ฝาแฝดตัวติดกันหรือ?
ดวงจิตนางเป็หนึ่งหรือสอง? ไฉนจึงรวมกันได้อย่างลงตัว ไฉนนางมีนิสัยของเยว่ฉีทุกประการ แต่นางก็เป็เหม่ยฉี ส่วนหนึ่งของนางเป็คนที่เขาไม่รู้จัก แต่ทำไมเขาถึงได้รู้สึกคุ้นเคยกับนาง
ั์ตาคู่คมลอบมองสตรีร่างผอมบางอย่างระวัง แลเห็นนางนอนนิ่งเงียบบนฟูก หลังจากที่นางเสียน้ำตาอย่างท่วมท้นในอ้อมกอดของบิดา
ตำราผสานจิตใจน่าจะเป็ฝีมือไท่ซือจิ่ว ส่งต่อมันให้แม่เฒ่าเพื่อเป็เหยื่อล่อบุตรสาวทั้งสองให้นำตำราไป ด้วยความอยากรู้อยากเห็น
ก่อนเยว่ฉีจากไป นางบึ้งตึงใส่บิดา บริภาษว่าให้นางเกิดมาทำไม ที่นี่ไม่ใช่บ้านนาง ไม่ใช่สถานที่ของนาง ไม่เคยมีความสุข แม้ว่าลองคบหากับท่านผู้ตรวจการแล้ว นางยังคงโหยหาอะไรสักอย่างซึ่งนางไม่เข้าใจ ทว่าพอนางเรียกตัวว่าเหม่ยฉี นางกลับมอบความรักให้ผู้คนรอบกายและบิดา แม้ในยามป่วยไข้ นางก็เรียกหาแต่บิดา
เจี้ยนหยู่เลือกพุ่มดอกไม้ที่มีสีเดียวกับเกล็ดขาวสะอาดเพื่ออำพรางตัว ถัดจากบานหน้าต่างห้องนอนของหญิงสาว จำได้ว่าคราวก่อนเขาถูกคว้าคอหมับเต็มอุ้งมือเล็ก ๆ นางหัวเราะเยาะเขาเหมือนจับหนูได้สักตัว
แม่ทัพปีศาจผู้ไม่เคยพบความอัปยศ กำลังคิดหาหนทางจัดการเื่ของนาง
ใช่...
เท่าที่จำได้ก็มีเพียงครั้ง คราวถอยทัพเข้าเมืองกู่หยางเมื่อเก้าปีที่แล้ว
เหนือฟ้าย่อมมีฟ้า แม่ทัพในวัยฉกรรจ์มากความสามารถ ถือหอกฟาดฟันครึ่งปีศาจอย่างไม่ย่อท้อ และด้วยเหตุว่าอาการติดฝิ่นของเขากำเริบหนัก จำต้องคุมกำลังพลนับหมื่นสู้หลังชนฝา ถอยร่นเข้ากำแพงเมืองอย่างอับจนหนทาง รอทัพเสริมมากอบกู้ชีวิตพลทหาร
เจี้ยนหยู่นึกถึงความพ่ายแพ้ในอดีต บางเื่ที่อยู่เหนือความควบคุมนั้นเขามิอาจเอาชนะได้ เขาตั้งใจแน่วแน่ว่าจะไม่ทำให้นางลำบากใจ
‘เยว่ฉี... ไม่ว่าเ้าอยู่ที่ใด ขอให้ดวงจิตเ้าพานพบแต่ความสงบสุข’
ไม่มีใครมองเห็นงูเผือกซ่อนเร้นกายในพงหญ้า เจี้ยนหยู่หวนระลึกถึงนางคนเก่า อาลัยอาวรณ์นางคนใหม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ดวงตาที่แสนเ็าถึงเพียงนั้นกลับกลายเป็อ่อนหวาน ทุกการกระทำของนางล้วนเอาใจใส่ นางมีเมตตากับผู้คนรอบกายประหนึ่งแม่พระแห่งต้าเหลียงทีเดียว นางตั้งใจทำงาน ใช้ชีวิตอย่างมีคุณค่าอย่างที่เขาเคยบอกสอนนาง
