หลังจากผ่านพ้นความโกลาหลในเช้าวันนั้น ร้าน "รวงข้าวทอง" ก็ไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป เถ้าแก่เฉินมองดูยอดเงินในบัญชีที่เพิ่มขึ้นมากกว่าปกติถึงสามเท่าในวันเดียว เขาถึงกับต้องเรียกหลงเฟิงเข้ามาคุยในห้องรับรองเล็กๆ หลังร้าน พร้อมกับน้ำชาชั้นดีที่ปกติจะเก็บไว้ต้อนรับขุนนางเท่านั้น
"หลงเฟิงเ้าบอกข้ามาตามตรง เ้าไปเรียนรู้วิธีการหลอกล่อใจคนเช่นนี้มาจากไหน" เถ้าแก่เฉินถามพลางลูบเคราตัวเอง สายตาที่มองเด็กหนุ่มตรงหน้าเปลี่ยนจากความสมเพชเป็ความเลื่อมใส
หลงเฟิงจิบชาช้าๆ กิริยาท่าทางของเขาดูสง่างามผิดกับชุดป่านที่สวมอยู่ "เถ้าแก่ ข้ามิได้หลอกล่อ ข้าเพียงแต่ 'หยิบยื่นความ้า' ให้ตรงใจผู้คนเท่านั้น คนเรามีกิเลสเป็ที่ตั้ง หากท่านทำให้เขารู้สึกว่าสิ่งที่ท่านมีคือสิ่งพิเศษที่หาจากที่อื่นไม่ได้ เขาก็พร้อมจะควักอัฐออกมาเอง"
"แล้วเ้าจะทำอย่างไรต่อ จะอยู่ที่นี่เป็เพียงลูกจ้างเขียนป้ายงั้นหรือ"
หลงเฟิงวางจอกชาลง "ข้า้าที่ดินผืนเล็กๆ หลังร้านท่าน และขอส่วนแบ่งจากกำไรที่เพิ่มขึ้นเพียงหนึ่งส่วนในสิบ ข้าจะเปลี่ยนร้านรวงข้าวทองให้เป็โรงเตี๊ยมที่โด่งดังที่สุดในเมืองหลวง แลกกับการที่ท่านต้องเป็ 'เกราะคุ้มภัย' ให้ข้า ไม่ว่าใครจะมาตามหาชายที่ชื่อหลงเฟิง ท่านต้องบอกว่าไม่รู้จัก"
เถ้าแก่เฉินนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง เขารู้ดีว่าเด็กหนุ่มคนนี้มี 'ของดี' และการเก็บไว้กับตัวย่อมส่งผลดีต่ออนาคต "ตกลง! ข้าจะทำตามที่เ้าว่า"
สัปดาห์ต่อมา หลงเฟิงเริ่มลงมือปฏิรูปงานในร้าน เขาไม่ได้ใช้กำลังบังคับ แต่เขาใช้ "โครงสร้างองค์กร" เข้ามาจับ เขาแบ่งงานให้ลูกน้องในร้านชัดเจน คนล้างจาน คนเตรียมวัตถุดิบ คนต้อนรับ และเด็กเสิร์ฟ ทุกคนมีหน้าที่ของตัวเองและมี "โบนัส" หรือรางวัลพิเศษหากทำงานได้รวดเร็วและไม่มีข้อผิดพลาด
"จำไว้ ความพึงพอใจของลูกค้าคือหัวใจสำคัญของการค้า!" หลงเฟิงะโบอกพวกเด็กเสิร์ฟที่กำลังจัดโต๊ะตามตำแหน่งที่เขาคำนวณมาแล้วว่าเดินง่ายที่สุด
เขาเริ่มนำเอาแิ 'เมนูแนะนำ' มาใช้ โดยการวาดรูปอาหารประกอบลงในแผ่นไม้เพื่อให้ลูกค้าเลือกง่ายขึ้น และที่สำคัญที่สุด เขาเริ่มทำระบบ 'สมาชิก' โดยการทำแผ่นไม้แกะสลักเล็กๆ ให้กับลูกค้าประจำเพื่อสะสมแต้มแลกอาหารฟรีในครั้งต่อไป
กลยุทธ์เหล่านี้เรียบง่ายสำหรับพนักงานออฟฟิศในยุคปัจจุบัน แต่มันคือสิ่งแปลกใหม่ที่ทำให้คนในเมืองหลวงแตกตื่น ร้านรวงข้าวทองกลายเป็ที่พูดถึงไปทั่วตลาด แม้แต่คนชนชั้นสูงก็เริ่มส่งบ่าวรับใช้มาซื้ออาหารที่นี่
