เซียนกวีท่องโลกวรรณกรรม (นิยายแปล) **จบแล้ว**

ตอนที่ 56 :กฎของเส้นทางวรรณกรรมก็แค่นั้น!

“ได้ ! ”

หลินอี้พยักหน้าแสดงความหมายว่าให้บัณฑิตทุกคนเข้ามาดูเส้นทางวรรณกรรมในภาพประดิษฐ์ได้

นี่มิใช่บทกวีที่สมบูรณ์แต่เป็นเพียงประโยคหนึ่งใน "บทกวีเจ็ดสังหาร" เท่านั้น

มีคำว่าฆ่าทั้งสิ้นเจ็ดคำ !

ณ เวลานั้นเขาโกรธมากพฤติกรรมของเฉินห้าวหลานอาจกล่าวได้ว่าเป็นความโกรธของมนุษย์และเทพรวมตัวกัน

เขาปรารถนาที่จะจัดการเฉินห้าวหลานด้วยมือของเขาเอง

ดังนั้นในเวลาเช่นนี้เขาจึงได้นึกถึงบทกวีเจ็ดสังหารที่ประพันธ์โดยจางเซี่ยนจงเมื่อชาติก่อนยังมิทันได้ครุ่นคิดไตร่ตรอง เขาก็ได้เปล่งคำว่าฆ่าออกมาถึงเจ็ดคำ

ใครจะรู้เล่าว่า......มันสามารถกลายเป็นภาพประดิษฐ์  ที่สามารถปราบปรามสังหารหยินเสิ่นของลัทธิเต๋า

“นี่คือ......บทกวี ? ”

“นี่ นี่ นี่มัน......”

“ไร้สาระ หากมิใช่บทกวีแล้วเป็นสิ่งใด? นี่คือบทกวีชั้นยอดชัด ๆ ! "

"ใช่ ๆพวกเจ้าดูลายมือของอาจารย์หลิน มิเพียงตัวอักษรสวยงาม แต่ยังมีรัศมีแห่งการสังหารแหลมคมคำว่าฆ่าทั้งเจ็ดคำนี้สร้างพลังขั้นสูง......มิน่าแปลกใจที่กวีบทนี้กลายเป็นภาพประดิษฐ์! ”

"ใช่แล้ว เป็นเช่นนั้นจริง ๆ ! "

บัณฑิตทุกคนตกตะลึงเมื่อเห็นอักขระฆ่าทั้งเจ็ดคำ

อักขระคำว่าฆ่าเจ็ดตัวสามารถกลายเป็นบทกวีทะลวงแดนพรสวรรค์ที่สูงส่งถึงห้าถังได้อย่างไร?

อย่างไรก็ตามภายใต้การวิเคราะห์ของบัณฑิตคนอื่น ๆ พวกเขารู้สึกถึงหลักการบางอย่าง คำว่าฆ่าแต่ละคำให้พลังความหมายแตกต่างกัน

ด้วยการสั่งสมอย่างต่อเนื่องความหมายลึกซึ้งจึงได้เกิดขึ้น

การกลายเป็นภาพประดิษฐ์จึงดูสมเหตุสมผลเช่นกัน

“……”

หลินอี้นิ่งเงียบลง

ยอดเยี่ยม !

บัณฑิตเหล่านี้ช่างงมงายแต่ก็ฟังดูสมเหตุสมผลอยู่บ้าง

แน่นอน

อาจเป็นเพราะตนนึกถึงกวี"เจ็ดสังหาร" อยู่ในใจก่อน แล้วจึงค่อยกล่าวคำว่าฆ่าออกมาเจ็ดคำ เมื่อเขียนออกมาจึงสามารถกลายเป็นภาพประดิษฐ์ได้

“เฉินห้าวหลานฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋า ? ”

ขณะเดียวกัน

เสียงของคณบดีเจิ้งจือชิวได้ดังขึ้นเขารีบวิ่งไปที่เรือนผู้สิบทอดอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าซีดเผือด

