คำขู่
ในความเป็จริง ไม่ใช่เพียงแค่กู้เฉินที่ยืนมองอย่างงุนงง ปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่ก็ทำเช่นกัน พวกเขาพากันกระพริบตาปริบๆ มองกู้เฉินอย่างงุนงง
ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายเป็ใคร เหตุใดถึงได้ออกมาจากโพรงไม้ ที่ซึ่งเป็ที่อยู่อาศัยของขอทานน้อยที่พวกเขามาเพื่อฆ่า
ถ้าจะบอกพวกเขาว่าชายหนุ่มตรงหน้าคือขอทานน้อย พวกเขาจะไม่มีทางเชื่ออย่างแน่นอน ไม่ว่าจะเอาใครมายืนยัน มานอนยันก็ตาม
ขอทานน้อยที่พวกเขาเคยเห็นมาไม่กี่วันก่อน ผอมแห้งเป็อย่างมาก จนเนื้อแทบจะติดกระดูก
หากจะบอกว่ามีวิธีทำให้ผู้คนสามารถมีเนื้อมีหนังขึ้นมาได้ภายในไม่กี่วัน พวกเขาก็ไม่เชื่อเช่นเดียวกัน
“เ้าเป็ใคร?” หลังจากปัดเป่าความงุนงงออกไป ปู้เอ่าก็ถาม เขามองสำรวจกู้เฉินด้วยสายตาสงสัย ไม่รู้ว่าเป็ใครมาจากไหน
เ้าจมูกใหญ่ ถึงจะไม่ได้เอ่ยปากถามออกมาเหมือนกับปู้เอ่า แต่สายตาก็จ้องเขม็งอยู่ที่กู้เฉิน เห็นได้ชัดว่ารอฟังคำตอบอยู่เหมือนกัน
ชายหนุ่มตรงหน้าของพวกเขาทั้งสองคนนั้น อายุอยู่ใน่สิบเจ็ดถึงสิบแปดปี มีผิวขาว ใบหน้าค่อยข้างที่จะหล่อเหลาเอาการทีเดียว
โดยเฉพาะดวงตาที่แหลมคมราวกับเป็ดวงตาของเหยี่ยว คิ้วเชิดขึ้นเล็กน้อย ราวกับมีที่มาไม่ธรรมดา สวมใส่ชุดสีดำทั้งตัว ที่มองอย่างไรก็ทำมาจากเนื้อผ้าราคาแพง
เหตุผลที่กู้เฉินมาอยู่ในสภาพปัจจุบันนั้น ล้วนสืบเนื่องมาจากในครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมา เขาสามารถเข้าสู่ระดับฝึกปราณขั้นต้น กลายเป็ผู้ฝึกตนได้สำเร็จแล้ว
แต่หลังจากนั้น ของเหลวสีดำก็ถูกขับออกมาจากร่างกายของเขา มันมีกลิ่นเหม็นเป็อย่างมาก กู้เฉินจึงใช้บริการระบบแลกเปลี่ยนเท่าเทียม์
โดยใช้ขวดหรูอี้เป็ค่าใช้จ่าย แลกกับการชำระล้างร่างกาย จากนั้นเขาก็ใส่เสื้อผ้าชุดใหม่ พร้อมกับรองเท้าและออกมาจากโพรงไม้อย่างที่เห็นอยู่ในตอนนี้
“ข้าชื่ออาบัง บังเอิญว่าผ่านมาแถวนี้ เห็นมีโพรงไม้น่าสนใจ เลยเข้าไปตรวจดูสักหน่อย” กู้เฉินตอบเสียงเรียบ ทั้งหมดแน่นอนว่าโกหก
เขาที่ไม่รู้จักคนพวกนี้ด้วยซ้ำ และลางสังหรณ์ของเขาก็รู้สึกได้ว่าไม่น่าจะมาดี ด้วยเช่นนั้น มีเหตุผลอะไรที่เขาจำเป็ที่จะต้องตอบความจริงออกไป?