บ่ายนี้ทั้งบ่าวรับใช้ ผู้ช่วยหมอหลวงเดินขวักไขว่ในเวลากลางวัน าุโบ่นเสียงดังว่าวุ่นวายนัก น่าเวียนหัว กลิ่นยากลิ่นถ่านเหม็นไปหมด ผู้ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการปรุงยาขออยู่เรือนใกล้เคียงดีกว่า หากไม่มีธุระก็จะไม่มา ต่อให้อยู่เรือนถัดไปอย่างเยว่ฉีก็ยังได้กลิ่นควันพวกนี้อยู่ดี
ฮูหยินใหญ่จินเยว่ใช้ไม้เท้ากระแทกพื้นอย่างเกรี้ยวกราด ทำไมบังคับเยว่ฉีให้นางแต่งงานออกเรือนไม่ได้ แม้แต่บิดาก็ไม่ยอมเชื่อฟัง ทั้งที่ทุกคนล้วนหวังดี ไม่มีใครอยากให้บุตรสาวเทื้อคาเรือน อายุสิบห้าปีเห็นจะมีสามีกันแล้ว นี่นางอายุย่างเข้าสิบเก้าปี วัน ๆ ขลุกตัวในโรงปรุงยา อาการป่วยของนางเป็ข้ออ้างให้ยืดเวลาแต่งงานออกไปอีก
น่าเสียดายที่เยว่ฉีไม่ได้พบกับหลิวอวี้มาั้แ่เด็กเหมือนบ้านอื่น พวกเขาจึงทำสัญญาหมั้นหมายเป็เื่เป็ราว ในต้าเหลียงเพียงรู้เื่ระหว่างทั้งสองว่ากำลังคบหาดูใจ เหลือเพียงคำอนุญาตจากผู้ใหญ่ในราชสำนัก วันดีคืนดีนางกลับคำเป็คนละคนเช่นนี้ ลองนางทูลฟ้องฝ่าาคำเดียว ใครจะกล้าแตะต้องนาง!
อสรพิษในพุ่มไม้หัวเราะพวกาุโ เห็นผู้เฒ่าเดินหัวเสียไป สาวใช้สามคนวิ่งมาในสวนด้านหลังเรือน แขกไม่รับเชิญรีบหาที่ซ่อนตัวใหม่ จากพุ่มไม้เป็ร่องหลังคา เขาจ้องมองของในมือพวกนางอย่างสงสัย
“เร็วเข้าซิงอี ก่อนที่คุณหนูรองจะตื่น!”
“คุณหนูบอกว่าเป็ไม้ไล่งู ว่าแต่มันจะไล่งูได้ยังไง?”
“ไม้ไล่งูหรือ?” ซิงอีถามพี่สาวฝาแฝด ซีซวนเอาไม้โบกไปมาแล้วหัวเราะ
“คุณหนูรองบอกว่าเอาไว้ไล่ปีศาจ ห้อยไว้กับไม้ไล่งู น่ารักดีนะ”
“งู... ปีศาจ? อย่าบอกนะว่า... เอาไว้ไล่...”
“เ้าอย่าเสียงดัง เบา ๆ ชู่ว!”
“ไม่ ๆ ซิงอี เ้าฟังข้าก่อน คุณหนูรองจะไล่เขาทำไม ในเมื่อนาง... นาง...”
“คุณหนูรองทำไมอีกเล่า? ซีซวน”
“คุณหนูวาดตะกร้าไปยิ้มไป แถมเล่าให้ข้าฟังว่าฝันถึงเขา ซูหนี่ว์ เ้าคิดว่า... นางจะไล่เขาไปเพื่ออะไร ไม่ใช่ว่านางควรดีใจหรอกหรือ ถ้าหากว่าเขามาหานางที่นี่ มาจับตาดูนาง”
“เ้าเสียสติไปแล้วรึไง คุณหนูต้องไม่พอใจอยู่แล้ว ใครจะชอบถูกติดตามตลอดเวลา”
“ใช่ ๆ เ้าเอาไม้นั่นมา! พวกเราต้องเชื่อฟังคำสั่งคุณหนูรอง เข้าใจไหม?”