เฉินห้าวหลานเป็นศิษย์เอกของสำนักศึกษาผิงโจว

บทความและบทกวีของเขาเป็นหนึ่งในจังหวัดหนานเซียง ซึ่งเป็นความภาคภูมิใจของเขาเช่นกัน

เดิมทีเขาคิดว่าหากสำนักศึกษาผิงโจวมีบทความของเฉินห้าวหลานกลอนของฟางฉิงเสวี่ยและกวีของหลินอี้......จะได้รับการยกย่องในจังหวัดหนานเซียงอย่างแน่นอน

ทว่าบัดนี้หลี่เหวินโป๋กลับเดินเข้ามาบอกเขาว่าเฉินห้าวหลานฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋าและเรียกหยินเสิ่นจิ้งจอกเก้าหางออกมาเพื่อฆ่าเหล่าบัณฑิตของสำนักศึกษา......

เขาจึงตกตะลึงยิ่งนัก

"ท่านคณบดี ! "

"ท่านคณบดี ! "

หลินอี้และบัณฑิตทุกคนต่างโค้งคำนับ พวกเขารู้สึกหนักใจยิ่งก่อนจะเคลื่อนย้ายศพของบัณฑิตทั้งหลายไปอย่างเงียบ ๆ

“เกิดอะไรขึ้นเฉินห้าวหลานฝึกฝนอาคมเต๋าได้อย่างไร ? ”

ในเวลาเดียวกัน

อาจารย์คนอื่น ๆ ก็มาถึงในลานทันเห็นศพหลายศพของบัณฑิตซึ่งกำลังถูกเคลื่อนย้าย

"หา......"

เหล่าอาจารย์ตกตะลึงอยู่กับที่สีหน้าของพวกเขาเปลี่ยนไปอย่างมาก

เวิ้ง !

เวิ้ง !

เจิ้งจือชิวและเหล่าอาจารย์ร่างสั่นสะท้านจิตใจของพวกเขาสั่นไหวราวกับถูกทุบด้วยหิน

"บังอาจ ! "

เจิ้งจือชิวโกรธมากบนใบหน้าของเขามีแววอาฆาตแค้นปรากฏขึ้นทันที เขากล่าวด้วยเสียงอันแหบแห้งว่า

"เฉินห้าวหลานช่างโอหังยิ่งนัก......เขากล้าดีอย่างไร......”

สำนักศึกษาแห่งหนึ่งหากต้องการปักหลักในต้าเหยียนจะต้องบรรลุภารกิจของสถานศักดิ์สิทธิ์ จับตามองลัทธิเต๋าติดตามดูว่าเหล่าบัณฑิตจะแอบฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋าหรือไม่

สำหรับปัญญาชนที่ฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋านั้นยากเกินให้อภัย

หากพบเจอที่ใดก็จงฆ่าทิ้ง !

สำนักศึกษาใดก็ตามที่เก็บผู้ฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋าเอาไว้จะต้องทนรับโทษอันโกรธเคืองของสถานศักดิ์สิทธิ์ และถูกลงโทษทั้งสำนักศึกษา

เจิ้งจือชิวเดินเข้าไปในหอตำราอย่างรวดเร็วด้วยความรู้สึกเศร้าใจ

แต่เขาก็ยังมีความหวังริบหรี่

บางที……

เฉินห้าวหลานอาจมิได้ฝึกฝนมันก็ได้ ?

เพียงถูกควบคุมโดยวิถีอสูร ? ในเวลานี้หากร้องขอสถานศักดิ์สิทธิ์บางทีเฉินห้าวหลานอาจมีเหตุผลที่จะสามารถชี้แจงได้

เจิ้งจือชิววางมือขวาไว้ที่ประตูหอตำราพลังพรสวรรค์ของเขาเข้าไปด้านในทะลวงผ่านการก่อตัวของค่ายพลังพรสวรรค์ภายในชั่วพริบตา

เอี๊ยด !