ในขณะที่หลงเฟิงกำลังสนุกกับการวางแผนธุรกิจ ที่จวนชินอ๋องกลับมืดครึ้มไปด้วยเมฆหมอกแห่งโทสะ องครักษ์เงาจาง รายงานต่อชินอ๋องที่กำลังนั่งพิจารณาฎีกาด้วยสีหน้าเคร่งเครียด
"เรียนท่านอ๋อง เราพบเบาะแสแล้วขอรับ มีเด็กหนุ่มคนหนึ่งที่มีรูปพรรณสันฐานคล้ายคุณชายเล็กปรากฏตัวที่ร้านอาหารท้ายตลาด เขาเรียกตัวเองว่าอาเฟิง และเป็คนวางอุบายให้ร้านนั้นขายดีเป็เทน้ำเทท่า"
ชินอ๋องวางพู่กันลง "ลูกนอกสมรสที่ไม่เอาถ่านของข้าเนี่ยนะ จะไปมีปัญญาค้าขาย เขาถูกขังมาั้แ่เกิด หนังสือก็แทบไม่ได้เรียน จะมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร"
"ข้าเองก็นึกฉงนขอรับ แต่ลายมือบนป้ายหน้าร้านนั้น... แม้จะดูประหลาด แต่ก็แฝงไปด้วยความมั่นใจอย่างยิ่ง และที่สำคัญ ชายคนนั้นมีปิ่นไม้ที่ท่านเคยประทานให้แม่นางฟางติดตัวไปด้วย"
ดวงตาของชินอ๋องหรี่ลง "หากเป็เขาจริงๆ แสดงว่าที่ผ่านมาเขาแสร้งโง่เพื่อตบตาพวกเรางั้นหรือ? หลงเฟิง... เ้าช่างกล้าดีนัก ไปพามันกลับมา หากมันขัดขืน... ก็หักขาคืนมาข้างหนึ่ง"
ยามตะวันชิงพลบ หลงเฟิงกำลังเดินตรวจความเรียบร้อยอยู่ที่หลังร้าน เขารู้สึกถึงความผิดปกติบางอย่าง บรรยากาศรอบตัวดูเงียบสงัดจนเกินไป เสียงนกร้องที่เคยได้ยินกลับเงียบหาย
"ออกมาเถอะ ตามมาตั้งนานแล้วไม่เหนื่อยบ้างหรือ?" หลงเฟิงเอ่ยขึ้นพลางกอดอกพิงกำแพง เขาจำความรู้สึกถูกจับจ้องแบบนี้ได้ดี มันเหมือนตอนที่เขาแอบอู้งานแล้วหัวหน้ามายืนซ้อนข้างหลังไม่มีผิด
ร่างในชุดดำสามร่างะโลงมาจากหลังคา ล้อมรอบหลงเฟิงไว้ทันที
"คุณชายเล็ก ท่านเล่นสนุกพอแล้ว กลับจวนไปรับโทษกับท่านอ๋องเสียดีๆ" หัวหน้าองครักษ์เอ่ยด้วยเสียงเ็า
หลงเฟิงยิ้มเยาะ "กลับไปให้พวกท่านขังลืมจนตายงั้นหรือ? ข้าเพิ่งจะเริ่มใช้ชีวิตได้ไม่กี่วัน อย่ามาทำให้ข้าเสียอารมณ์เลย"
"ถ้าเช่นนั้นอย่าหาว่าพวกข้าไร้ความปรานี"
องครักษ์คนหนึ่งพุ่งเข้าใส่หลงเฟิงด้วยความเร็ว แต่สิ่งที่พวกเขาไม่รู้คือ หลงเฟิงในร่างนี้แม้จะผอมโซ แต่ในโลกเดิมเขาคือนักกีฬาเคนโด้ตัวแทนบริษัท! เขาหยิบไม้กวาดที่พิงอยู่นั้นขึ้นมาตั้งท่า แล้วฟาดเข้าที่ข้อมือขององครักษ์อย่างแม่นยำจนดาบหลุดมือ
"วิชาการต่อสู้พรรค์นี้เ้าไปเอามาจากไหน!" องครักษ์อีกคนอุทานด้วยความใ
"ข้าเรียนมาจาก 'แผนกบุคคล' เวลาต้องสู้กับพวกที่ชอบขโมยผลงานคนอื่นน่ะ!"
