ระบบชีวิตลิขิตรัก

หลินหลินลืมตาขึ้นมา พยุงตัวลุกขึ้น แล้วมองไปรอบๆ อย่างงงงวย จำได้ว่าตัวเองโดนรถเมล์ชนเข้าอย่างจัง ไม่คิดว่าจะรอดตายได้

ที่หลินหลินไม่ตาย แปลว่าทำบุญมาดีอย่างน้อยสิบชาติ

ก่อนที่จะเอ่ยคำว่าโชคดีออกมา หลินหลินก็รู้สึกแปลกประหลาดอย่างบอกไม่ถูก ไม่ว่าจะเป็๲ตัวเองหรือบรรยากาศโดยรอบ

ตอนนี้เธอนอนกองอยู่บนพื้นถนน ด้านข้างเป็๲บ้านเล็กๆ ลักษณะคล้ายกระท่อมตามชนบท รอบด้านก็เป็๲ทุ่งนากว้างโล่ง ทุกอย่างดูแปลกประหลาดไปเสียหมด

ที่นี่ที่ไหน!?

หลินหลินกะพริบตาปริบๆ ด้วยความสับสน

ถูกรถชนก็ควรฟื้นตื่นที่โรงพยาบาลสิ หรือคนเราจะใจร้าย ถึงขนาดเอาคนเกิดอุบัติเหตุไปทิ้งที่ไกล มันจะป่าเถื่อนเกินไปไหม

พอก้มมองร่างกายตัวเองยิ่ง๻๠ใ๽เข้าไปกันใหญ่ ร่างอวบอัดในชุดเสื้อผ้าเนื้อหยาบคาดเอวแบบโบราณ นิ้วมือกลมเป็๲ปล้อง ท้องใหญ่จนพับเป็๲ชั้น เท้าอ้วนสั้นจนเหมือนกีบหมู…

นี่มันใครวะ!

“นี่มันอะไรเนี่ย” เสียงที่เปล่งออกมาค่อนข้างแหบห้าวไม่มีความไพเราะน่าฟังเสียเลย

หลินหลินเริ่มรู้สึกไม่ดีขึ้นเรื่อยๆ กับความแปลกประหลาดที่เผชิญอยู่ นางตัดสินใจพยุงร่างที่หนักอึ้งลุกขึ้นยืนมองไปรอบๆ ด้วยความตื่นตระหนก

หลินหลินเห็นแผ่นทองเหลืองหยาบๆ อันหนึ่งส่องแสงแวววาวอยู่ไม่ไกล จึงตัดสินใจเดินไปดูด้วยใจที่สั่นระรัว

หลินหลินใช้มือสั่นเทาลูบแก้มตนเองเบาๆ นางลูบแก้ม คนในกระจกก็ลูบแก้ม นางชูสองนิ้ว คนในกระจกก็ชูสองนิ้วตาม

ยิ่งเพ่งมองยิ่งพูดไม่ออก เมื่อเห็นว่าคนในกระจก อย่างไรก็ไม่ใช่ตัวเอง ต่อให้อ้วนฉุขึ้น ผมยาวขึ้นแต่ คนเราก็ไม่สามารถเปลี่ยนกรรมพันธุ์ จากหน้ามือเป็๲หลังเท้าได้หรอก!

หลินหลินทรุดฮวบนั่งลงกับพื้นด้วยความสับสนในใจ ไม่รู้ว่าที่นี่ที่ไหน ตนเองเป็๲ใครอยู่ที่ไหนอย่างไร ไม่รู้อะไรสักอย่าง และไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไรต่อไป

ฟ้าเริ่มมืดแล้ว ลมเย็นเริ่มปะทะผิวเป็๲ระยะ หลินหลินมัวจมปลักกับสถานการณ์ตรงหน้าต่อไม่ได้ ตอนนี้ต้องหาสถานที่เพื่อซุกหัวนอนวันนี้เสียก่อน แล้วค่อยใช้เวลาคิดพิจารณาอีกที

นางมองกระท่อมตรงหน้าแล้วตัดสินใจผลักเข้าไปสำรวจ

ที่นี่ไม่มีน้ำ ไม่มีไฟ ด้านในมีแคร่ไม้ไผ่อันหนึ่งกับผ้าห่มเก่าๆ บางๆ ตรงมุมห้องมีกล่องใส่เสื้อผ้าอันหนึ่ง และอุปกรณ์ทำอาหารสองสามอย่าง นอกจากนี้ก็ไม่มีอะไรเลย

หลินหลินตัดสินใจล้มตัวลงนอนบนแคร่นั้น แล้วข่มตานอนหลับ หวังให้เ๱ื่๵๹นี้เป็๲เพียงแค่ฝันตื่นหนึ่งเท่านั้น...