ประตูถูกเปิดออก

หลินอี้ หลี่เหวินโป๋อาจารย์และบัณฑิตทั้งหลายมองไปยังทิศทางของหอตำรา

หลินอี้ถือพู่กันหมาป่าสีน้ำเงินไว้ในมือขวาของเขาโดยมิรู้ตัว

มิว่าอย่างไร

สมบัติวรรณกรรมขั้นพิภพประกอบกับห้าวหลานเจิ้งชี่ คืออาวุธสำคัญของเขาอย่างแน่นอน

ในหอตำรา

เฉินห้าวหลานหันหลังให้เจิ้งจือชิวชุดคลุมสีขาวตัวยาวของเขาเปื้อนหมึก ผมยาวสยาย มือไขว้หลัง

นิ้วของเขาขยับเป็นจังหวะราวกับกำลังครุ่นคิดอะไรบางอย่าง

“เฉินห้าวหลาน ! ”

เจิ้งจือชิวรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติไปเฉินห้าวหลานสงบนิ่งเหลือเกิน เขาจึงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มว่า

"ข้าขอถามว่าเจ้าฝึกอาคมลัทธิเต๋าหรือไม่? "

"ใช่!"

เฉินห้าวหลานมิได้ดูบ้าคลั่งอีกต่อไปเขากล่าวอย่างใจเย็นว่า "มีสิ่งใดมิควรงั้นหรือ ? ”

"เจ้า……"

เจิ้งจือชิวโกรธมากเสียจนแทบกระอักเลือด

มีสิ่งใดมิควร ?

สิ่งนี้ขัดต่อวิถีแห่งสวรรค์อย่างแท้จริงและถือเป็นความผิดครั้งใหญ่หลวง เขายังกล้ากล่าวเช่นนั้นออกมาได้

เจิ้งจือชิวสูดหายใจเข้าลึกมองศิษย์เอกที่ครั้งหนึ่งเขาเคยภูมิใจคนนี้ กล่าวว่า "ยอมรับความผิดเสียเถิด !"

"หึ ๆ ! "  Ψ( ｀▽´ )Ψ

เฉินห้าวหลานส่ายหน้าด้วยรอยยิ้มเขาหันกลับมาช้า ๆ ใบหน้าซีดเซียวของเขาถูกแทนที่ด้วยอารมณ์อันแปลกประหลาด

ที่ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยเส้นเลือดริมฝีปากเป็นสีม่วง แต่เขาก็มีท่าทางสงบอย่างสุดจะพรรณนา

ราวกับว่า......เขามิได้เกรงกลัวเจิ้งจือชิวเลย

“บัณฑิตทำได้เพียงศึกษาตำราอย่างอื่นไซร้ไร้ประโยชน์ ประโยคนี้กล่าวได้ถูกแล้วแม้ว่าเส้นทางวรรณกรรมจะปราบปรามลัทธิเต๋ามาได้นานนับพันปี......แล้วมีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงบ้าง? ”

เฉินห้าวหลานเอามือไขว้หลังเดินเข้าหาเจิ้งจือชิวช้า ๆ เขาส่ายหน้าถอนหายใจว่า"ท่านคณบดีเจิ้งลองคิดดูสิ......การฝึกฝนวรรณกรรมนั้นเชื่องช้ามากทุกคนถูกจำกัดให้อยู่ในวังวนแห่งวรรณกรรมทว่ายากที่จะปีนป่ายถึงจุดสูงสุดของเส้นทางวรรณกรรมได้ น่าหดหู่ยิ่ง ? ”

“ทว่าอาคมลัทธิเต๋านั้นต่างออกไปตราบเท่าที่เราฝึกฝนอย่างขันแข็ง ก็สามารถควบคุมพลังชีวิตและความตายนี้ได้โดยง่ายมิมีข้อจำกัดใด เช่นนี้มิดีกว่าหรือ ? ”

“เจ้า......เจ้ากล่าวคำขายหน้าเช่นนี้ออกมาได้อย่างไรเจ้าถูกครอบงำแล้วโดยแท้ เจ้ามันไร้หนทางเยียวยา ! ”

หน้าอกของเจิ้งจือชิวกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรงเขาจ้องมองไปทางเฉินห้าวหลาน กัดฟันกรอด"การศึกษาตำราก็เพื่อพลังเหล่านี้เองหรือ ? การศึกษาตำรามีไว้สำหรับการสำรวจวิธีเต๋าอาคมเป็นเพียงพลังที่มาพร้อมกับเราเมื่อได้ศึกษามัน มันคือพลังที่วิถีแห่งเต๋ามอบให้เรา......”

