ฉือไห่ลิ่วโจว
แดนสิบสมุทรหกทวีปคือนามเรียกขานแผ่นดินแห่งนี้มาราวหนึ่งแสนปี
หลังจากมหาาเทพอสูรที่คุกคามไปทั่วพิภพจนสั่นะเืไปทั้งดวงดาวจบลงแผ่นดินผืนใหญ่หลิงโจวก็ถูกแบ่งแยกเป็หกส่วน กระจายตัวกันในมหาสมุทรหวงไห่...ตามการแบ่งสรรอาณาเขตของโลกใหม่ หวงไห่จึงถูกแบ่งออกเป็สิบส่วนโลกใหม่แห่งนี้จึงได้ชื่อว่าแดนสิบสมุทรหกทวีป
ในบรรดาหกทวีปที่กระจายตัวกัน มีเพียง๑ ทวีปเท่านั้นที่เป็แหล่งที่อยู่อาศัยของมนุษย์นั่นคือผีโจว ( ดินแดนแผ่นหนัง) เนื่องจากรูปร่างของทวีปแห่งนี้คล้ายกับแผ่นหนังวัวจึงมีนามเช่นนี้...
ผีโจวแบ่งแดนออกเป็ ๓ ส่วน
หนึ่งคือแดนโลกุตระเป็แดนพ้นวิสัย ก้าวพ้นโลกียะผู้ที่อาศัยอยู่ในแดนนี้คือผู้ใกล้บรรลุสู่วิถีแห่งเทวะ เป็แดนเหนือพิภพที่แบ่งแยกจากอีกสองแดนที่เหลือและไม่ปรากฏอยู่ในแผนที่โลกใหม่ ผู้ก้าวสู่แดนแห่งนี้จำต้องผ่านแม่น้ำไหวสุ่ยที่ท่าเรือมหาสังสารวัฎเป็ด่านทดสอบสุดท้ายที่จะวัดผลของผู้้าข้ามผ่านมีเพียงผู้ก้าวย่างเขตแดนแห่งราชันเท่านั้นที่มีสิทธิ์ข้ามไป
สองคือแดนยุทธภัณฑ์หรือเรียกว่าแผ่นดินเบื้องบน เป็โลกของผู้ฝึกตนระดับสูงอย่างแท้จริงแดนยุทธภัณฑ์กินพื้นที่กว้างใหญ่กว่ากึ่งหนึ่งของผีโจว แดนแห่งนี้ไม่ต่างจากถ้ำเสือบึงัที่เต็มไปด้วยยอดฝีมือระดับสูงแคว้นต่าง ๆ ในแดนแห่งนี้เรียกรวมกันว่าแคว้นระดับนภา ซึ่งมีทั้งหมดเพียง ๑๘แคว้นเท่านั้น นอกจากนี้แคว้นทั้ง ๑๘ยังแบ่งแยกได้อีก ๒ ระดับคือ แคว้นประมุขทั้ง ๖ และแคว้นรองทั้ง ๑๒
และสามคือแดนปุถุชนหรือเรียกว่าแผ่นดินเบื้องล่าง เป็แดนก้าวแรกของผู้ฝึกตน...เต็มไปด้วยแคว้นน้อยใหญ่เกือบร้อยแคว้น เรียกรวมว่าแคว้นระดับปฐี แบ่งจากสูงไปต่ำคือสามดาว สองดาว และหนึ่งดาว และแคว้นเหลียนก็เป็หนึ่งในแคว้นระดับหนึ่งดาวเหล่านี้
ระเบียบยุทธภพบัญญัติไว้
สำนักฝึกตนทุกระดับไม่ยุ่งเกี่ยวกับการเมือง
สมดุลแห่งโลกจึงดำรงอยู่ได้โดยสงบสุข
ศิษย์สำนักฝึกตนที่้ารับใช้บ้านเกิดเมืองนอนของตนจึงล้วนแต่เป็ศิษย์ที่สำเร็จวิชาจากสำนักแล้วทั้งสิ้น ทั้งนี้เพื่อป้องกันความโกลาหลที่อาจเกิดขึ้นในภายภาคหน้า