และจากจุดนี้ เห็นได้ชัดว่าเขาจะใช้ภาษาโลกปัจจุบันกับระบบเท่านั้น ส่วนกับคนอื่นๆ ในโลกะ เขาย่อมใช้ภาษาของโลกะด้วย
“อาบัง?” ปู้เอ่าขมวดคิ้วขึ้น เห็นได้ชัดว่าเขาไม่เชื่อกู้เฉิน คนที่น่าจะมีที่มาไม่ธรรมดาอย่างอีกฝ่าย ไหนเลยจะมีชื่อว่า ‘อาบัง’ ได้
ถ้าบอกว่าชื่อหลงโอวเทียน เขาจะเชื่ออย่างไม่ลังเล แต่ไม่ว่าจะชื่ออะไร ปู้เอ่าไม่ได้สนใจมากนัก เขาพลันหรี่ตาลง ความคิดที่ชั่วร้ายความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาภายในหัวสมองของเขา
ความคิดที่ชั่วร้ายความคิดนี้ก็คือการปล้น!
ถูกต้อง เป็การปล้นอย่างไม่ต้องสงสัยเลย ด้วยความที่ชายหนุ่มตรงหน้าของเขาสวมใส่ชุดราคาแพง ดูทรงน่าจะมีที่มาไม่ธรรมดา ของที่ปล้นได้จากอีกฝ่ายได้ น่าจะทำกำไรงามๆ ให้กับเขาได้
ปู้เอ่าคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะโชคดีมากขนาดนี้ ที่ออกมาทำงานให้กับคุณชายเจิ้นกว่าง กลับจะได้กำไรเพิ่มเสียนี้ เขาช่างดวงดีเสียนี่กระไร
“เ้าจมูกใหญ่ จับไอ้หมอนี้ไว้!” โดยไม่ลังเล ปู้เอ่าสั่งเ้าจมูกใหญ่ในทันที
เ้าจมูกใหญ่ เป็คนที่เชื่อฟังปู้เอ่าเป็อย่างมาก เขาไม่ถามอะไรออกมาแม้แต่คำเดียว พุ่งกระโจนเข้าใส่กู้เฉินอย่างรวดเร็ว
“จะทำอะไรน่ะ?” กู้เฉินใเล็กน้อย ที่จู่ๆ คุยกันอยู่ดีๆ ปู้เอ่าก็สั่งให้เ้าจมูกใหญ่จับเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้
ในเวลานี้ กู้เฉินพลันฉุกคิดขึ้นมาได้ ดูเหมือนว่าลางสังหรณ์ของเขาจะถูกต้อง ปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่ไม่ได้มาดีจริงๆ
แม้ว่าจะใเล็กน้อย แต่เขาหาได้ตื่นตระหนกไม่ ในสายตาของเขา ปู้เอ่ากับเ้าจมูกใหญ่ เป็เพียงแค่คนธรรมดาเท่านั้น ไม่ใช่ผู้ฝึกตนเลย
แตกต่างกับเขาที่เป็ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นต้นแล้ว ซึ่งถึงแม้จะเป็ระดับแรกสุดและต่ำสุดของพื้นฐานฝึกตนทั้งหมดก็ตาม
แต่ผู้ฝึกตนก็คือผู้ฝึกตนอยู่วันยังค่ำ เขาสามารถจัดการกับปู้เอ่าและเ้าจมูกใหญ่ได้อย่างง่ายดาย
ผู้ฝึกตนระดับฝึกปราณขั้นต้น แม้ว่าจะใช้พลังปราณได้เล็กน้อย แต่ก็มีร่างกายและพละกำลังแข็งแกร่งกว่าคนธรรมดามาก
การจัดการกับคนธรรมดาสองคน ไหนเลยเป็เเื่ยากอันใด
ปัก!
กู้เฉินชกหมัดออกไปที่ใบหน้าของเ้าจมูกใหญ่ในทันที
และด้วยความที่เ้าจมูกใหญ่กระโจนเข้ามา ย่อมจูบหมัดของกู้เฉินเต็มๆ ร่างของเ้าจมูกใหญ่ หงายหลังกระเด็นออกไปในทันใด ก่อนที่จะตกลงพื้น แน่นิ่งไป
ชัดเจนว่าเ้าจมูกใหญ่ได้หมดสติไปเป็ที่เรียบร้อยแล้ว!