หลงเฟิงใช้ไหวพริบและการเคลื่อนไหวที่คล่องแคล่วหลบหลีกการจับกุม เขาไม่ได้สู้เพื่อชนะ แต่เขาสู้เพื่อ 'เจรจา' เขาดีดนิ้วหนึ่งครั้ง ทันใดนั้นเถ้าแก่เฉินก็วิ่งออกมาพร้อมกับชายฉกรรจ์รับจ้างกว่าสิบคนที่หลงเฟิงเตรียมไว้เผื่อเหตุการณ์นี้
"ที่นี่คือเขตร้านรวงข้าวทอง หากพวกท่านอยากก่อเื่ ก็เตรียมตัวไปคุยกับเ้าเมืองได้เลย ข้ามีป้ายคุ้มกันจากใต้เท้ากรมเมืองที่เพิ่งมาทานอาหารที่นี่เมื่อวานซืน!" หลงเฟิงชูป้ายไม้สีทองที่เขาเพิ่ง 'ปิดดีล' มาได้ด้วยการเสนอเมนูพิเศษ
องครักษ์เงาชะงักไป การทำร้ายคนที่มีป้ายคุ้มกันจากกรมเมืองในเขตตลาดจะกลายเป็เื่ใหญ่ที่ชินอ๋องไม่้าให้เกิดขึ้นในตอนนี้
"ฝากไว้ก่อนเถอะคุณชายเล็ก ท่านอ๋องไม่ปล่อยท่านไว้แน่" พวกเขาจำต้องถอยกลับไปในเงามืด
หลงเฟิงถอนหายใจยาวพลางทิ้งไม้กวาดลงพื้น มือของเขาเริ่มสั่นเพราะความตื่นเต้น เขารู้ดีว่าป้ายคุ้มกันนี้ซื้อเวลาได้ไม่นาน และชินอ๋องจะส่งคนเก่งกว่านี้มาแน่
"เถ้าแก่... เราต้องเร่งแผนการตลาดขั้นที่สองแล้ว" หลงเฟิงหันไปหาเถ้าแก่เฉินที่ยังคงยืนตัวสั่นอยู่
"แผนอะไรของเ้าอีกล่ะ?"
"เราจะทำให้ร้านนี้กลายเป็ที่พำนักขององค์ชายใหญ่" หลงเฟิงกล่าวด้วยดวงตาที่เป็ประกาย "ในเมื่อชินอ๋องอยากกดขี่ข้า ข้าก็จะหา 'หัวหน้า' ที่ใหญ่กว่าชินอ๋องมาคุ้มหัวข้าเอง!"
หลงเฟิงรู้ดีว่าในราชสำนักมีการคานอำนาจกันอยู่ และองค์ชายใหญ่คือศัตรูทางการเมืองตัวฉกาจของชินอ๋อง หากเขาทำให้องค์ชายใหญ่กลายเป็ 'ลูกค้า VIP' ของเขาได้ ชีวิตเขาก็จะปลอดภัยขึ้นอีกขั้น
พนักงานออฟฟิศธรรมดาอย่างเขากำลังจะเริ่มะโเข้าสู่เกมการเมืองที่อันตรายที่สุด โดยมีสูตรอาหารและกลยุทธ์การตลาดเป็อาวุธคู่กาย!
แสงตะเกียงในห้องทำงานลับหลังร้านรวงข้าวทองยังคงสว่างโชติ่ หลงเฟิงนั่งขีดเขียนแผนผังบางอย่างลงบนกระดาษข่อยอย่างตั้งใจ แผนผังนั้นไม่ใช่สูตรอาหาร แต่เป็แผนผังขั้วอำนาจในเมืองหลวงที่เขาประมวลผลมาจากคำบอกเล่าของลูกค้าขี้เมาและพ่อค้าที่มาเยือนร้าน
"ชินอ๋องมีอำนาจทหารในมือ... แต่แม่ทัพฝ่ายซ้ายและองค์ชายใหญ่คุมกำลังฝ่ายบริหาร" หลงเฟิงพึมพำกับตัวเอง "การจะเอาตัวรอดจากพยัคฆ์ ต้องอาศัยั"
ในโลกก่อน การจะได้เซ็นสัญญากับลูกค้ารายใหญ่ คุณต้องรู้ว่าเขาชอบอะไร และไปปรากฏตัวในที่ที่เขาอยู่ให้ถูกจังหวะ สำหรับ องค์ชายใหญ่ 'ฉินเย่ว์' ผู้ที่ขึ้นชื่อเื่ความเนี้ยบและความรักในศิลปะชั้นสูง สิ่งที่จะดึงดูดเขาได้ไม่ใช่แค่รสชาติอาหาร แต่มันคือ "ประสบการณ์" ที่หาจากที่ไหนไม่ได้