"อาคมลัทธิเต๋า......มันคือพลังมืด! มันคือพลังของจักรพรรดิโบราณฟู่ซีผู้เปิดโลกด้วยภาพวาดของเขา ! "

“สำหรับอาคมลัทธิเต๋า บนเส้นทางแห่งวรรณกรรมนั้นยากที่จะรับได้เจ้าได้ละทิ้งพื้นฐานความดีไล่ตามอาคมลัทธิเต๋า เข้าสู่อ้อมแขนของอาคมลัทธิเต๋าวันนี้ข้าจะทำลายล้างมันให้ราบคาบเอง ! ”

เจิ้งจือชิวโกรธมาก และกล่าวว่า"อาคมลัทธิเต๋าเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับที่นี่ ! "

บูม !

คลื่นแห่งกฎสุภาพชนระดับสี่ของเส้นทางวรรณกรรมปรากฏขึ้นเจิ้งจือชิวรู้ว่าเฉินห้าวหลานมิสามารถเคลื่อนไหวได้อีกต่อไปดังนั้นเขาจึงชี้ไปที่เฉินห้าวหลานอย่างโมโห กล่าวว่า

“ทำลายล้างร่างเสิ่น ! ”

ด้วยคำพูดของสุภาพชนเป็นไปตามพลังเหนือธรรมชาติมีข้อได้เปรียบเฉพาะสำหรับผู้ที่ฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋า

นั่นคือเส้นทางมารที่อยู่ต่ำกว่าระดับสี่มันจะทำลายร่างเสิ่นได้ !

นี่คือพลังของกฎที่เส้นทางวรรณกรรมมอบให้กับปัญญาชน

แน่นอนว่าการทำลายร่างเสิ่นนั้นมิได้ผลสำหรับปัญญาชน......พูดให้ชัดเจนก็คือกฎมากมายที่อาจทำให้ปัญญาชนบาดเจ็บหรือเสียชีวิตนั้นใช้มิได้ผล

เว้นแต่......การเชิญผู้พิพากษาศักดิ์สิทธิ์

ในเวลาเช่นนี้ปัญญาชนจะสูญเสียการปกป้องจากวรรณกรรม และจะถูกกำจัดโดยกฎแห่งเส้นทางวรรณกรรม

"เพราะเหตุใดกันเล่า"

หลังจากนั้นเจิ้งจือชิวก็หลับตาหันหลังเดินออกจากหอตำราด้วยความรู้สึกเหนื่อยล้าเล็กน้อย

เฉินห้าวหลาน......นั่นคือศิษย์เอกที่เขารักมากที่สุด

"เจ้าทำความชั่ว รนหาที่ตายเองมิอาจปล่อยให้เจ้ามีชีวิตอยู่ได้ ! ”

“ฝึกฝนอาคมลัทธิเต๋าในสำนักศึกษาเฉินห้าวหลานมิมีทางรอดแน่ ท่านคณบดีมาจัดการด้วยตนเอง บุรุษกล่าวคำไหนคำนั้น ! ”

“เมื่อครู่เย่อหยิ่งยิ่งนักบัดนี้เหตุใดจึงหดหู่นัก ? ”

บัณฑิตหลายคนเดาผลลัพธ์เช่นนี้ได้เฉินห้าวหลานคงตายแน่หากท่านคณบดีก้าวเข้ามาจัดการด้วยตนเอง

แต่ในขณะเดียวกันนี้

“พลังแห่งกฎสุภาพชนระดับสี่ ก็มีเพียงเท่านี้ ......"