แต่ในทางปฏิบัติย่อมปฏิเสธไม่ได้ว่ายังมีผู้หยิบยืมบารมีสำนักมาใช้ในเื่การเมือง และบัดนี้หนานกงฉางเซิน ก็กำลังใช้ฐานะสูงส่งของสำนักระดับสองดาวเพื่อช่วยให้ตนบรรลุเป้าหมาย
“เ้าหมายความว่าอะไร” ฝูจิ้นผิงโหวถามขึ้นด้วยความไม่พอใจทันทีที่หนึ่งในราชทูตจากแคว้นฉินเอ่ยถึงเื่ที่เกี่ยวพันกับสกุลฝูของตนเอง
“ข้าพูดชัดเจนแล้วใต้เท้าฝูหลานสาวข้า...ข้าผู้แซ่หนานกงเลี้ยงดูนางเองได้ไม่จำเป็ต้องรับความกรุณาจากผู้อื่น”ผู้พูดเป็ชายร่างโปร่ง ใบหน้าขาวสำอาง คิ้วตรง สวมชุดสีฟ้าสาบขาวปักลายเมฆาสีเงินบางเบา หยกสำนักที่ห้อยอยู่ที่เอวของเขาบอกชัดว่าเป็คนจากสำนักระดับปฐีสองดาว
หยกขาวบริสุทธิ์สลักเป็รูปกระบี่ลายเมฆคือเครื่องบอกฐานะของศิษย์ภายในสำนัก
ส่วนไหมเมฆาสีเงินผูกเป็เงื่อนมงคลหรูอี้สองชั้นห้อยปลายด้วยพู่ไหมสีเดียวกันเป็เครื่องบ่งบอกฐานะของสำนักว่าอยู่ในระดับสองดาว
แต่ทว่าสิ่งที่โดดเด่นที่สุดกลับไม่ใช่ชุดที่เขาสวมหรือหยกที่เขาประดับ แต่เป็ผ้าคลุมสีขาวเทาวาดลวดลายขุนเขาลำน้ำที่งดงามแปลกตา ซึ่งผ้าคลุมนี้เป็อาภรณ์เวทระดับหวงขั้นสูงสุดอาจารย์ของหนานกงฉางเซินมอบไว้ให้เขาก่อนที่ท่านจะสิ้นอายุขัยนอกจากความงดงามและสะดุดตาก็ยังมีคุณวิเศษซ่อนไว้อย่างที่ไม่มีผู้ใดคาดคิด
ระดับหวงขั้นสูงสุดแม้แต่เ้าแคว้นระดับสองดาวบางคนยังไม่อาจฐานะของชายผู้นี้จึงไม่ใช่ชนชั้นสามัญ
“ฝูอวี้ฉยงเป็หลานสาวของข้าแม้ท่านเป็น้าชายแต่หากยึดหลักกตัญญู ญาติฝั่งมารดาถือเป็คนนอกตระกูล ไหนเลยจะใกล้ชิดเท่าญาติมิตรฝั่งบิดา”ผิงโหวที่สวมชุดขุนนางสีเขียวเข้มตอบด้วยน้ำเสียงขึงขัง พยายามอย่างหนักที่จะไม่อาละวาดลำพังแค่ได้ยินว่า “หนานกงฉางเซิน”้าขอตัวฝูอวี้ฉยงกลับไปเลี้ยงดูที่แคว้นฉินก็ทำให้เส้นเืที่ขมับของเขาเต้นตุบๆ ยิ่งเห็นท่าทีเย้ยหยันของอีกฝ่ายยิ่งทำให้โทสะพวยพุ่ง
ยังดีที่ตอนนี้อยู่ภายในท้องพระโรงต้าเหลียนเขาจึงไม่กล้าบุ่มบ่าม
“หลายปีที่ผ่านมานี้ข้าติดตามอาจารย์ไปยังแดนยุทธภัณฑ์ข้าจะคิดเสียว่าเป็ความบกพร่องของข้าเองที่ไม่รับรู้ความเป็อยู่ของเสี่ยวฉยงแต่เมื่อข้ากลับมาแล้ว ข้าผู้แซ่หนานกงจะไม่ยอมให้หลานสาวของตนต้องใช้ชีวิตอยู่ภายในจวนฝูอีกท่านควรรู้นะใต้เท้า....ว่าคนสำนักข้ายึดถือบุญคุณความแค้นเป็สำคัญ เกือบสิบปีที่ผ่านมานางมีชีวิตเช่นไรท่านคิดว่าก่อนมาแคว้นเหลียนข้าจะไม่ได้สืบเื่ราวทั้งหมดมาก่อนกระนั้นหรือ”ร่างโปร่งแม้ดูอ่อนแอทว่ารังสีที่ั์ตาเหยี่ยวแสดงออกมากลับสามารถคุกคามคนร่างสูงใหญ่อย่างผิงโหวได้ชะงัด
