(จบแล้ว)ระบบร้านอาหารสามเวลาต่างโลก พระเอกเก่ง+เน้นอาหารไทย

ตอนที่ 116 ข้าจะมีเจ้าไว้อีกทำไม!

ไวทเคานต์นิคนั้นทั้งโกรธและอับอายเป็นอย่างมาก หลังจากได้เห็นถึงพฤติกรรมอันต่ำช้าของกามินผ่านเจ้าโปริ่ง ที่ใช้พลังเวท เนตรนัยน์ตา แสดงภาพที่เกิดขึ้นให้กับท่านไวเทคานต์ได้เห็น ประหนึ่งเป็นหลักฐานชั้นดี

ซึ่งหลักฐานที่ปรากฏผ่านสายตาของเจ้าโปริ่ง มันเป็นหลักฐานมัดตัว ที่ใครได้เห็นก็ต้องเชื่อกันอย่างสนิทใจ

แม้ในโลก The Gloria จะมีพลังเวทที่เกี่ยวข้องกับการสร้างภาพลวงตาหรือภาพนิมิตอยู่บ้าง แต่พลังเวทเหล่านั้น ก็ไม่อาจทำให้ภาพแจ่มชัดได้เทียบเท่ากับ พลังถ่ายทอดเนตรนัยน์ตาของเจ้าโปริ่งได้เลย

“ฉันต้องขอโทษต่อท่านไลท์อีกครั้ง ที่คนของฉัน ทำให้ร้านและสัตว์เลี้ยงของท่านต้องลำบาก ฉันสัญญาว่าจะจัดการเรื่องนี้โดยเร็วที่สุด ขอท่านไลท์โปรดวางใจ” ไวทเคานต์นิค ลุกขึ้นพลางโค้งนับ เพื่อแสดงออกว่า ขุนนางผู้นี้รู้สึกผิดกับเรื่องที่เกิดขึ้นจากใจจริง

“ท่านไวทเคานต์ไม่ต้องขอโทษหรอกครับ ท่านไม่ได้ทำอะไรผิด เพียงแค่หลงใช้คนผิดไปบ้างก็เท่านั้น” อย่างที่บอกไปไลท์นั้นไม่เคยโกรธไวทเคานต์นิคเลย เขาเพียงแค่ต้องการจะตักเตือนเรื่องนี้ให้กับท่านไวทเคานต์ได้รับรู้ เพียงแค่นั้น

ส่วนเรื่องบทลงโทษของกามิน แน่นอนว่าเป็นเรื่องของไวทเคานต์นิคที่เป็นคนตัดสินใจ ซึ่งไลท์เองก็ไม่ได้มุ่งหวังที่จะให้อีกฝ่ายต้องรับโทษอะไรที่หนักหนา

ลำพังแค่มาขอโทษเขาและเจ้าโปริ่งสักครั้งก็เพียงพอแล้ว…หรือให้ดีก็ช่วยอย่าได้มายุ่งอะไรกับร้านของเขาเลย จะดีที่สุด

แต่ทว่า...ทันทีที่ท่านไวทเคานต์ พร้อมด้วยครอบครัว ได้ขอตัวลา กลับออกมาจากร้านอาหารสามเวลาเป็นที่เรียบร้อย

ท่านไวทเคานต์ก็ได้ออกคำสั่งให้ควบคุมตัว กามิน มาโดยทันที

“ไปนำตัว กามิน มาพบข้าที่กระโจมใหญ่ เดี๋ยวนี้!” น้ำเสียงของไวทเคานต์นิคในตอนนี้ ดูน่ากลัวไปจากทุกที น้ำเสียงของเขาเจือไปด้วยความโกรธ

เหล่าองครักษ์ที่เห็นความเปลี่ยนแปลงนี้ของผู้เป็นเจ้านาย ก็รีบทำตามคำสั่งโดยทันที

‘เกิดเรื่องอะไรขึ้นเหรอ? ทำไมจู่ๆ ท่านไวทเคานต์ถึงได้อารมณ์เสียแบบนี้ไปได้?’

