความดูแลของข้าหลวงหิวโซเช่นนี้ก็ยังไม่มีคนมาดูแล
ยังดีที่นางยังสำนึกบาปต่อเขา เหยาเชียนเชียนพ่นกระดูกไก่ออกมาด้วยความขุ่นเคือง
แล้วยังคุมขังตัวนางไว้เพราะเื่อาเหยียน จริงๆ เป็เขามากกว่าที่ควรจะหากรงนกสักกรงแล้วขังตัวเองไว้สักสองวัน ทิ้งลูกไปหาสตรีโดยไม่สนใจไยดี เขามันก็แค่ผู้ชายเฮงซวยระดับมหากาฬเท่านั้นแหละ
ส่วนเด็กน้อยพอกินอิ่มแล้วก็เริ่มง่วง เหยาเชียนเชียนตบตัวกล่อมเขาเบาๆ พลางคิดว่าระหว่างนี้ตนหนีไปเลยดีหรือไม่ ชิงผิงอ๋องผู้นี้ไม่ใช่คนดีนัก เหตุใดตนถึงไม่อาศัยจังหวะนี้แอบชิ่งหนีไปก่อนที่เขาจะกลับมา?
แต่ในขณะที่กำลังครุ่นคิดอยู่นั้น นางก็รู้สึกว่าน้ำหนักในอ้อมแขนเบาลง และััที่มือก็เหมือนจะแปลกไปเล็กน้อย มันนุ่มนิ่มและปุกปุย...
ปุกปุยอย่างนั้นหรือ?
4K