แม้แต่เหลียนต้าหวางผู้เป็เ้าแคว้นก็ยังกริ่งเกรงในอำนาจที่อีกฝ่ายแสดงออกมามันคืออำนาจของผู้อยู่เหนือกว่า คืออำนาจที่แคว้นระดับหนึ่งดาวเช่นแคว้นของเขามิอาจเทียบเทียม
ฐานะและตัวตนของหนานกงฉางเซิน แม้มิได้สูงส่งเมื่อเทียบกับทั้งหมดของแดนปุถุชนแต่สำหรับแคว้นเล็ก ๆ อย่างแคว้นเหลียนหรือแม้แต่แคว้นฉินและแคว้นจ้าว...หนานกงฉางเซินย่อมไม่ใช่คนธรรมดาสามัญที่จะล่วงเกินได้
“เกิดเป็คนสกุลฝูตายย่อมเป็คนสกุลฝู หากท่านปรารถนาพาตัวฝูอวี้ฉยงไป ท่านจงรู้เอาไว้ว่าวันใดที่นางก้าวเท้าออกจากจวนนางก็ไม่ใช่คนสกุลฝูไม่มีสิ่งใดเกี่ยวข้องกับสกุลฝูอีก” ผิงโหวรู้อยู่ลึก ๆว่าเขาไม่อาจทัดทานความ้าของอีกฝ่ายได้แต่ในฐานะขุนนางใหญ่และมีอายุมากกว่าหนานกงฉางเซิน การยอมง่าย ๆย่อมไม่ใช่เื่ที่อยู่ในหัวของเขา
“ก็ดี ! เ้าคิดว่าข้าจะยี่หระกับแคว้นเหลียน กับสกุลฝูของเ้ารึ ?”เ้าของดวงตาเหยี่ยวแค่นเสียงขึ้นอย่างไม่แยแส
“บังอาจ !” ผิงโหวไม่ทันจะได้อาละวาดเ้าแคว้นเหลียนก็แผดเสียงคำรามอย่างเกรี้ยวกราด ร่างท้วมในภูษาสีดำปักลายประแจหวนกลับสีแดงกระทืบบาทแล้วยืนจ้องหน้าหนานกงฉางเซินด้วยความพิโรธลำพังชายผู้นี้กล่าวโทษสกุลฝูก็ไม่กระไรหรอกนะ ...แต่เขากลับเหิมเกริมกล่าวล่วงถึงต้าเหลียนมีหรือที่เ้าผู้ครองแคว้นจะสามารถระงับโทสะใดไว้ได้...ยิ่งนิสัยของเ้าแคว้นผู้นี้เป็คนบุ่มบ่าม กระทำการตามใจเป็สำคัญ...เมื่อถูกสบประสาทซึ่งหน้าเลยะเิโทสะออกมาอย่างห้ามไม่ได้
“บังอาจรึ ? ฝูอวี้หลางพี่เขยข้าหากไม่ใช่เพราะช่วยเหลือต้าหวางโฉดเช่นเ้าให้รอดพ้นจากภยันตรายมีหรือที่เขาจะต้องสิ้นชื่อด้วยธนูทมิฬเพรียกชีพ ลำพังฝีมือระดับปฐีขั้น ๗ของเขาแม้แต่มือดีที่สุดของต้าจ้าว ต้าฉินร่วมมือกันยังไม่แน่ว่าจะเอาชนะเขาได้
