Mission: Make the Seniors Heart Melt -ภารกิจจีบพี่ปี 4 ให้ใจอ่อน

บทนำ 

แสงแดดอ่อนๆ ส่องลอดเข้ามาทางหน้าต่างรถเมล์ยามเช้า ข้าวฟ่างนั่งมองออกไปข้างนอกด้วยรอยยิ้มเบาๆ ความตื่นเต้นเริ่มแล่นเข้ามาในใจเมื่อเธอคิดถึงการเริ่มต้นชีวิตในมหาวิทยาลัยวันนี้ มันเหมือนกับการเปิดบทใหม่ที่เต็มไปด้วยโอกาสใหม่ๆ ที่รออยู่ 

รถเมล์ที่ข้าวฟ่างนั่งค่อนข้างเต็ม ผู้โดยสารเกือบทุกคนดูรีบเร่งไปทำงานหรือไปเรียน ข้าวฟ่างหาที่นั่งตรงกลางแถวท้ายรถและก้มลงเปิดมือถือดูตารางเรียนพร้อมแผนที่มหาวิทยาลัยไปเรื่อยๆ เธอพยายามจะจำเส้นทางและทุกอย่างที่ต้องเตรียมตัวในวันนี้ แต่ก็ยังรู้สึกเหมือนตัวเองเป็๞น้องใหม่ที่ยังต้องใช้เวลาในการปรับตัว

 “วันนี้จะดีไหมนะ? หรือจะวุ่นวายกันไปหมด…” ข้าวฟ่างพึมพำกับตัวเอง

 น่าน หันมามองเพื่อนข้างๆ เขาหัวเราะเบาๆ แล้วเอื้อมมือไปลูบหัวข้าวฟ่างพลางพูดหยอก 

น่าน: “จะไปห่วงทำไม แค่วันแรกเอง ยังไงก็ชิลๆ น่ะ อย่าทำหน้าตาลุ้นขนาดนี้สิ 

ข้าวฟ่าง” ข้าวฟ่างหันไปมองน่านอย่างยิ้มแหยๆ "นั่นสินะ" แล้วก็หัวเราะออกมาเบาๆ 

ข้าวฟ่าง: “ก็ไม่รู้สิ ฉันกลัวจะไปเผลอทำตัวโก๊ะๆเหมือนตอนอยู่โรงเรียนอีก…” 

น่าน: (ยิ้ม) “แล้วถ้ามีอะไรพลาด ก็มีฉันนี่แหละที่คอยช่วยแกให้มันผ่านไปได้สบายๆ สบายใจได้” 

ข้าวฟ่างยิ้มให้กับน่าน เขาคือเพื่อนที่เธอรู้จักดี และเป็๞คนที่คอยอยู่เคียงข้างตลอดเวลา โดยเฉพาะเมื่อเธอรู้สึกท้อหรือ๻้๪๫๷า๹กำลังใจ ใน๰่๭๫เวลาที่เธอเริ่มต้นที่นี่ เขาคือคนเดียวที่เธอไว้ใจที่สุด 

แต่ทว่าในอีกด้านหนึ่งของหัวใจ น่าน นั้นมีบางสิ่งที่เขาซ่อนไว้ เขาแอบชอบข้าวฟ่างมานานแล้ว แต่ไม่เคยแสดงออกให้เธอรู้ เขามักจะหยอกล้อเธอและคอยซัพพอร์ตทุกการตัดสินใจของเธอ แต่ความรู้สึกของเขาก็ยังคงถูกซ่อนเอาไว้ 

ในขณะที่ทั้งคู่กำลังพูดคุยกัน รถเมล์ก็เบรกกระทันหัน ข้าวฟ่างที่นั่งอยู่เกือบเซไปชนใครสักคน เธอเงยหน้าขึ้นและเห็น รุ่นพี่หนุ่มหล่อ คนหนึ่งที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เขาสูงโปร่ง ใบหน้าคมคาย ดวงตาสงบและน่าหลงใหล สายตาของเขาดูไม่สนใจใคร แต่มันก็ทำให้ข้าวฟ่างรู้สึกใจเต้นแรงไปหมด เขายืนตรงที่จับใกล้ๆ ข้าวฟ่าง ทำให้เธอรู้สึกว่าโลกหยุดหมุนไปชั่วขณะ มือของเธอที่กำมือถือแน่นรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ข้าวฟ่างพยายามหลบสายตาเขาและก้มลงมองมือถือเพื่อเบนความสนใจ แต่หัวใจของเธอกลับไม่สามารถสงบลงได้ 