‘ข้าเองก็ไม่รู้เหมือนกัน ก่อนหน้านี้ข้ายังเห็นว่า อารมณ์ดีๆ อยู่เลย แต่หลังจากแยกตัวไปสนทนากับท่านไลท์ ท่าทีของนายท่านก็ดูแปลกไป อีกทั้งข้ายังเห็นว่านายท่านได้โค้งคำนับให้กับท่านไลท์อีกด้วย’ องครักษ์ที่แยกตัวออกไป ควบคุมตัวกามินตามคำสั่งของไวทเคานต์นิค ได้ใช้เวลานี้ สอบถามถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกันอย่างสับสน งุนงง

เฉกเช่นเดียวกันทางด้านของ คุณผู้หญิงหรือภรรยา ของท่านไวทเคานต์ที่ดูสับสนไม่ต่างกัน

“เกิดอะไรขึ้นเหรอที่รัก เหตุใดถึงต้องเรียกพบท่านกามิน ในยามวิกาลเช่นนี้ด้วย?”

“กามินได้ทำความผิดร้ายแรงต่อข้าและท่านไลท์ จนยากที่จะให้อภัยได้...ฉะนั้นข้าขอให้เจ้าโปรดเข้าใจ ว่าการตัดสินใจของข้า ข้าได้คิดมาดีแล้ว” ท่านไวทเคานต์เมื่ออยู่ต่อหน้าภรรยาอันเป็นที่รัก จากเสือร้ายที่กำลังโกรธ ก็ดูเหมือนว่าความโกรธของท่านไวทเคานต์จะหยุดชะงักไว้กลางคัน

แม้จะไม่ทุเลาเบาลง แต่ท่านไวทเคานต์ก็ไม่พาลไปยังครอบครัวของตัวเอง

“ข้าอยู่ข้างท่านพี่เสมอ...ดื่มน้ำมะนาวนี้สักหน่อยเถอะ องค์หญิง...ไม่สิ ต่อจากนี้จะเรียกองค์หญิงและองค์ชายอีกไม่ได้แล้ว เอาเป็นว่า เอลล่าและแอล ได้ให้เครื่องดื่มพวกนี้กับข้ามา ที่รักจะได้ใจเย็นลง”

“อืม ขอบใจนะ”

สิ้นเสียง ไวทเคานต์นิคและครอบครัว ก็พลันเดินกลับไปยังกระโจมที่พัก โดยที่ระหว่างทางไม่มีใครพูดสิ่งใด พวกเขาต่างเดินกินน้ำมะนาวที่เหลืออยู่ค่อนขวดจนหมดเกลี้ยง ก่อนจะกลับมาถึงกระโจมใหญ่ในเวลาต่อมา

ระหว่างนั้น องครักษ์ก็ได้พาตัวกามิน มาถึงกระโจมใหญ่ แทบจะในเวลาไล่เลี่ยกัน

แน่นอนกามินที่แยกตัวกลับมาพักที่กระโจมตั้งแต่หัววัน ไม่ได้รู้เรื่องที่เกิดขึ้นภายในร้านอาหารสามเวลาว่าวันนี้ทางร้านได้เปิดขายเมนูใหม่ที่ชื่อว่าหมูกระทะ และเหนือสิ่งอื่นใด มันยังไม่รู้เลยว่า ที่มันถูกท่านไวทเคานต์เรียกพบในยามวิกาล ค่ำมืดดึกดื่นเช่นนี้ คือเรื่องอะไร?

‘สงสัยท่านไวทเคานต์คงจะชมชอบถึงสเต๊กของฉันสินะ แม้ๆ เรื่องแค่นี้ไม่ต้องเรียกตัวมาชมเชยแบบนี้ก็ได้’ กามินนั้นคิดเองเออเอง โดยหารู้ไม่ว่า ชะตากรรมของมันจะขาดอยู่รอมร่อ

ภายในกระโจมใหญ่ ล้วนเต็มไปด้วยความเงียบ...โดยมีไวทเคานต์นิคและคุณผู้หญิง นั่งอยู่ในส่วนลึกของกระโจม ใบหน้าของทั้งสองคนดูจากที่ไกลๆ ก็พอจะรู้แล้วว่า ทั้งสองไม่ได้อยู่ในอารมณ์ที่น่าอภิรมย์สักเท่าไร

ทหารองครักษ์ที่ยืนกระหนาบเรียงราย กระหนาบซ้ายและขวา ต่างรับรู้ได้ถึงกลิ่นอายแห่งความโกรธที่แผ่ออกมาอยู่เนืองๆ ของท่านไวทเคานต์และคุณผู้หญิง โดยเฉพาะฝ่ายหลัง นี้ถือเป็นเพียงไม่กี่ครั้ง