หนานกงหลิวอิงพี่สาวข้าเป็ถึงจอมแพทย์โอสถระดับสูง แม้แต่เ้าแคว้นระดับสองพบเจอยังไว้หน้าถึงสามส่วนหากไม่ใช่เพราะเ้าต้องพิษหนอนกู่มาร ...และบีบคั้นให้นางต้องใช้ปราณทั้งหมดในกายรักษาพิษให้เ้าพี่สาวข้าคงไม่อ่อนแอจนถูกพิษร้ายแทรกซึม ฝูอวี้ฉยง หลานสาวของข้าที่อยู่ในครรภ์ก็ไม่ต้องเกิดมาพิการทั้งในกายยังถูกพิษที่ถ่ายทอดจากมารดาที่ชะตาชีวิตของนางต้องประสบทุกข์ภัยทั้งมวลล้วนมาจากเ้าทั้งสิ้น”ทุกถ้อยคำของเขาเปรียบเหมือนลูกธนูที่ถูกปล่อยออกจากแล่งเมื่อหลุดออกไปแล้วก็พุ่งไปข้างหน้าอย่างรุนแรง ไม่สนว่าต้องพบเจออะไร...หน้าที่ของมันมีอย่างเดียวคือทำลายสิ่งที่อยู่ตรงหน้า และบัดนี้เป้าหมายของมันก็คือผู้ที่มีฐานะสูงสุดในแคว้นเหลียนนี่เอง
“โอหัง เ้ากล้าลบหลู่เบื้องสูง”ผิงโหวเห็นอาการชะงักของต้าหวางจึงรู้ว่าเขาไม่อาจยืนอยู่เฉยจำต้องออกหน้าเพื่อปกป้องศักดิ์ศรีของแคว้น ปราณระดับปฐีขั้น ๔ของเขาแผ่ออกมาข่มขวัญ เกิดแรงลมจนพื้นเสื้อที่เขาสวมโบกสะบัดอย่างรุนแรง
“โอหังรึ ? น่าขันนัก” ยิ้มหยันยกขึ้นที่มุมปากดวงตาของเขาบัดนี้ไม่ต่างพญานกที่จ้องมองเหยื่อที่น่าเวทนา สิ้นเสียงพูดก็ปรากฏแส้แข็งหกข้อสีดำยาวสามฉื่อเพียงเขาวาดแส้หกข้อหนึ่งรอบก็เกิดเป็หลาวน้ำแข็งหกแท่งลอยเป็วงกลมกลางอากาศ แรงกดดันระดับที่เหนือกว่าหลายขั้นข่มขวัญเสียจนปราณของผิงโหวถูกสะกดลงอย่างง่ายดาย
“ปราณธาตุน้ำแข็ง”ทั้งท้องพระโรงต่างตกตะลึงกับภาพตรงหน้า เพราะธาตุน้ำแข็งนี้จัดอยู่ในกลุ่มของธาตุพิเศษซึ่งมีเพียงหนึ่งในหมื่นเท่านั้นแตกต่างจากห้าธาตุพื้นฐานคือ น้ำ ไม้ ไฟ ดิน และทอง ซึ่งพบเห็นกันได้ทั่วไปนอกจากธาตุพิเศษแล้ว ก็ยังมีผู้ฝึกตนอีกกลุ่มที่มีสองธาตุในกายขึ้นไป ซึ่งหาได้ยากยิ่งกว่าขนหงส์หนวดั
“ข้าจะทำให้เ้าได้รู้ว่าความโอหังแท้จริงเป็เช่นไร”คำพูดราบเรียบแต่กลับสั่นะเืใจผู้ฟังทั้งหมดในท้องพระโรง ใครบ้างไม่รู้ว่าชายผู้นี้คือยอดอัจฉริยะที่เป็ความภูมิใจของแคว้นตะวันตกรวมทั้งแคว้นระดับหนึ่งดาวทั้งหมดของแดนปุถุชน อายุแค่ยี่สิบกว่าปีแต่กลับบรรลุระดับปฐีขั้น๗ ถือเป็ยอดฝีมือรุ่นเยาว์ที่มีอนาคตงดงาม ขนาดฝูอวี้หลางที่เป็อัจฉริยะแคว้นเหลียนผู้เป็พี่เขยของชายผู้นี้ยังสำเร็จระดับปฐีขั้น๗ เมื่อตอนอายุสามสิบปีไปแล้ว
