“อาจารย์หยางหว่านอยากให้ท่านอุ้ม”
"ศิษย์พี่อย่าได้รบกวนอาจารย์เลยขี่หลังข้าไปดีกว่า ระยะทางจากนี่ไปในเมืองยังอีกไกล อาจารยืจะอุ้มอย่างไนไหว”ปู้ตานซินเอ๊ยปู้ตานซิน เ้ามองเด้กน้อยผู้นี้อย่างไรกัน แขนแข็งแรง ตวัดอุ้มร่างเล็กขึ้นมาแนบอก
“หยางหว่านหากที่ผ่านมาเ้าเดียวงสาเหมือนยกตอนนี้ก็ดี ปู้ตานซินคงมีความสุขกว่าใครแต่ที่ผ่านมาหาใช่เป็เช่นนี้ ในเมื่อเขาใช้ หลงตั๋วเป็ตัวล่อเช่นไรจะให้เขา อุ้มหยางหวาน ก็จบเห่กันพอดี
“เ้าเดินนำไปข้างหน้า”
“ขอรับอาจารย์”แผนการถูกกำหนดไว้แล้วใครกันจะแปรเปลี่ยนได้หากไม่ใช่ผู้วางแผนการ ที่ลำธารใสกลางป่า เื่อะไรจะต้องเอาตัวเองไปเสี่ยงอันตราย ไท่จือเป็คนสำคัญ ชาวบ้านเดือดร้อน ฮ่องเต้ละเลยปล่อยให้ปีศาจพรายน้ำกินคนอาละวาด ฮ่องเต้ไม่ส่งมือดีมาจัดการ ชีวิตวังหลวงสะดวกสบายข้างในมีการอารักขาแ่าไม่มีทางที่ปีศาจร้ายจะเข้าไปจัดการคนในวังหลวงเคราะห์ร้ายจึงตกอยู่กับชาวบ้านตาดำๆ ฮ่องเต้ดีประชาชนมีสุขแต่นี่หาแยแสเื่ทุกข์เข็ญของชาวบ้าน เช่นนั้นหากเป็ไท่จือถูกจับตัวไปเกรงว่า จะต้องรีบนำคนมาช่วย วันก่อนที่เขาเห็นคือหญิงม่ายกับลูกน้อยถูกปีศาจจับไป ป่านนี้คงหาชีวิตไม่แล้ว ร้อนต้องถึงมือเขาที่ไม่อาจละเลย
“เปลี่ยนอาภรณ์เสีย เรากำลังจะไปที่วังหลวงอาภรณ์ที่บ่งบอกว่าเป็ศิษย์ของข้าเ้าก็ควรเปลี่ยนมันใหม่เสียหมด”ปู้ตานซินล่อหลอกหลงตั๋วให้ทำตามแผนการเขาส่วนเขาก็เปลี่ยนอาภรณ์ที่งามสง่าให้เป็อาภรณ์สีทึมทึบ
“อาจารย์อาจารย์จงใจพาข้ามาเยี่ยมเสด็จพ่ออย่างนั้นหรือ”เพียงพยักหน้าน้อยๆ ไม่ได้อธิบายอะไรปู้ตานซินไม่จำเป็ต้องอธิบายสิ่งใดให้ใครฟังเขาเองทำสิ่งใดเพียงลำพังมาตลอด
“ออกเดินทางต่อได้แล้ว หยางหว่านอยู่ข้างอาจารย์อาจารย์จะอุ้มเ้าหากเหนื่อยนักก็ต้องพัก ไประหว่างนี้ ห้ามออกห่างอาจารย์”หยางหว่านพยักหน้ากอดรอบลำคอ เหมือนพ่อกับลูกสาวตัวน้อย ปีศาจพรายน้ำแอบมองคนทั้งสามไม่วางตา สองสามวันมานี่ยังไม่มีอาหารตกถึงท้องชาวบ้านล้วนหวาดกลัว ไม่มีใครเข้าใกล้ลำธาร
สองคนพ่อลูกแม้จะเหมือนไม่ระวังตัว และสองคนทำให้อิ่มไปหลายวัน แต่บางอย่างในตัวคนเป็พ่อทำเอาเ้าปีศาจไม่อยากเข้าใกล้ จะว่าไปบุรุษหนุ่มหล่อเหลาเช่นไรถึงต้องแบกลูกสาวเพียงลำพัง เป็ม่ายั้แ่ยังหนุ่มส่วนเ้าหนุ่มหน้าตาเหลอหลานั่นมองอย่างไรก็โง่งม แม้ผิวพรรณหน้าตาจะต่างจากชาวบ้านทั่วไป จากที่ดู แล้วคาดว่าแม้แต่ธนูยังยิงไม่เป็ เอาสเป้นว่าเ้าหนุ่มนั่นล่ะ น่ากินที่สุด
“ข้าหิวน้ำ ไปตักน้ำ”ปู้ตานซิน เริ่ม เบื่อหน่ายการรอคอยจะเดินตามน้ำไปแบบนี้ ก็ไม่พบเ้าปีศาจเสียทีเช่นนั้นจะต้องใช้ตัวล่อ