ที่ทางด้านตัวภรรยาของท่านไวทเคานต์ ดูจะโกรธจนแสดงออกผ่านทางสีหน้าเช่นนี้

“ทำความเคารพ ท่านไวทเคานต์และคุณผู้หญิงขอรับ ไม่ทราบว่าอาหารเย็นถูกปากพวกท่านหรือไม่? ข้าน้อยต้องขอโทษจริงๆ ที่ไม่ได้ไปดูแลพวกท่านด้วยตัวเอง เผอิญว่าข้าเกิดรู้สึกไม่ค่อยสบาย เกรงว่าจะแพร่เชื้อให้กับพวกท่านโดยไม่ตั้งใจ จึงขอตัวกลับมาพักผ่อนที่กระโจมเสียก่อน”

ทันทีที่กามินเข้ามาในกระโจม มันก็รีบพูดประจบทั้งสองคนตามนิสัยเดิมโดยทันที

กามินยกอ้างถึงอาการป่วยขึ้นมา ซึ่งในทุกครั้งๆ หากมีวันไหนที่กามินเกิดรู้สึกป่วย หรือไม่สบาย

ไวทเคานต์นิคและภรรยาก็มักจะรีบจัดตามนักบวชแห่งแสงหรือส่งคนรับใช้ มาช่วยปรนิบัติดูแลมันอยู่เสมอๆ

กามินเมื่อพูดเรื่องของตัวเองจบ จังหวะนั้นพ่อครัวร่างท้วมก็ได้จ้องมองไปที่ ไวทเคานต์นิคและภรรยา เพื่อรั้งรอว่าเมื่อไหร่ทั้งสองคนจะเอ่ยปาก แสดงความเป็นห่วงตนเองดั่งเช่นทุกที

หากแต่ว่า “. . .” ภายในกระโจมกลับสงบเงียบ ไวทเคานต์และภรรยายังคงนั่งเงียบๆ สายตาจับจ้องอยู่ที่กามิน ไม่วางตา

“ข้าประทับใจอาหารเย็นในวันนี้เป็นอย่างมาก” หลังจากนิ่งเงียบกันอยู่นานสองนาน ในชั่วอึดใจ ไวทเคานต์นิคก็เริ่มต้นพูด

ขุนนางวัยกลางคนได้ออกปากชมเชย รสชาติอันแสนอร่อยจากอาหารที่พึ่งรับประทานไปในตอนเย็น

แน่นอนว่ากามิน ผู้ที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวอันใด ได้คิดเองเออเองไปว่า...ไวทเคานต์นิคคงจะชื่นชมสเต๊กที่ตัวเองเป็นคนทำ

“ขอเพียงท่านไวทเคานต์นิคและนายหญิงชอบ ข้าน้อยกามินก็พึงพอใจแล้ว” กามินแย้มยิ้มออกมา แม้จะรู้สึกตะขิดตะขวงใจในคำพูดของท่านไวทเคานต์อยู่บ้าง แต่ในเมื่อได้รับคำชม มีหรือที่ใครจะไม่ชอบ

“ใช่ ข้าพึงพอใจในอาหารเย็นมื้อนี้มากๆ ...แต่นั้นไม่ใช่อาหารของเจ้า!” มันเหมือนกับฟ้าผ่าลงกลางกระโจม เสียงที่ดุดันดั่งอัสนีบาตรที่เต็มไปด้วยความโกรธของท่านไวทเคานต์ เล่นเอาคนที่อยู่ในกระโจมต่างสะดุ้งโหยง ด้วยความตกใจ

“ท่านกามินไม่ต้องทำหน้า งุนงงแบบนั้น...ที่ท่านไวทเคานต์กำลังชื่นชมอยู่นั้นคืออาหารจากร้านอาหารสามเวลาของท่านไลท์ต่างหาก” คุณผู้หญิงแม้จะไม่ได้ระเบิดอารมณ์เหมือนกับผู้เป็นสามี

แต่คำพูดของเธอ ก็ไม่ต่างอะไรกับเม็ดฝนที่โหมกระหน่ำ เคียงคู่กับอัสนีบาตรในยามที่ฝนตกเลยสักนิด

กามินต่างตกใจกับคำพูดของผู้เป็นนาย จนใบหน้าของมันซีดเผือด “เกิดอะไรขึ้นขอรับ พวกท่านไม่ได้รับประทานสเต๊กที่ข้าทำไว้หรือขอรับ? หรือว่าพวกเจ้าทั้งสองคนแอบขโมยกินอาหารที่ข้าทำ…เจ้าสวะ สารเลว” กามินชี้นิ้วไปยังองครักษ์ทั้งสองคนที่เป็นคนเดียวกับ ทหารที่อยู่เป็นเพื่อนกามินในร้านอาหารสามเวลา

‘ตึง!’