แม้แดนปุถุชนจะมีรุ่นเยาว์ที่ฝีมือก้าวหน้าถึงระดับนภาแต่พวกเขาเ่าั้ล้วนเกิดมาในแคว้นระดับสองดาว หรือระดับสามดาวพรั่งพร้อมด้วยโอสถวิเศษ ตำราชั้นเลิศ และได้รับการบ่มเพาะอย่างเต็มกำลังจากตระกูลแตกต่างจากชายผู้นี้ที่มาจากแคว้นระดับหนึ่งดาว ทั้งครอบครัวก็ยังมีพื้นเพเป็เพียงคหบดีทำอาชีพค้าขาย
หลาวน้ำแข็งะเืขนาดใหญ่ ๖ แท่งแผ่ความเย็นออกมาเป็ไอควันเย็นเยียบแม้เหล่าขุนนางจะนั่งห่างออกมาหลายจั้ง[1]แต่ไอเย็นก็ยังส่งมาถึง ย่อมให้แสดงให้รู้ว่าปราณในกายผู้ควบคุมหลาวน้ำแข็งเหล่านี้สูงส่งเพียงใด...ซึ่งความสามารถเช่นนี้มิใช่ความสามารถที่คนขั้น ๗ ในชั้นปฐีจะทำได้ทุกคน
หลาวน้ำแข็งทั้งหกไม่ได้มีเป้าหมายอยู่ที่ต้าหวางแคว้นเหลียนหากพวกมันกลับพุ่งออกไปด้านนอกท้องพระโรงด้วยความเร็วยิ่งยวด
โครม ! เสียงสนั่นหวั่นไหวราวฟ้าถล่มดังขึ้นเมื่อมองออกไปก็เห็นว่าเสาศิลากลางลานกว้างด้านหน้าทางเข้าท้องพระโรงบัดนี้กลายเป็เศษหินกองใหญ่ ...มีฝุ่นผงคละคลุ้งในอากาศสร้างความตกตะลึงให้กลับทุกคนในที่นี้
หลังสิ้นเสียงะเิของเสาหินต้นใหญ่ภายในท้องพระโรงก็เงียบเชียบขนาดที่เข็มตกก็คงจะได้ยินกัน
บัดนี้ไม่มีผู้ใดกล้าเอ่ยปากอะไรออกมาทั้งสิ้นแม้แต่ผู้นำคณะทูตแคว้นจ้าวและแม่ทัพใหญ่ก็ปิดปากสนิทพวกเขาต่างเคยได้ยินชื่อเสียงของหนานกงฉางเซินมามากแต่ไม่เคยรู้มาก่อนว่าสิบปีที่ชายผู้นี้ติดตามอาจารย์ท่องแดนยุทธภัณฑ์จะทำให้เขาก้าวหน้าถึงขนาดนี้
ที่บอกว่าเขาสำเร็จระดับปฐีขั้น ๗ดูท่าข่าวนี้คงยังไม่ใช่ข่าวล่าสุดที่ถูกต้องแล้วกระมัง
“โอหังแท้จริงหน้าตาเป็เช่นไรหวังว่าวันนี้คงช่วยเปิดหูเปิดตาพวกเ้าแล้ว” เสียงนุ่มกล่าวขึ้นอย่างเรียบง่ายร่างโปร่งก้าวขากลับไปนั่งที่ของตน ซึ่งข้าง ๆ ที่นั่งมีบุรุษร่างสูงใหญ่นั่งอยู่แล้วคนผู้นี้สวมชุดยาวสีขาว ปักด้วยไหมสีแดงเพลิงเป็ลายเส้นรูปกระเรียนเหยียบเมฆา เกี้ยว[2]หยกสีเขียวอมดำที่เขาสวมบนศีรษะบอกชัดว่าเป็คนระดับหวาง
บุรุษผู้นี้คือศิษย์ร่วมสำนักของหนานกงฉางเซินและยังมีฐานะเป็ “จิ้งหวาง” แห่งแคว้นฉิน
เป็พระอนุชาต่างมารดาของต้าหวางพระองค์ปัจจุบันทั้งยังเป็หัวหน้าราชทูตของแคว้นฉินในคราวนี้อีกด้วย นามของเขาคือ “สือเจียหย่ง”ทว่ายามอยู่ที่แคว้นฉินกลับไม่มีใครกล้าเอ่ยนามเขาตรง ๆแตกต่างจากตอนที่อยู่สำนักฝึกตนอย่างมาก
