นับจากวันนั้นเป็ต้นมา ทารกน้อยนามเสี่ยวหลงอวิ๋นก็ถูกพาตัวไปยังแหล่งกบดานของพวกโจรทางตอนใต้และก็เป็ดั่งที่นางคิด เ้าพวกนี้หาเลี้ยงชีพด้วยการค้าทาสค้ามนุษย์โดยเฉพาะพวกเด็กและผู้หญิง พวกมันมีกลุ่มทหารรับจ้างคอยลักพาผู้คนในยามวิกาล
แม้ทาสในโลกนี้จะเป็สิ่งต้องห้ามสมัยที่นางยังดำรงตำแหน่งจักรพรรดินี การค้าทาสได้ถูกยกเลิกนางส่งเสริมให้ทุกคนมีการศึกษา จนกระทั่งในวันที่นางถูกลอบสังหารแผ่นดินที่นางอุตส่าห์ก่อร่างสร้างรากฐานก็ถึงคราววิบัติ
วันเวลาผันผ่านไปแล้วเก้าปีเศษ เสี่ยวหลงอวิ๋นเติบใหญ่ขึ้นมาในแหล่งมั่วสุมของพวกโจรนับวันนางก็ยิ่งเติบโตขึ้นมาอย่างงดงาม มีโจรหลายคนคิดลอบเข้ามาข่มขืนนางโชคยังดีที่หัวหน้าของพวกมันมองนางในฐานะสินค้าระดับสูง ยิ่งสะอาดบริสุทธิ์เท่าใดก็ยิ่งขายได้แพงยิ่งขึ้นเท่านั้นทำให้นางถูกประคบประหงมดีเลิศยิ่งกว่าทาสคนอื่น แต่น่าเสียดาย อีกไม่กี่วันนางก็จะถูกคนมารับตัวผู้ซื้อเป็พ่อค้ามีเงินผู้มักมากในกาม โดยเฉพาะเด็กผู้หญิงวัยแปดถึงสิบห้าขวบ ั้แ่พวกทรราชเป็ใหญ่กฎหมายหลายอย่างที่เสี่ยวหลงอวิ๋นเคยร่างขึ้นมาก็ถูกรื้อถอนจนหมดสิ้นนั่นรวมไปถึงกฎหมายการพรากผู้เยาว์
เหลือเวลาอีกเพียงหนึ่งสัปดาห์ที่นางจะถูกพาตัวออกจากรังโจรแต่อิสรภาพยังถูกจำกัดดังเดิม เปรียบแล้วนางไม่ต่างจากนกเพียงย้ายจากกรงขังโสโครกไปยังกรงที่กว้างและหรูหรากว่าก็เท่านั้น
แต่ไม่เป็ไร ตลอดหลายปีมานี้ เสี่ยวหลงอวิ๋นตระเตรียมแผนการหลบหนีเอาไว้เพียบพร้อมตามแผนเดิม นางคิดจะหลบหนีไปภายในค่ำคืนนี้เลย
ทันใดนั้นเอง จู่ ๆ ประตูห้องก็เปิดผึงเ้าโจรรายหนึ่งหอบใครบางคนเอาไว้บนบ่า เด็กผู้หญิงร่างเล็ก นางถูกปิดตาปิดปากดูจากส่วนสูงคงมีอายุไม่มากไม่น้อยไปกว่าหลงอวิ๋นเท่าใดนัก
มันทิ้งนางลงบนเตียงข้าง ๆเตียงของเสี่ยวหลงอวิ๋น ครู่ต่อมามันหันขวับมาหาพลางแสยะยิ้มน่ารังเกียจ “นี่เพื่อนใหม่ของเ้า ญาติดีกันเข้าไว้ล่ะ เข้าใจไหม”
หลงอวิ๋นไม่ตอบนางจ้องมองด้วยแววตาเ็า เ้าโจรรู้สึกโมโหจึงสะบัดมือขวาตบหน้านางหนึ่งที
“คนเขาถามก็ตอบสิวะ!”