เสียงทุบสันเก้าอี้ ได้ดังสะท้านขึ้นมา...เล่นเอากามินที่กำลังชิ้นิ้วด่าทหารองครักษ์ถึงกับสะดุ้งโหยงไปเลยทีเดียว

“องครักษ์พวกนั้นไม่ได้กระทำอย่างที่เจ้ากล่าวหา อีกทั้งข้าก็ได้กินเสต๊กของเจ้าไปแล้ว ซึ่งรสชาติของมันก็เหมือนเช่นทุกที ไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงหรือแปลกไป…เพียงแต่” ไวทเคานต์นิคหยุดเว้นจังหวะไปเล็กน้อย เพื่อให้ทหารองครักษ์คนอื่นๆ ช่วยกันจับแยก กามินและทหารทั้งสองคนที่ถูกกล่าวหาให้แยกออกจากกัน

“ข้ายอมรับว่า ข้านั้นเป็นคนละโมบที่ไม่รู้จักคำว่าพอ ข้านั้นรู้สึกตื่นเต้นไปกับอาหารจากร้านอาหารสามเวลาในทุกคำที่ได้กิน ซึ่งความรู้สึกนี้มันไม่เคยเกิดขึ้นกับอาหารที่เจ้าทำให้ข้ากินเลยกามิน”

“สเต๊กที่เจ้าทำ ครั้งหนึ่งมันเคยอร่อย แต่พอข้าได้ลองกินอาหารจากร้านแห่งนั้น ข้าก็รู้ว่า คำว่าอร่อยของข้า มันช่างตื้นเขินยิ่งนัก และนี้เอง ที่ทำให้ข้าตระหนักรู้ว่าข้านั้นเป็นคนละโมบที่ไม่รู้จักคำว่าพอ”

ถึงไวทเคานต์จะเต็มไปด้วยความโกรธ เขาก็ยังควบคุมสติของตัวเองได้เป็นอย่างดี เขายอมรับว่าตัวเองนั้นยังมีความโลภที่ดูเหมือนว่า อาหารของไลท์จะไปกระตุ้นความโลภนี้ให้ตื่นขึ้น

ทว่าความโลภที่เกิดขึ้นนี้ ไม่ใช่สิ่งที่ผิดเลยสักนิด...มันคือธรรมชาติของมนุษย์ที่มักจะไขว่คว้าสิ่งต่างๆ มาเติมเต็ม ความพอใจที่ดูจะไร้ก้นบึ้ง

“ทหารรีบไปตามนักบวชแห่งแสงมาเร็วเข้า ข้าคิดว่าท่านไวทเคานต์นั้นกำลังถูกยาเสน่ห์?!” กามินเชื่อว่า สิ่งที่ไวทเคานต์กำลังเป็นอยู่นี้ คือการถูกครอบงำด้วยมนต์เสน่ห์ โดยมีต้นตอมาจากอาหารของพ่อครัวที่ชื่อว่าไลท์ จากร้านอาหารสามเวลา

“เจ้าหยุดพูดไร้สาระเถอะกามิน เจ้าเองก็น่าจะรู้ดีว่าพลังเวทของข้า นั้นอยู่ในระดับใด...ฉะนั้นไม่มีทางที่ข้า จะไม่รู้ว่าอาหารที่ข้ากินนั้นมียาเสน่ห์เจือปนอยู่หรือไม่หรอกนะ” ไวทเคานต์นิคตอบกลับ แม้ในเรื่องของพลังเวทของไลท์ในสายตาของขุนนางวัยกลางคน จะยังคงเป็นเครื่องหมายคำถาม