สือเจียหย่งเป็บุรุษร่างสูงใหญ่สูงกว่าหนานกงฉางเซินราวสองฝ่ามือ เขามีผิวเหลือง ใบหน้าคมคายท่าทีผึ่งผายยามยืนนิ่ง ๆ ก็สามารถข่มขวัญคนรอบกายได้ง่ายดาย
“อาการของเ้ายังไม่หายดีฝืนใช้ปราณเช่นนี้จะส่งผลกระทบระยะยาว” จิ้งหวางเตือนด้วยน้ำเสียงห่วงใย สหายผู้นี้ปกติเป็คนสุขุมนุ่มลึกแต่วันนี้กลับถูกท้าทายจนแสดงท่าทีเกรี้ยวกราดเช่นนี้ย่อมแสดงให้เขารู้ว่าเื่ราวของครอบครัวพี่สาวเป็าแใหญ่ในใจอีกฝ่าย
“ช่างเถอะ น้ำใจของเ้าครานี้ข้าจะจดจำไว้ไม่ลืม” คุณชายหนานกงเอ่ยขึ้นกับอีกฝ่ายด้วยท่าทีเป็กันเอง เขารู้ดีว่าการกระทำของเขาวันนี้ออกจะเหิมเกริมไปสักหน่อยแม้ฐานะศิษย์ในของสำนักระดับสองของเขาจะสูงส่งในดินแดนระดับหนึ่งดาวเช่นแคว้นเหลียนแต่บัดนี้เขากับจิ้งหวางสำเร็จวิชาออกจากสำนักแล้ว ทั้งยังมาที่นี่ในฐานะราชทูตซึ่งรับพระบัญชาให้มาจัดการยุติา
หากพลาดพลั้งขึ้นมาอาจทำให้ปัญหาาที่ควรยุติเกิดความยืดเยื้อขึ้นได้
“หลานสาวเ้าก็เหมือนหลานสาวข้าพี่หลิวอิงตอนมีชีวิตอยู่ก็เคยช่วยเหลือข้าหลายอย่าง เ้าจะจดจำให้ติดค้างกันทำไม”น้ำเสียงทุ้มเอ่ยขึ้นกับสหายข้างกาย ไม่ได้ถือเป็เื่สำคัญอะไรเพราะทั้งสองคบหาสนิทสนมกันมานาน เข้าสำนักฝึกตนพร้อมกันจึงจัดอยู่ในรุ่นเดียวกันเมื่อมีการเลื่อนระดับศิษย์ก็ได้สังกัดเดียวกัน มิหนำซ้ำพวกเขายังมีอาจารย์คนเดียวกันอีกด้วยตอนท่องแดนยุทธภัณฑ์สิบปีทั้งสองก็ติดตามรับใช้อาจารย์ไม่ได้ขาด เพราะฉะนั้นน้ำมิตรน้ำใจระหว่างทั้งสองจึงเหนียวแน่นกลมเกลียวเป็พิเศษ
ทางด้านราชทูตฝ่ายฉินต่างนิ่งเงียบเมื่อผู้เป็นายสูงสุดไม่ว่าอะไรเหล่าขุนนางและขุนพลที่ตามมาจากแคว้นฉินจึงไม่กล้าสอดปากอีกอย่างก่อนออกเดินทางจากแคว้นฉิน ตระกูลหนานกงก็เพิ่งถวายศิลาปราณระดับต้น ๕พันก้อนให้กับคลังหลวงเพื่อเป็ใบเบิกทางให้กับหนานกงฉางเซินแคว้นฉินที่ได้ประโยชน์จากการยุติาทั้งยังได้เชิดหน้าชูตาจากยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของแคว้นระดับหนึ่งดาวย่อมลู่ตามลมอย่างหน้าชื่นตาบาน
[1]หน่วยวัดระยะทาง ๑ จั้งเท่ากับ ๓.๓ เมตร
[2]เครื่องประดับศีรษะของบุรุษเป็เครื่องบ่งบอกฐานะของผู้สวมใส่
1K