มองไปที่ใบหน้าของเ้าจมูกใหญ่เวลานี้ มันค่อนข้างที่จะไม่น่าดูชม ใบหน้ายุบลงไปเล็กน้อย จมูกบิดเบี้ยวผิดรูป มีเืไหลออกมา ปากเองก็มีแต่เื คาดว่าภายในปากฟันคงหายไปหลายซี่
ปู้เอ่าที่ยืนอยู่ใกับสิ่งที่ได้เห็น “นี่เป็ไปได้ยังไง?”
บอกตามตรงว่าเขาไม่อยากจะเชื่อ ดวงตาของเขาตอนนี้ มันกำลังเบิกกว้างอยู่
ต้องรู้ก่อนนะว่า เ้าจมูกใหญ่อยู่กับเขามานาน ความแข็งแกร่งของอีกฝ่ายเขารู้ดี เมื่อมาถูกชายหนุ่มที่ดูอ่อนแออย่างกู้เฉินชกจนสลบในหมัดเดียวได้ จะให้เขาเชื่อได้ยังไงว่านี่เป็เื่จริง
“บ้าเอ้ย! เ้ากล้าทำร้ายลูกน้องของข้า!” ในไม่ช้า ความใและไม่อยากจะเชื่อของปู้เอ่าก็หายไป ถูกแทนที่ด้วยความโกรธ
เขาพุ่งเข้าใส่กู้เฉิน ง้างหมัดชกออก เป้าหมายคือใบหน้าของกู้เฉิน
กู้เฉินเอียงศีรษะหลบหมัดของปู้เอ่าได้อย่างง่ายดาย พร้อมกันนั้น เขาก็สวนหมัดกลับไปที่ใบหน้าของอีกฝ่าย
ปัก!
ปู้เอ่าหงายหลังปลิวไปในทันที เขาเป็เช่นเดียวกันกับเ้ามูกใหญ่เมื่อครู่นี้ ไม่มีผิด จะต่างเพียงแต่เขาไม่ได้สลบไปก็เท่านั้น
“อ้าก!” เมื่อตกลงพื้น ปู้เอ่าใช้สองมือกุมใบหน้าที่เต็มไปด้วยเืไว้ ดิ้นพล่านไปทางซ้ายที ทางขวาทีอย่างเ็ป
“เอ่าล่ะ ถ้าไม่อยากเจ็บตัวไปมากกว่านี้ บอกมาได้แล้วว่าเ้าเป็ใคร และมาทำอะไรแถวนี้?” หลังก้าวเดินเข้ามานั่งยองๆ ข้างๆ ปู้เอ่า กู้เฉินก็เปิดปากขึ้นถามอย่างช่วยไม่ได้
“คะ...ใครจะบอกเ้า! รู้ไหมว่าพวกข้าเป็คนของใคร? ถ้ายังไม่อยากตายก็รีบปล่อยพวกข้าไปซะ!” ปู้เอ่าพยายามอย่างดีที่สุด เพื่อระงับความเ็ปไว้ จากนั้นก็มองกู้เฉินด้วยสายตาที่เ็ามาก ปากเปิดขึ้นแหกปากะโออกมา
สิ่งที่เขาแหกปากออกมาเป็คำขู่อย่างชัดเจน!
กู้เฉินมีสีหน้าแปลกๆ เล็กน้อย เื่พวกนี้เขาเคยเห็นแต่ในหนัง ไม่ก็ในนิยาย คิดไม่ถึงเหมือนกันว่าจะได้เจอกับตัวเอง ที่พอสู้ไม่ได้ ก็จะยกคนที่อยู่เื้ัมาอ้าง ราวกับยืมรัศมีเสือมาเพื่อข่มขู่ให้คนอื่นรู้สึกหวาดกลัว
จบบทที่ 5
2K