กระนั้นไวทเคานต์นิคก็เชื่อว่า ต่อให้พลังเวทของไลท์จะสูงล้ำสักแค่ไหน ก็ไม่มีทางที่จะครอบงำ นักผจญภัยนับร้อย ได้อย่างแน่นอน ยิ่งประกอบกับเบื้องหลังของร้านอาหารสามเวลา

ที่แทบจะมีแต่ตัวตนชั้นสูงของราชวงศ์ต่างๆ อยู่เคียงข้างด้วยแล้ว ยิ่งไม่มีทางที่ พ่อครัวหนุ่มเพียงคนเดียว จะสามารถทำให้ โทมัส จิม เอลล่าและแอล หลงไปกับอาคมที่เรียกว่ามนต์เสน่ห์ได้เลย

อย่างไรก็ตามเรื่องเหล่านี้ ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับ การที่ไวทเคานต์นิคได้เรียกพบกามินในยามดึก

เพราะเรื่องที่ไวทเคานต์นิคได้เรียกพบกามิน มันคือเรื่องต่อจากนี้ต่างหาก

“รู้ไหมทำไมข้าถึงยืนยันว่า อาหารพวกนั้นไม่ได้มียาเสน่ห์ดั่งเช่นที่เจ้าพูดจาไร้สาระ ถึงเพียงนี้” ไวทเคานต์นิคลุกยืนขึ้น เขาเดินไปใกล้ๆ กับกามิน

ทันใดนั้นเอง ‘อึก’ กลิ่นควันที่ฉุนกึก ได้ลอยเตะจมูกของกามินโดยทันที

แน่นอนว่า คนที่เคยได้กินหมูกระทะย่อมรู้ถึงกลิ่นนี้กันเป็นอย่างดี ว่ามันจะมีกลิ่นควันติดตามเสื้อผ้าและผมตามร่างกาย

หากไม่ชำระล้าง สภาพของคนที่ได้ไปกินหมูกระทะ ก็เตรียมใจได้เลยว่าจะต้องเผชิญกับกลิ่นที่รุนแรงมากแค่ไหน

ซึ่งกามินก็ได้กลิ่นควันที่ฉุนนี้มาได้ตั้งแต่ที่ก้าวเท้าเข้ามาในกระโจมแล้ว ตอนแรกเขาคิดว่าทหารพวกนี้คงไปนั่งพิงไฟอะไรกันมา

คิดไม่ถึงเลยว่า ทางด้านของไวทเคานต์นิคก็มีกลิ่นนี้ติดตัวอยู่ด้วยเช่นกัน

“เจ้าคงได้กลิ่นนี้แล้วสินะ ใช่แล้ว...ข้าได้ไปทำอาหารทั้งที่ไม่เคยทำมาก่อน ที่ร้านอาหารสามเวลานั่นเอง”

คำตอบนี้เล่นเอา กามินช็อกไปแล้ว ขุนนางผู้สูงศักดิ์ได้ลงมือทำอาหารด้วยตัวเองเป็นครั้งแรก!

“นั้นนับว่าประหลาดแล้วใช่ไหม แต่กามินเจ้าเชื่อไหม...อาหารที่ข้าลงมือทำ ทั้งๆ ที่ทำอาหารไม่เป็น รสชาติของมันกลับอร่อยจนข้าไม่อาจหยุดกินได้เลยทีเดียว”

“ท่านไวทเคานต์นั้น แข็งแกร่งอยู่แล้ว...ขอเพียงฝึกเพิ่มเติม ข้าเชื่อว่าอาหารของท่านจะต้องอร่อยขึ้นมากแน่ๆ” กามินยังคพูดจาประจบ

หากแต่คำพูดต่อมาของไวทเคานต์นิค มันคือดาบประหารแล้ว “เจ้ายังไม่เข้าใจอีกเหรอกามิน ข้าที่ทำอาหารไม่เป็น กลับทำอาหารอร่อยๆ ขึ้นมาได้ ซ้ำมันยังอร่อยกว่าสเต๊กที่เจ้าทำ…เช่นนั้นข้าก็ไม่รู้ว่า ข้าจะมีเจ้าไว้อีกทำไม!”

...โปรดติดตามตอนต่อไป...

ตารางการลงนิยายเวลา 18.00 หยุดทุกวันพุธครับ

เข้าไปร่วมพูดคุยกับไรท์หรือสมาชิกนักอ่านคนอื่นๆ ได้ที่แฟนเพจตามลิงค์ด้านล่างเลยนะครับ