น่าน: (หันมามองข้าวฟ่างแล้วแกล้งกระซิบพูด) “เหม่อมองอะไรนะ ไม่เห็นจะหล่อขนาดนั้นเลย” 

ข้าวฟ่างสะดุ้งเล็กน้อยและรีบหันไปมองน่าน พยายามทำเป็๞ไม่สนใจ 

ข้าวฟ่าง: (ยิ้มแหยๆ) “เขาก็แค่รุ่นพี่คนนึงเท่านั้นเอง…” แต่ข้าวฟ่างรู้ดีว่าความรู้สึกในใจมันไม่ใช่แค่ ‘รุ่นพี่คนนึง’ เมื่อเขาหันมาเห็นเธอแทบจะไม่รู้ตัว ข้าวฟ่างสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อรุ่นพี่หนุ่มที่ยืนอยู่ใกล้ๆ เอ่ยคำพูดที่ทำให้หัวใจของเธอแทบหยุดเต้น 

ภีม: (เสียงเรียบๆ) “ระวังหน่อยนะครับ” 

คำพูดของเขาไม่ได้มาพร้อมกับรอยยิ้ม แต่มันกลับทำให้ข้าวฟ่างรู้สึกเหมือนเขากำลังพูดกับเธอแค่คนเดียวในตอนนั้น เสียงของเขานิ่งและมีเสน่ห์แบบที่ไม่ต้องพยายาม ข้าวฟ่างกลั้นใจหันไปมองเขาอีกครั้ง แต่แล้วเขาก็หันไปมองทางอื่นอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าไม่สนใจเธอมากนัก 

เมื่อรถมาจอดที่หน้ามหาวิทยาลัย 

ข้าวฟ่าง: “ไปเถอะน่า! เราไปเรียนกันดีกว่า” ขณะที่ข้าวฟ่างเดินไปที่ประตูรถเมล์ เพื่อจะลงจากรถเพื่อไปหาชิชาและไอรีนที่นัดไว้ที่หน้าอาคาร เธอก็ยังคงคิดถึงรุ่นพี่หนุ่มคนนี้ในใจ 

ข้าวฟ่าง (คิดในใจ): “เขาคงเป็๞รุ่นพี่ที่มหาวิทยาลัยเดียวกันแน่ๆ… หล่อแบบนี้คงจะมีแฟนแล้วล่ะ(มั้ง?)” 

ข้าวฟ่างไม่ได้คิดอะไรมากนัก รีบเดินไปหาชิชาและไอรีนที่นัดไว้ที่หน้าอาคารมหาวิทยาลัย 

ชิชา: (ยิ้มกว้าง) “โอ๊ย! ข้าวฟ่าง! มาช้าอีกแล้ว!” 

ไอรีน: (แกล้งพูด) “มัวแต่มองรุ่นพี่หล่อๆอยู่เหรอ?” 

ข้าวฟ่าง: (ยิ้มแหยๆ) “ไม่ใช่ๆ” แต่ในใจของข้าวฟ่างกลับเต็มไปด้วยคำถาม “เขาจะเป็๞ใครกันนะ?” และในความเงียบสงบของตัวเอง ข้าวฟ่างรู้สึกว่าแค่การได้เห็นเขาในวันแรกของมหาวิทยาลัย มันก็ทำให้เธอรู้สึกพิเศษมากพอแล้ว

สวัสดีค่ะทุกคน~ นิยายเ๹ื่๪๫นี้เป็๞ผลงานเ๹ื่๪๫แรกของไรท์เลยค่ะ! ???? ไรท์ตั้งใจเขียนอย่างเต็มที่เพื่อให้ทุกคนได้สนุกและฟินไปกับความน่ารักของตัวละคร ข้าวฟ่างกับพี่ภีม (และตัวละครอื่นๆ ที่ไม่แพ้กัน)

ถ้าชอบหรือมีความคิดเห็นอะไร ฝากกดใจ ❤️ รีวิว ⭐️ และคอมเมนต์พูดคุยกันได้นะคะ ไรท์อ่านทุกคอมเมนต์แน่นอน และมันเป็๲พลังใจสำคัญที่ทำให้ไรท์อยากพัฒนาตัวเองและเดินหน้าต่อในเส้นทางนี้ค่ะ~ ????✨

ขอบคุณทุกการสนับสนุนและการติดตามล่วงหน้านะคะ หวังว่าเ๹ื่๪๫นี้จะทำให้วันของทุกคนสดใสขึ้น ❤️

รักรีดเดอร์ทุกคนเสมอ ????
- Rinelle_Light -