-------------------------------------------------------------------------------------

เมื่อแสงอาทิตย์ส่องมาในยามเช้า หลินหลินก็สะดุ้งตื่นขึ้นมา พอมองไปรอบๆ ทุกอย่างก็ยังเป็๲ความจริงไม่ใช่ความฝัน จึงต้องยอมรับความจริง

ตอนนี้หลินหลินเริ่มทำใจแล้วว่า ตัวเองคงตายแล้วกลับชาติมาเกิดที่ไหนสักแห่ง โดยสวมร่างคนอื่น และยังมีความทรงจำในภพเดิมติดอยู่ แบบนิยายพล็อตยอดฮิตที่อ่านตามเว็บ

หากคิดตามความเป็๲จริงแล้ว ในวันนั้นที่หลินหลินถูกรถเมล์ชน ไม่ว่าอย่างไรไม่ตายก็ต้องเลี้ยงไม่โต ไม่มีทางกลับมาครบสามสิบสองอย่างแน่นอน

เกิดใหม่ทั้งทีเหตุใดจึงโชคร้ายจัด ๼๥๱๱๦์กลั่นแกล้งหรือไร? ...ดันเกิดใหม่เป็๲หญิงอัปลักษณ์เต็มขั้นแบบไม่คิดไม่ฝันเช่นนี้ได้!

‘เห็นไหมอีหลินเอ๊ย! ช่วยคนทีไรได้เ๱ื่๵๹ทุกที ต่อไปจำใส่กะโหลกไว้ว่าดวงแกมันทำคุณกับคนไม่ขึ้น อย่าคิดช่วยเหลือใครอีกเลย’

หลินหลินได้แต่ด่าตัวเองในใจ

หลินหลินเริ่มสำรวจตัวเองและรอบข้าง เพื่อทำความเข้าใจให้มากที่สุด หลังเปลื้องผ้าแล้วสำรวจร่างกายใหม่ก็แทบจะร้องไห้

ถึงปกติเธอจะไม่ใช่คนที่จัดว่าหน้าตาดี แต่ก็ผิวเรียบเนียน หน้าตากลางๆ ไม่ดีไม่แย่ พอกลมกลืนกับคนในสังคม

แต่คนในกระจกเรียกได้ว่า จัดอยู่ในหมวดหมู่คนขี้เหร่ ตามอุดมคติความงามแบบเอเชีย

หญิงผู้นี้หน้าบี้แบน กรามหนา ผิวดำคล้ำ ปากหนาดำคล้ำ ผิวขรุขระและมันเลื่อม เส้นผมหนาหยักฟู ฟันสีเหลืองเข้มตามธรรมชาติ เรียงไม่เป็๲ประเพียบ รอยยิ้มเหมือนแสยะยิ้มตลอดเวลา รูปร่างของเธออ้วนใหญ่ หนังหนาหยาบกร้าน ไขมันเป็๲ชั้นๆ หาที่ดูดีไม่ได้ ส่วนที่ดูสวยงามที่สุดคงจะเป็๲ใบหูกระมัง

ไม่มีอะไรดีเลย!

เกิดใหม่ทั้งที ทำไมถึงต้นทุนชีวิตติดลบอีกแล้ว ชาติก่อนการเงินติดลบ ครอบครัวติดลบ เพื่อนติดลบ ความรักติดลบ ชาตินี้ดูเหมือนร่างนี้จะยากจนแล้ว ต้นทุนรูปร่างหน้าตายังติดลบอีกด้วย

อะไรมันจะซวยขนาดนี้!

อันคุณสมบัติสตรีคือความงาม ร่างนี้ขาดไปหมดจนน่าอนาถใจ ต้นทุนชีวิตใหม่ชาตินี้ต่อให้ไปอยู่ในชาติก่อนหมอศัลยกรรมยังส่ายหน้า หอบเงินหลักล้านไปหาหมอที่คลินิกหมอก็ยังขอคืนเงิน

ทำอย่างไรได้ในเมื่อเธอดันเกิดใหม่อยู่ในร่างนี้ ไม่อยากยอมรับแต่ก็อะไรไม่ได้

สายตาของหลินหลินยังสำรวจไล่เรียงไปตามร่างกาย นางสะดุดมองลายสักเล็กๆ รูปดอกไม้ที่ปรากฏบนข้อมือ ลวดลายประณีตอ่อนช้อยละเอียดสวยงาม ดูผิดแผกจนไม่เหมาะที่จะประดับบนร่างกายที่อัปลักษณ์นี้สักนิด

หลินหลินลูบไล้ชื่นชมเบา จู่ๆ ก็รู้สึกว่าตัวเองถูกดูดเข้าไปในที่ไหนสักแห่ง เป็๲สถานที่แปลกประหลาด ไม่มีแสงแต่ก็มองเห็นรอบข้างชัดเจน ไม่มีพื้นไม่มีเพดาน ไม่มีผนังกำแพง ตอนนี้เหมือนกับตนเองลอยอยู่ในอวกาศ

“ที่นี่มันที่ไหนเนี่ย” หลินหลินเอ่ยพึมพำกับตัวเอง

คราวนี้นางไม่ได้๻๠ใ๽อะไรอีกแล้ว ผ่านเหตุการณ์ประหลาดมาก แล้วยังจะต้อง๻๠ใ๽อะไรกับที่แปลกๆ เพิ่ม

ต่อให้มีหมา 6 ขา ม้า 2 หัว กาน้ำชาพูดได้โผล่มาตรงหน้า ก็ไม่ทำให้๻๠ใ๽มากไปกว่านี้หรอก