ซูหนี่ว์เฉลียวใจ เถียงกับญาติพี่น้องฝาแฝด นางเลือกจะเชื่อคุณหนู ปักไม้ที่มีผงประหลาดในถุงน่ารักลงบนพื้นหญ้า นางเอามือเท้าเอวหัวเราะอย่างภาคภูมิใจ โดยไม่รู้ตัวเลยว่านางน่ะดูโง่เง่าในสายตาผู้บุกรุก
หากแม่ทัพเจี้ยนหยู่ไม่อยู่ในร่างอสรพิษ เขาคงยืนหัวเราะพวกนาง มายืนทะเลาะถกเถียงกัน เอาไม้โง่ ๆ ปักไล่ปีศาจงูที่มีเืครึ่งหนึ่งเป็มนุษย์ ไม้ไล่งูนี่จะทำอะไรเขาได้
“คุณหนูรองได้ของดีมาจากแม่เฒ่าาุโ เ้าไม่รู้สินะ ไม้อันนี้น่ะ แค่ปีศาจได้กลิ่นก็เวียนหัวแล้ว”
เวียนหัว!
ด้วยความชะล่าใจของอสรพิษร้าย ไม่ทันหลบเลี่ยงกลิ่นประหลาดที่โชยมาจากด้านล่าง พัดมาตามกระแสลม ร่างขาวสะอาดหล่นตุบ! จากหลังคาลงพุ่มไม้เช่นเดิม โชคดีที่สาวใช้ทั้งสามวิ่งเข้าเรือนไปแล้ว บุรุษร่างกำยำคว้าอาภรณ์สีเงินสง่าขึ้นสวม ล้มลุกคลุกคลานออกจากเรือน
เหม่ยฉี!
นางไปเอาของพวกนี้มาจากไหน!?
เหม่ยฉีกลับเข้าโรงปรุงยา แม้บิดากำชับว่าให้นางพักผ่อนจนกว่าจะหายดี นางก็แค่รอบิดาขึ้นรถม้าไป นางหยุดยืนหน้าประตูไม้ ซูหนี่ว์ยื่นกระดาษมีรอยหมึกเขียนด้วยพู่กันส่งให้นางกับมือ
“ใต้เท้าหลิวฝากจดหมายให้คุณหนูรองอีกหนึ่งฉบับเ้าค่ะ”
“อื้ม ขอบใจมากซูหนี่ว์ เ้าไปได้แล้ว อย่าให้ใครมารบกวนข้า ท่านพ่อกลับมาเมื่อไรก็เรียกข้าด้วย” สองขาก้าวฉับไวกลับเข้าโรงปรุงยา นางเร่งไฟใต้หม้อดิน โยนเชื้อเพลิงเข้าไป กระดาษในมือนางเผาไหม้อย่างรู้คุณค่า นางคิดในใจ ‘ส่งจดหมายรัก พร่ำพรรณนาอะไรมาตั้งมากมาย อีตาคุณชายหลิวนี่ คนป่วยนอนซมไข้บนฟูก ใครมันจะไปมีอารมณ์จะอ่าน’
เหม่ยฉีโมโหอยู่หน้าหม้อดินรายเรียง นางปกปิดใบหน้าไว้ครึ่งหนึ่งด้วยผ้าขาวบาง คาดจมูกผูกปมด้านหลังศีรษะ ครู่นั้นเสียงฝีเท้าดังขึ้นพร้อมน้ำเสียงเป็กังวล
“เยว่ฉี เ้าป่วยอยู่มิใช่หรือ?”
หญิงสาวหันกลับไปประสานมือโขกศีรษะคำนับ ตามมารยาทกุลสตรี ร่างสูงกำยำในอาภรณ์สง่างามเข้ามายืนซ้อนข้างหลัง เมื่อนางกลับไปสนใจกระดาษบนโต๊ะไม้ นางว่ารายการยาจากผู้เฒ่าในราชสำนักส่งมาเมื่อเช้า เรือนหมอหลวงจะต้องนำยาสมุนไพรไปส่งบัณฑิตสกุลลู่ บิดาออกไปทำธุระข้างนอก จะเอาเวลาที่ไหนมาปรุงยาที่แสนยุ่งยากเหล่านี้
“เ้าทำงานเมื่อไรก็ได้ สุขภาพสำคัญกว่า ทำไมเ้าไม่กลับเข้าเรือนไปนอนพัก?”
“ไม่ใช่เวลาเกียจคร้าน ผู้ป่วยกำลังรอยาจากข้า ไม่แน่ว่าพวกเขาอาจนอนทรมานไปถึงรุ่งเช้า หากไม่ได้รับยาพวกนี้”
‘ภาระหน้าที่สำคัญกว่าชีวิต’
6K
![สังสารวัฏ [生死轮回]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1601460336_76023530.webp)