หลงอวิ๋นถุยน้ำลายที่เจือเืสีแดงบางส่วนนางจ้องมันตอบอย่างไร้ความยำเกรง นางรู้ดีว่ามันไม่มีทางทำอะไรได้มากไปกว่านี้ แต่เดิมหลงอวิ๋นคือสินค้าทำเงินให้แก่หัวหน้าของพวกมันลองให้มันกล้าแตะต้องกายนางมากกว่านี้ดูสิ หัวของมันได้หลุดออกจากบ่าแน่นอน
ซึ่งเ้าโจรก็รู้ดีมันหันหลังขวับ เดินตรงไปที่ประตู ก่อนออกจากห้อง มันเตะเก้าอี้จนล้มดังโครม
หลงอวิ๋นเดินไปแก้มัดให้แก่เด็กสาวนางกรีดร้องออกมาราวกับคนบ้า
“ปล่อยข้า! ปล่อยข้า!”
“ใจเย็น ๆ ก่อนยัยหนู”
“ยัยหนู?สามหาวนัก กล้าดียังไงมาเรียกข้าว่ายัยหนู พวกเ้าตายแน่ถ้าเื่ถึงพ่อข้าเมื่อใด พวกเ้าทุกคนจะต้องตายอย่างทุกข์ทรมานที่สุด ฮ่า! ฮ่า! ฮ่า!”
แลดูว่านางจะเสียสติจนกู่ไม่กลับดังนั้น หลงอวิ๋นจึงใช้วิชาลับในการเรียกสตินั่นคือการตบหน้ายัยคุณหนูผู้ดีคนนี้ดังฉาด
“เ้า!”
“หุบปาก”เสี่ยวหลงอวิ๋นพูดแทรกทันควัน “เ้าคิดจริง ๆรึว่าจะมีใครมาช่วยเ้า ตอนนี้เ้ากลายเป็สินค้าของพวกโจรและอีกไม่นานเ้าจะถูกขายให้พวกขุนนางเฒ่าหัวงูสักคน แล้วคิดรึว่าเ้าจะทนรับไหวข้าน่ะเป็ร้อยคนก็ไม่กลัว แต่อย่างเ้าแค่ถูกชายคนเดียวขืนใจก็คงเสียสติไปแล้วกระมัง”
คุณหนูน้อยโกรธจนเืขึ้นหน้า คิดจะตบหน้าเสี่ยวหลงอวิ๋นแต่ไม่สำเร็จ มือนั้นถูกหลงอวิ๋นคว้าไว้อย่างทันท่วงทีหลงอวิ๋นสะบัดข้อมือตบหน้านางซ้ำแผลเดิมอีกรอบ
“ฟังให้ดียัยหนู” หลงอวิ๋นก้มมองคุณหนูผู้สูงศักดิ์ราวกับจ้องมองหนอนหรือแมลงชั้นต่ำ “ถ้าอยากรอดก็จงเชื่อเชื่อฟังข้าเสียดีๆ แต่ถ้าเ้าอยากตายมันก็อีกเื่”
แม่หนูน้อยกลืนน้ำลายลงคอดังอึก ขณะที่จดจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของอีกฝ่ายนางรู้สึกความน่าประหวั่นพรั่นพรึงที่แผ่ขยายออกมาจากร่างเล็ก ๆ นั้น ปีศาจยัยผู้หญิงคนนี้คือปีศาจ!