หลงตั๋วไม่ลังเล ก้าวเดินลงไปในลำธารใสเย็น ใช้ถุงกระเพาะแพะตักน้ำในลำธาร ที่อยู่ๆ ก็เกิดคลื่นน้ำเป็ทางยาว เหมือนมีสิ่งใดอยู่ใต้ผิวน้ำกระชากแขนเล็กบอบบางเหมือนแขนผู้หญิงลงไปหลงตั๋วขืนตัวไว้ด้วยเขาฝึกกำลังลมปราณมาจากบนเขา เช่นนั้นเ้าปีศาจจึงไม่อาจดึงเขาลงน้ำง่ายดายเหมือนชาวบ้านทั่วไป หยางหว่าน กอดรอบลำคอปู้ตานซินไว้แน่นด้วยความใ
“อาจารย์…”ปู้ตานซิน กระชับอ้อมแขนที่อุ้มหยางหว่านให้แน่นขึ้นมืออีกข้างตวัดส่งลำแสงสีฟ้าใส เข้าครอบร่างของหลงตั๋วไว้ เหมือนเกราะป้องกัน
“ไม่ต้องกลัว อาจารย์จะพาคนมาช่วยเ้า”จะช่วยเขาก็ช่วยได้ในเมื่อประเมิน ด้วยสายตาเ้าปีศาจตัสวนี้ไม่มีทางจะต่อกรกับเขาได้แล้วอีกอย่างจะได้สั่งสอนให้ฮ่องเต้รู้เสียบ้างว่า หากเขาปล่อยปละละเลยจนเกิดไปภัยอาจมาถึงตัวในไม่ช้าเกราะป้องกันที่เคลือบร่างกายของหลงตั๋วไว้ไม่มีทางที่ใครจะทำลายลงได้ หลงตั๋วจึงปลอดภัยอยู่ในนั้น รอจนกว่าเขาจะไปช่วย
“อาจารย์...แต่ข้ากลัว”ะโก้องแต่ร่างของหลงตั๋วกับถูกกระชากลงน้ำไปหายไปพร้อมคลื่นน้ำที่เงียบสงบดังเดิม ปู้ตานซินสะบัดฝ่ามือพรึ่บเดียวก็พาทั้งตัวเขาและ หยางหวานมาที่ท้องพระโรงในวังหลวง
“ท่านปรมาจารย์”ฮ่องเต้วัยกลางคนทักขึ้นด้วยความประหลาดในใจ
“ฝ่าาไม่มีเวลาแล้วเดิมข้าตั้งใจพาไท่จือมาเยี่ยมเยือนท่านทว่าระหว่างทางกลับถูกปีศาจพรายน้ำจับตัวไท่จือไปเสียแล้ว”
“ปีศาจพรายน้ำ”เหมือนจะพึ่งนึกได้ว่ามีคนถวายฎีกา แต่ยังไม่ได้สนใจจะสั่งการใดใด”
“ฝ่าาต้องเร่งส่งคนไปจัดการเ้าปีศาจนั่นเสียทิ้งไว้ไม่ดีแน่ข้าได้ใช้เกราะป้องกัน คลุมร่างของไท่จือไว้แล้วแต่ทว่าเมื่อผ่านไปสามวันเกราะนั่นจะคลายความแข็งแกร่งลงเกรงว่าช้ากว่านี้ไทจือจะถูกเ้าปีศาจกินเป็อาหาร”โกหกเื่เกราะ
“ท่านปรมาจารย์เสียงร่ำลือว่าท่านเหนือผู้อื่นเช่นไรจึงไม่สามารถ ช่วยไท่จือได้”
“ฝ่าา ข้าช้าไปเพียงนิดเผลอไผลไม่ทันระวังตัว แต่ข้ายินดีนำกำลังทหารกลับไปช่วย”
“แค่เพียงทหารจะสู้กับปีศาจได้หรือ ข้า ข้า...”ขี้ขลาดยิ่งนัก ปู้ตานซินปรามาสในใจ
“หากฝ่าาไปช่วยไท่จือ ข้ายินดี ใช้เคล็ดวิชาจัดการปีศาจพรายน้ำในรอบหนึ่งปีข้าจะใช้ เคล็ดวอชาได้เพียงครั้งหนึ่งในครั้งนี้ข้ายินดีใช้มันเพื่อช่วยไท่จือแล้วอีกอย่างหากฝ่าาส่งทหารไปกับข้าชาวบ้านล้วนซาบซึ้งใจที่ฝ่าา ใส่ใจในความเดือดร้อนของชาวบ้าน ยิ่งจะสร้างขวัญกำลังใจและยิ่งจะไ้รับคำสรรเสริญเยินยอ” ฮ่องเต้ยิ้ม มุมปากคล้อยตามวลีของปู้ตานซิน
“องครักษ์เกราะเงินเกราะทอง แปดกองธงรับบัญชาข้า ให้ยกทัพตามท่านปรมาจารย์ไปช่วยไท่จือเดี๋ยวนี้”
509
