แดดยามสายอบอุ่นพอดี ลมพัดแ่ผ่านยอดชาเขียวอ่อนที่พลิ้วตามแรงลม กลิ่นสดชื่นของใบชาและดินชื้นทำให้ลี่อินรู้สึกสงบใจได้อย่างประหลาด
วันนี้เป็วันแรกที่เธอจะได้เห็นการทำงานของไร่ชาแบบเต็มรูปแบบ ทั้งซินเฟย ซินอี๋ และซินหยางจะพาเธอไปดูการเก็บและแปรรูปชาในแปลงหลัก
เมื่อมาถึงลานทำงาน คนงานหลายคนกำลังง่วนอยู่กับการคัดใบชา ตากใบชา และบางกลุ่มก็แบกหาบน้ำไปยังแปลงเพาะปลูก
“มาแล้ว ๆ ! ขุนเขาเดินได้แห่งไร่ชา!” เสียงหัวเราะดังมาก่อนตัว พร้อมร่างชายหนุ่มร่างสูงใหญ่ กล้ามแน่นเต็มแขนที่โผล่ออกมาจากเสื้อแขนกุด
“โอ้ นั่นเ้าของฉายาขุนเขาสินะ” ซินหยางพูดพลางหัวเราะ “นั่นแหละ...อี้”
ชายผู้นั้นเดินเข้ามาอย่างมั่นใจ เขามีผิวเข้มแดด ใบหน้าคมจัด ยิ้มกว้างจนเห็นฟันครบทุกซี่ ตาเป็ประกายซุกซนเหมือนคนพร้อมแหย่ชาวบ้านเล่นตลอดเวลา
“ข้ามีนามว่า **อี้** ข้าไม่ใช่คนหล่อที่สุดในหมู่บ้านนี้...แต่กล้ามข้านั้น ชนะใครก็ได้” เขาหัวเราะพลางโชว์ท่าแบกหาบสองข้างให้ลี่อินดู
ลี่อินหัวเราะตามอย่างไม่ทันตั้งตัว ความเป็กันเองของเขาทำให้เธอรู้สึกสบายใจอย่างน่าประหลาด
“เ้านี่ชอบอวดจริง” ซินเฟยพูดเสียงเรียบแต่แฝงความเอ็นดู “แต่ก็ทำงานไม่เคยขาดตกบกพร่อง”
“ข้าต้องรักษาความฮอตในไร่นี้ไว้! ไม่งั้นคนงานจะหมดกำลังใจ” อี้ยักคิ้วอย่างเ้าเล่ห์ ก่อนจะเดินนำทั้งหมดไปยังแปลงชา
ตลอดทางที่เดิน อี้เล่าเื่ราวเกี่ยวกับวิธีเก็บยอดชา วิธีดูแลต้นกล้า วิธีจัดแปลงให้ได้ผลผลิตสูง เขาพูดคล่อง มั่นใจ และเปี่ยมไปด้วยประสบการณ์
“เ้านี่รู้หมดทุกมุมของไร่ชา” ซินอี๋พูดขึ้น “ั้แ่เข้ามาทำงานตอนอายุสิบห้า จนตอนนี้ยี่สิบห้า...อี้ก็เป็เหมือนหัวใจของไร่ชาเราอีกคน”
อี้ยิ้มกว้างแล้วโค้งแบบล้อเล่นให้ทุกคน “เกรงใจเถอะ ข้าแค่อยากให้พี่น้องของข้าได้กินชาดี ๆ”
ระหว่างทำงาน อี้จะคอยแหย่ คุยเล่นกับคนงานรอบข้าง ทำให้บรรยากาศในไร่ไม่เคยตึงเครียด เขาเป็ที่รักของทุกคน ไม่ใช่แค่เพราะฝีมือ แต่เพราะความเป็คนจริงใจ
ลี่อินมองเขาแล้วรู้สึกชื่นชม เขาแตกต่างจากชายคนอื่นที่เธอเคยเจอในยุคของตัวเอง — หนักแน่น มีเสน่ห์จากความขยัน และเปล่งพลังชีวิตแบบที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน
และเธอก็เริ่มรู้ตัวว่า…ผู้ชายในบ้านหลังนี้ ไม่มีใครธรรมดาสักคนเลย
16K