จู่ ๆ ประตูก็เปิดกว้างอีกครั้งโจรคนหนึ่งโยนเด็กผู้หญิงเข้ามาในห้อง ร่างเล็ก ๆ นั้นดูซูบผอม เนื้อตัวเต็มไปด้วยาแริมฝีปากซีดเซียว ดูแล้วไม่น่าจะแคล้วคลาดไปจนถึงวันพรุ่งนี้
หลงอวิ๋นเดินเข้าไปหา นางนั่งยองๆ และใช้มือลูบหัวของเด็กคนนั้น “เ้าไหวรึเปล่า”
เด็กคนนั้นพยายามจะพึมพำอะไรสักอย่างแต่ไม่มีเสียง นางใช้มือที่เรียวลีบยื่นออกไปหาหลงอวิ๋น
ในมือของนางมีบางสิ่ง กุญแจสนิมเครอะสองดอกนางมอบมันให้แก่หลงอวิ๋น
“ข้าจะไม่ทำให้ความพยายามของเ้าสูญเปล่า” หลงอวิ๋นกำกุญแจสองดอกนั้นจนแน่นขนัด นางจ้องไปที่ร่างเล็ก ๆที่ตอนนี้หายใจโรยริน วางมือลงบนแผงอกของเด็กสาว เกิดเป็แสงสว่างวาบบนฝ่ามือหลังจากนั้น ร่างของเด็กสาวก็แน่นิ่งไม่เคลื่อนไหว
“นาง...ตายแล้วหรือ” คุณหนูน้อยเอ่ยถาม นางรู้สึกสับสน ไม่รู้สักนิดว่าเกิดอะไรขึ้น
หลงอวิ๋นพึมพำนางแทบไม่สนด้วยซ้ำว่ามีคนอยู่ข้างกาย “จงหลับให้สบายเพื่อนของข้า จนกว่าเราจะได้พบกันอีกครั้ง”
หลงอวิ๋นลุกขึ้นยืน นางจ้องไปยัยคุณหนูขี้แยสายตาเยียบเย็นสุดจะหยั่ง
“มะ- มีอะไร...” คุณหนูน้อยหวาดกลัวตัวสั่น ฉี่แทบราดออกมา
“เ้าชื่ออะไร”
“หลี่...ไป๋หลง”
หลงอวิ๋นยื่นมือออกไปหลี่ไป๋หลงจึงจับมือกับนางด้วยความงุนงง
“หืมคุณหนูหลี่ไป๋หลงแห่งหอการค้าสิบกุหลาบรึ นึกไม่ถึงว่าคนระดับเ้าจะถูกจับมาที่โสโครกแบบนี้ได้”
คำพูดนั้นทิ่มแทงใจดำหลี่ไป๋หลงอย่างเจ็บแสบเหตุการณ์ทั้งหมดเกิดขึ้นใน่เวลาไม่ถึงหนึ่งชั่วยาม เป็เพราะนางโกรธพ่อตนที่เอาแต่สนใจลูกสาวคนโตไม่เคยแบ่งเวลาให้แก่นางสักนิด สุดท้ายนางเลยคิดหนีออกจากบ้านพอออกไปได้ไม่ถึงหนึ่งชั่วยามก็ถูกพวกโจรลักพาตัว
ไป๋หลงดึงมือกลับมา “ยัยสามัญชน ถ้ารู้แล้วว่าข้าเป็ใครก็จงคุกเข่าแทบเท้าข้าซะ!”
“เ้านี่นะ” หลงอวิ๋นถอนหายใจ “รู้ตัวซะบ้างว่าตัวเองอยู่ในสถานะไหน”
ยัยผู้หญิงคนนี้น่าจะเกินเยียวยาแล้วการพานางหลบหนีไปด้วยอาจไม่ใช่ตัวเลือกที่ถูกต้อง แต่ถึงกระนั้น หลงอวิ๋นกลับคิดว่าพวกโจรไม่น่าจะจับยัยคุณหนูตระกูลผู้ดีคนนี้ไปขายแต่น่าจะจับมาเรียกค่าไถ่มากกว่า ซึ่งทางฝ่ายหอการค้าสิบกุหลาบไม่น่าจะโง่ถึงเพียงนั้นพวกเขาย่อมมีสายสืบมือฉกาจ อีกไม่นานก็คงค้นพบแหล่งกบดานของพวกโจรได้ไม่ยาก
เยี่ยมไปเลยเสี่ยวหลงอวิ๋นคลี่ยิ้ม หากเป็เช่นนั้นโอกาสรอดของนางก็จะเพิ่มขึ้นก่อนหน้านี้แผนของนางมีความน่าจะเป็ที่จะสำเร็จเพียง 5 ใน 10 ส่วน แต่เมื่อมีตัวแปรอย่างคุณหนูหลี่ไป๋หรงแห่งหอการค้าสิบกุหลาบเข้ามาเกี่ยวเนื่องความน่าจะเป็ที่จะสำเร็จจึงเพิ่มขึ้นเป็ 8 ใน 10 ส่วน
