หวนคืนสู่ยุทธภพ ข้าคือคนบัญชา

หลังจากเหตุการณ์ซุ่มโจมตีคาราวานปลอม ลือกันว่า “ไป๋เหยียนหายตัวไป”บางคนคิดว่าเขาตายแล้วบางคนลอบยิ้มเยาะแต่มีเพียงไม่กี่คน... ที่รู้ว่าเขายังอยู่ และกำลัง “กลับมา” อย่างเงียบงัน
ในเรือนลับหลังภูผา เขานั่งขัดสมาธิใต้สระวิญญาณที่เต็มไปด้วยไอพลังฟ้าสายลมพัดวูบทุกครั้งที่เขาระเบิดลมหายใจ ฝึกวิชา "พลังภายในไร้รูป" ซึ่งต้องใช้ทั้งจิตใจมั่นคงและความเข้าใจโลกอย่างลึกซึ้ง
วันแล้ววันเล่า พลังของเขาเพิ่มพูนขึ้นช้าๆ อย่างมั่นคงพร้อมกันนั้น เขาเริ่มสานสัมพันธ์ลับกับคนบางกลุ่มในตระกูล
ผู้อาวุโสรองไป๋เฉิง ผู้ยึดหลักคุณธรรม
แม่ทัพเงาเฒ่าฉู่ว่าน ที่เคยรับใช้บิดาของเขา
เมิ่งหลาน หญิงสาวปริศนาจากตอนก่อน ที่แอบช่วยเขาจากเงามืด

พวกเขาแต่ละคนต่างมี "ศัตรูร่วม"—คืออำนาจเน่าที่ฝังลึกในตระกูลเมื่อมองตากัน ต่างก็รู้ว่าเวลาแห่งการเปลี่ยนแปลงใกล้มาถึงแล้ว
"ข้าไม่ต้องการบัลลังก์... ข้าต้องการแค่ตระกูลที่คนดีมีที่ยืน"เสียงหลินเหยียนเอ่ยต่อหน้าพวกเขาเพียงไม่กี่คนในราตรี
เขาส่งคำสั่งผ่านช่องทางลับ ดึงขุมกำลังจากเรือนเก่า, จากพวกพ่อค้าใต้ดิน, จากนักลับที่เคยติดหนี้บิดาเขา
“ข้าไม่ออกศึกด้วยดาบ... แต่ข้าจะปักดาบนั้นไว้ตรงหัวใจของพวกมันทีละเล่ม”
คืนก่อนวันประชุมตระกูลใหญ่—เขาใช้พลังภายในสื่อสารระยะไกล ส่งคลื่นพลังผ่านยันต์กระแสจิต ไปเตือนคนที่เขาจะไว้ชีวิต
ขณะเดียวกัน เขาแอบแทรกเอกสารลับที่แฉการค้าทรัพย์ของพวกหัวหน้าสายสาขาไว้ในห้องโถง
รุ่งเช้า... ท่ามกลางสายตานับร้อยของผู้คน
หัวหน้าสายสาขาทั้งสองถูกจับตามแผนซ้อนเอกสารถูกเปิดกลางห้องประชุมเสียงของหลินเหยียนดังขึ้นจากเบื้องบน – ไม่ใช่เพราะพลัง แต่เพราะเขาเดินออกมาเอง
“...นี่ไม่ใช่การยึดอำนาจ” เขากล่าว “แต่มันคือการทวงคืนตระกูลไป๋—ให้กลับเป็นตระกูลที่สมควรเป็น!