หลงเฟิงสั่งให้เถ้าแก่เฉินปิดร้านสามวันเพื่อปรับปรุงพื้นที่ชั้นสองที่เคยเป็ห้องเก็บของเก่า เขาเปลี่ยนมันให้กลายเป็ "ห้องรับรองพิเศษ" ที่มีการตกแต่งแบบเรียบหรู เขาใช้ผ้าไหมสีจางกั้นห้องให้ดูเป็ส่วนตัว และจุดธูปหอมกลิ่นดอกกุหลาบที่สั่งทำพิเศษเพื่อให้ความรู้สึกสงบ
"เถ้าแก่ ท่านรู้จักคนในวังหลังบ้างหรือไม่ ข้า้าคนที่จะนำ 'สาร' นี้ไปส่งให้ถึงมือขันทีคนสนิทขององค์ชายใหญ่"
หลงเฟิงยื่นซองจดหมายที่ทำจากกระดาษเนื้อดี กลิ่นหอมฟุ้ง ภายในไม่มีคำอ้อนวอน แต่มีเพียงภาพวาดอาหารจานหนึ่งที่ดูแปลกตาพร้อมข้อความสั้นๆ ว่า:
"รสชาติแห่งความทรงจำที่หายไป... รอคอยผู้ที่คู่ควรมาลิ้มลอง ณ รวงข้าวทอง"
"นี่เ้า... เ้ากล้าท้าทายองค์ชายใหญ่เชียวหรือ" เถ้าแก่เฉินตัวสั่น "หากท่านไม่ชอบ เ้าอาจหัวขาดได้นะ!"
"การตลาดที่มีความเสี่ยงต่ำ มักให้ผลตอบแทนที่ต่ำเช่นกันเถ้าแก่" หลงเฟิงยิ้มอย่างใจเย็น "เชื่อข้าเถอะ องค์ชายใหญ่ทรงเบื่ออาหารหรูหราในวังเต็มทนแล้ว สิ่งที่พระองค์้าคือความแปลกใหม่ที่ 'มีระดับ' "
ในเย็นวันที่สี่ รถมาม้าที่ดูธรรมดาแต่ประดับด้วยตราลับที่คนทั่วไปมองไม่ออกมาหยุดลงหน้าหน้าร้านรวงข้าวทอง ชายหนุ่มในชุดบัณฑิตสีขาวสะอาดตา ก้าวลงจากรถม้าด้วยท่วงท่าสง่างาม เขาคือองค์ชายใหญ่ฉินเย่ว์ที่ปลอมตัวมานั่นเอง
หลงเฟิงออกมาต้อนรับด้วยตัวเอง เขาไม่ก้มกราบจนหน้าติดพื้นเหมือนบ่าวรับใช้ทั่วไป แต่ใช้วิธีการประสานมือคำนับแบบปัญญาชนที่ดูให้เกียรติและมีความเสมอภาคอยู่ในที
"เชิญใต้เท้าขึ้นสู่ชั้นบน ข้าได้เตรียม 'ห้วงเวลา' ไว้รอท่านแล้ว"
เมื่อองค์ชายใหญ่ก้าวเข้าสู่ห้องรับรอง ทรงประหลาดใจกับบรรยากาศที่เงียบสงบและดูผ่อนคลาย ต่างจากความวุ่นวายของตลาดข้างนอก หลงเฟิงไม่รีรอที่จะนำเสนอ 'สินค้า' ของเขา เขาเริ่มยกอาหารจานแรกออกมา มันไม่ใช่ปลาหรือเนื้อชิ้นโต แต่เป็อาหารที่ตกแต่งอย่างวิจิตรบรรจงในถ้วยเล็กๆ
"นี่คือ 'เมฆาโอบจันทรา' ทำจากไข่ตุ๋นเนื้อเนียนละเอียดที่เคี่ยวด้วยน้ำซุปสมุนไพรเจ็ดชนิด และ้าคือเนื้อปูที่เรียงร้อยเป็รูปดอกไม้" หลงเฟิงอธิบายด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลเหมือนพนักงานขายระดับมืออาชีพ "อาหารนี้มิได้ทำมาเพื่อให้อิ่มท้องเพียงอย่างเดียว แต่ทำมาเพื่อให้ท่านได้พักผ่อนจิตใจ"
องค์ชายใหญ่ตักเข้าปากเพียงคำแรก ดวงตาก็เบิกกว้าง รสชาติที่ซับซ้อนแต่กลมกล่อมทำให้เขารู้สึกเหมือนได้รับพลังงานบางอย่าง
