ผนึกโลก สยบมาร สะท้านฟ้า

 ความเงียบที่มาพร้อมกับความโศกเคร้าในใจเด็กหนุ่มที่ราวกับไม่ได้รับความยุติธรรม

"แล้วฉันผิดตรงไหนเนี่ยนะ  เฮ้อ"

ชั้นใน ฉันไม่ได้ขโมยแค่ยืมมาดูเองนะ ผิดตรงไหนเนี่ย

ขายของปลอมอะไร ไม่ได้ใช่ของปลอมเว้ยแค่ชำรุดนิดหน่อยเองนะ

จีบคุณหนูตระกูลูใหญ่อะไรบัดซบบฉันแค่อยากรู้จักนิดหน่อยๆแค่นั้นจริงๆนะ

ปลอมเป็๲อาจารอะไระ  แค่อยากลองใส่ชุดอาจารเองนะเว้ยยย

คอยดูเถอะไอ้เวรนั้น รอฉันมีพลังก่อน

รวมทั้งไอ้พวกบัดซดที่สถานบัน พวก

แกทั้งหลาย ล้างคอรอฉันก่อนเถอะ "

กล่าวขึ้นมาขณะนอนบนเตียงที่อยู่มานานกว่า16ปี พร้อมกับความง่วงที่สะสมทำให้ค่อยๆ หลับในเวลาต่อมา

ณ ห้องโถง ตระกลูหลิน

ท่านลุง ท่านป้า งั้นหนูขอตัวก่อนนะคะ

จือหลิงกล่าวขึ้นขณะกำลังเดินออกไป

เฮ้ออออ เมื่อลูกเราจะโตสักทีนะ มีแต่เ๱ื่๵๹ทำให้เราปวดหัวตาลอดเลย

หลินจิงจิงกล่าวพร้อมถอนหายใจ

"ฉันหวังว่าเขาจะรีบเลิกเล่นเป็๞เด็กแล้วโตได้ไวๆแล้วเพราะอีกไม่นานเราก็ต้องพาเขากลับตระกลูหลักแล้ว "

ยามเช้าที่แสงแดดสาดส่องกระทบในใบที่มีน้ำลายไหลย้อนลงแก้มพร้อมกับมีเสียงดังออกมาจากนอกประตู

นายน้อยตื่นได้แล้วคะ

ได้เวลาไปโรงเรียนแล้วนะคะ

ไม่งั้นจะสายนะคะนายน้อยย

นายน้อย!!!

เสียงสาวใช้ตงเอ๋อ ที่มีมาเรียกทุกเช้า

ขออีก5นาที อีกนาที5 เดี๋ยวฉันจะลุกเลย

แค่5นาทีเท่านั้น

ผ่านไป5นาที

นายน้อย5นาทีแล้วคะ

ลุกได้แล้วคะ

นายน้อยย!!!

งั้นอีก1นาทีนะเดี๋ยวไปเลย

นายน้อยถ้าไม่ลุกตอนนี้ฉันจะไปตามคุณนายนะคะ

โอเครๆ ฉันลุกแล้ว ลุกแล้วน้า

หลินฟานลุกขึ้นนอนพร้อมกับมีท่าทางไม่พอใจ

"นายท่านรออยู่ห้องอาหารนรีบตามนะคะ"

ณ ห้องอาหาร

ที่โต๊ะเรียงยาวไปตามลำดับพร้อมๆกับคนใช้ยืนอยู่ข้างหลังในห้องมีคนนั่งอยู่3คนด้วยกันหลินคง หลิงจิงจิง จือหลิง กำลังรอหลินฟานที่ให้ตงเอ๋อไปเรียก

ท่านพ่อ  ท่านแม่ ผมมาแล้วครับวันนี้ตื่นสายนิดหน่อยคับ แหะๆ

หลินฟานเดินเข้ามาพร้อมกับยิ้มแห้งๆ

นิดหน่อยบ้านนายสิหลินฟาน ฉันมานายรอครึ่งชั่วโมงแล้วนะ หิวจนท้องร้องแล้ว

จือหลิงกล่าวขึ้นพร้อมกับเสียงท้องร้อง

"จือหลิงอย่าเสียมารยาทในโต๊ะอาหารสิ"

ธรรมเนียมของตระกูลูทุกๆตระกลูจะกินข้าวเช้าพร้อมหน้ากันตลอดเป็๞ธรรมเนียมที่มีมาตั้งสมันบรรพบุรุษ๻ั้๫แ๻่อดีตจนถึงปัจจุบัน

รีบๆกินให้ข้าวเสร็จ ใกล้ถึงเวลาเแล้วเดี๋ยวไปสาย

หลินฟานกล่างขึ้นขนณะบอกจือหลิง

"รู้อยู่แล้วย้ะ ไม่ต้องให้นายมาบอกหรอก"

ในเวลาต่อมา

หลินฟานกับจือหลิงเดินออกมาจากคฤหาสน์

พร้อมกับขึ้นรถที่พ่อบ้านเตรียมไปส่งที่สถานบันการศึกษา

หลิงจิงจิงยืนยิ้มขณะเดินไปส่งทั้งสองขึ้นรถ