ราชันย์ทวีคูณหมื่นเท่า

บทที่ 105: อสนีบาตพิพากษา

ภายในโดมพลังงานสีดำทมิฬ...

การต่อสู้ที่สิ้นหวังได้เริ่มต้นขึ้น!

"ถวายการอารักขาองค์รัชทายาท!"

เหล่าองครักษ์ผู้ภักดีคำรามลั่น! พวกเขาสร้างแนวป้องกันมนุษย์ขึ้นมาเบื้องหน้าองค์รัชทายาท ต่อสู้กับเหล่านักฆ่าที่แข็งแกร่งกว่าหลายเท่าอย่างไม่กลัวตาย!

แต่ช่องว่างของจำนวนและระดับพลังนั้นมันใหญ่หลวงเกินไป...

ฉัวะ! อ๊าก!

องครักษ์ร่วงหล่นลงไปทีละคน... ทีละคน... โลหิตของพวกเขาย้อมพื้นดินในป่าหลวงจนกลายเป็นสีแดงฉาน...

องค์รัชทายาทจ้าวหลิงเทียนเองก็ไม่ใช่คนอ่อนแอ พระองค์ต่อสู้อย่างกล้าหาญด้วยเพลงกระบี่ประจำราชวงศ์ที่สง่างามและทรงพลัง แต่การต้องเผชิญหน้ากับยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งถึงสามคน... มันก็เกินกว่าที่พระองค์จะรับมือไหว

ในที่สุด... องครักษ์คนสุดท้ายก็ล้มลง...

องค์รัชทายาทถูกต้อนจนมุม! พระองค์ได้รับบาดเจ็บหลายแห่งและหอบหายใจอย่างหนักหน่วง!

"จบสิ้นกันที!" ผู้นำนักฆ่าทั้งสามคนแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ พวกเขารวบรวมพลัง... เตรียมจะปลิดชีพองค์รัชทายาทในกระบวนท่าเดียว!

นี่คือจังหวะที่พวกเขามั่นใจในชัยชนะมากที่สุด... และเป็นจังหวะที่พวกเขา... ป้องกันตัวหละหลวมที่สุด!

และนี่... ก็คือจังหวะที่หลินฟานรอคอย!

ณ ยอดไม้สูงนอกเขตค่ายกล...

ดวงตาของหลินฟานพลันสาดประกายเย็นเยียบ!
เขาไม่ได้คิดจะลอบเข้าไป... เพราะมันช้าเกินไป!
เขาเลือกที่จะทำในสิ่งที่บ้าบิ่นและน่าตกตะลึงที่สุด... นั่นคือการ "ทำลาย" เวทีนี้ทิ้งไปพร้อมกันทั้งหมด!

เขาชูดาบจักรพรรดิอสนีดับดาราขึ้นสู่ท้องฟ้า... แก่นแท้ทองคำจักรพรรดิมังกรอสุนีบาตในร่างของเขาคำรามลั่น!

ครืนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!

ท้องฟ้าเหนือป่าหลวงที่เคยแจ่มใส... พลันมืดครึ้มลงในพริบตา! เมฆาสีดำทะมึนก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว! แรงกดดันที่น่าสะพรึงกลัวราวกับทัณฑ์สวรรค์ได้แผ่กดดันลงมา!

"เกิดอะไรขึ้น!" เหล่านักฆ่าที่อยู่ในค่ายกลเงยหน้าขึ้นมองด้วยความตื่นตระหนก!

"หนึ่งดาบ... เปิดสวรรค์!"

หลินฟานฟาดฟันดาบที่รวบรวมพลังทั้งหมดของเขาลงมา!

เป้าหมายของเขา... ไม่ใช่ตัวนักฆ่า... แต่คือ "ค่ายกลผนึกสังหาร" ทั้งหมด!

ลำแสงดาบสีดำทมิฬที่ห่อหุ้มด้วยสายฟ้าสีม่วงทองขนาดมหึมา... พุ่งลงมาจากฟากฟ้าราวกับหอกพิพากษาของทวยเทพ!

ตูมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม-!

ค่ายกลผนึกสังหารที่แข็งแกร่งพอที่จะกักขังยอดฝีมือระดับวิญญาณแรกก่อตั้งได้... เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพลังทำลายล้างที่สามารถสะบั้นได้แม้กระทั่งมิติ...

มันก็แตกสลายราวกับเศษแก้ว!

โดมสีดำทมิฬระเบิดออก! คลื่นพลังงานที่เกิดจากการพังทลายของค่ายกลซัดกระหน่ำจนเหล่านักฆ่าที่อยู่ภายในกระเด็นไปคนละทิศละทาง!

และท่ามกลางเศษเสี้ยวของค่ายกลที่กำลังสลายไปนั้น...

ร่างของหลินฟาน... ก็ค่อยๆ ร่อนลงมาจากท้องฟ้า...

เกราะปราณอสุนีบาตราชันย์สีม่วงทองส่องประกายเจิดจ้ารอบตัวเขา... ดาบสีดำสนิทในมือของเขามีประกายสายฟ้าแห่งวันสิ้นโลกแลบแปลบปลาบอยู่...

เขาร่อนลงมายืน... ขวางอยู่ระหว่างกลุ่มนักฆ่า... และองค์รัชทายาทที่กำลังตกตะลึง...

กลิ่นอายของขอบเขตแก่นแท้ทองคำที่ทรงพลังจนน่าสะพรึงกลัว... แผ่กระจายไปทั่วทั้งลานโล่ง!

เหล่านักฆ่า... โดยเฉพาะผู้นำทั้งสามคน... จ้องมองมาที่เขาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดหวั่นและไม่อยากจะเชื่อ!

"เป็น... เป็นมัน! อสูรแห่งสำนักเมฆาคราม!" หนึ่งในนั้นอุทานออกมาด้วยเสียงสั่นเทา พวกเขารู้จักหลินฟานจากข้อมูลของฐานลับที่เมืองเมฆาเร้นที่ถูกทำลายไป!

หลินฟานยกดาบขึ้นชี้ไปที่พวกมัน... ดวงตาของเขาเย็นชาและไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ...

"การล่า... จบลงแล้ว"

"บัดนี้... ถึงเวลาประหาร"