"เ้าเป็ใครกันแน่?" องค์ชายใหญ่ถามขึ้นหลังจากเสวยไปได้ครึ่งทาง "ฝีมือระดับนี้ ลายมือในจดหมายแบบนั้น และท่าทางที่ไม่เกรงกลัวข้า... เ้าไม่ใช่พ่อครัวธรรมดา"
หลงเฟิงคุกเข่าลงข้างหนึ่ง แต่ยังคงสบตาองค์ชายใหญ่ "ข้าคือหลงเฟิง ชายผู้ที่ถูกจวนชินอ๋องทอดทิ้ง และบัดนี้กำลังถูกตามล่าเพียงเพราะข้า้ามีชีวิตรอดด้วยความสามารถของตนเอง"
องค์ชายใหญ่ชะงัก "เ้าคือบุตรนอกสมรสของชินอ๋องที่เขาลือกันว่าหายตัวไปน่ะหรือ? ชินอ๋องบอกว่าเ้าสติฟั่นเฟือนและหลบหนีไป"
"ท่านก็เห็นแล้วว่าข้าฟั่นเฟือนหรือไม่" หลงเฟิงกล่าวอย่างหนักแน่น "ข้ามาพบท่านในวันนี้เพื่อเสนอข้อแลกเปลี่ยน ข้าจะมอบ 'สูตรอาหารและแผนการค้า' ที่จะทำให้คลังส่วนพระองค์ของท่านเต็มไปด้วยทองคำภายในหนึ่งปี เพื่อแลกกับการที่ท่านจะรับข้าไว้ในความดูแล และมอบป้ายอาญาสิทธิ์ที่จะทำให้คนของชินอ๋องไม่กล้าแตะต้องข้าในที่สาธารณะ"
องค์ชายใหญ่ทรงหัวเราะเสียงดัง "เ้าช่างกล้าหาญนัก! กล้าเอาตัวเองมาขายให้ข้าเพื่อเป็โล่กันพ่อแท้ๆ ของตัวเอง"
"ในออฟฟิศ... เอ้ย ในโลกของข้า บิดาคือผู้ที่ให้การสนับสนุน มิใช่ผู้ที่จองจำและปล่อยให้อดตาย เมื่อเขาตัดขาดข้า ข้าก็มิจำเป็ต้องกตัญญูจนตัวตาย"
ความเด็ดเดี่ยวในดวงตาของหลงเฟิงทำให้องค์ชายใหญ่สนใจ เขาเองก็กำลัง้าแหล่งรายได้ใหม่ๆ เพื่อคานอำนาจกับชินอ๋องในราชสำนักพอดี
"ตกลง หลงเฟิง ข้าจะรับเ้าไว้เป็ 'ที่ปรึกษาพิเศษ' ของข้า ป้ายอาญาสิทธิ์นี้เ้าจงเก็บไว้ ใครที่กล้าขวางทางเ้า ก็เท่ากับขวางทางข้า"
ในคืนนั้นเอง องครักษ์เงาชุดเดิมพยายามลอบเข้ามาอีกครั้งเพื่อลักพาตัวหลงเฟิงไปตามคำสั่งเดิมของชินอ๋อง แต่ทว่าครั้งนี้พวกเขาไม่ได้เจอเพียงเด็กหนุ่มกับไม้กวาด แต่เจอกับทหารเสือขององค์ชายใหญ่ที่ยืนล้อมรอบร้านไว้
"ผู้ใดกล้าล่วงเกินที่ปรึกษาขององค์ชายใหญ่ มีโทษสถานเดียวคือปะา!" เสียงประกาศดังก้องไปทั่วตรอก
องครักษ์เงาหน้าถอดสี พวกเขาทำได้เพียงล่าถอยกลับไปรายงานข่าวร้ายที่ชินอ๋องจะต้องะเืขวัญ
หลงเฟิงยืนมองอยู่บนชั้นสอง พลางลูบป้ายอาญาสิทธิ์ในมือ เขารู้ดีว่านี่เป็เพียงจุดเริ่มต้นของการต่อสู้ที่ใหญ่กว่าเดิม แต่ตอนนี้เขามีกำลัง มีทุน และมีผู้สนับสนุนที่แข็งแกร่งแล้ว
"ชีวิตนมนุษย์ออฟฟิศเริ่มสนุกขึ้นแล้วสิ..." เขายิ้มกริ่ม พลางมองไปที่จวนอ๋องที่ตั้งอยู่ไกลๆ "เตรียมตัวรับแรงกระแทกได้เลย 'ท่านพ่อ' "
เป็กำลังใจโดยการคอมเมนต์ 1 คอมเม้นเท่ากับล้านกำลังใจ ????
69K