“รอให้ฟ้ามืดแล้วข้าจะพาเ้าออกไปเอง” ว่าแล้วหลงอวิ๋นก็ล้มตัวลงนอนบนเตียง
♔ ♔ ♔
ราตรีเงียบงันเข้ามาเยือน หลงอวิ๋นลืมตาตื่นจากบรรทม
“เ้าไม่หลับไม่นอนเลยรึ แปลกพิลึก” นางเอ่ยถามคุณหนูหลี่ไป๋หลงที่นั่งกอดเข่าอยู่เตียงข้างๆ
“เ้าที่หลับลงสิที่แปลก”
หลงอวิ๋นลุกออกจากเตียง นางเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าจากนั้นใช้สองมือออกแรงดันตู้ไปทางซ้าย มีหลุมใหญ่เชื่อมลงไปข้างล่าง
“ตามมาสิ”
ทั้งสองลงไปข้างในหลุมเบื้องล่างมีทางระบายน้ำ กลิ่นน้ำเน่าเหม็นหึ่งโชยติดจมูกเพียงได้กลิ่นแค่วินาทีแรก หลี่ไป๋หลงก็อาเจียนออกมาจนหมดไส้หมดพุง นางส่งเสียงตอนนั้นเองหลงอวิ๋นได้จับหัวนางกดลงไปในกองฟางข้างผนัง
หลี่ไป๋หลงกำลังจะส่งเสียงะโแต่หลงอวิ๋นใช้มือปิดปากนางและเอ่ย “เงียบซะ”
หลงอวิ๋นหันหลังขวับและเดินไปต่อหลี่ไป๋หลงจ้องมองแผ่นนางของนางด้วยความโกรธแค้น ดวงตาใกล้ทะลักถลนั้แ่เกิดมาไม่เคยมีใครกล้าทำนางถึงเพียงนี้ ในใจของไป๋หลงครุ่นคิดสักวันนางจักถลกหนังของยัยนี่ออกมาทั้งเป็!
ทั้งสองเดินทางไปต่อเส้นทางสิ้นสุดที่ทางตัน มีบันไดปีนขึ้นไป้า หลี่ไป๋หลงดีใจจนออกนอกหน้านางรีบวิ่งตรงไปที่บันได แต่ไม่ทันไรก็ถูกหลงอวิ๋นรั้งตัวไว้เสียก่อน
“ใจเย็นๆเรายังไม่ออกจากอาณาเขตของพวกโจรหรอกนะ”
หลงอวิ๋นบอกให้หลี่ไป๋หลงถอยออกไปนางจะเป็คนแรกที่ปีนขึ้นบันได ้ายังอยู่ในแหล่งกบดานของพวกโจรทางระบายน้ำนี้ถูกดินถล่มทับนานแล้ว มันใช้ไม่ได้แต่อย่างน้อยก็ช่วยนำพาพวกนางมาถึงส่วนหน้าของอาคาร
“เห็นไหม พวกยามเต็มไปหมด” หลงอวิ๋นเปล่งเสียงพึมพำ นางและหลี่ไป๋หลงแอบอยู่ด้านหลังกล่องไม้
พวกนางรอจนกระทั่งพวกยามเดินผ่านไปเมื่อได้โอกาส หลงอวิ๋นกวักมือเรียกหลี่ไป๋หลงให้ตามมา
เดินตรงไปเรื่อย ๆจนเจอกับห้องห้องหนึ่งหลงอวิ๋นใช้กุญแจที่ได้รับจากเด็กสาวที่พึ่งเสียชีวิตไขประตู นางแลซ้ายมองขวาเมื่อเห็นว่าไม่มีใคร นางบอกให้หลี่ไป๋หลงรีบเข้าไปเร็วๆแล้วนางจึงตามเข้าไปทีหลัง
ภายในห้องคือโกดังเก็บของน่าจะเป็เสบียงของพวกโจร ภายในนี้มีข้าวสาร ผักสด เนื้อแห้ง แป้งข้าวโพดและวัตถุดิบอีกมากมายหลายอย่าง
“เอานี่ไป” หลงอวิ๋นยื่นแท่งหินชิ้นหนึ่งให้แก่หลี่ไป๋หลงหินชิ้นนี้ถูกลับจนแหลมคมดั่งใบมีด “ใช้เ้านี่แทงกระสอบทั้งหมดในโกดังนี้ซะ”
หลี่ไป๋หลงไม่ทราบว่าหลงอวิ๋นจะให้นางทำเช่นนั้นไปเพื่ออะไรแต่พอถูกสายตาคู่นั้นจ้องมองเสียดแทง ไป๋หลงก็ยอมทำตามแต่โดยดี
ทั้งสองใช้เวลาครู่ใหญ่จนไม่มีกระสอบให้แทงอีกแล้วพวกนางกำลังจะออกจากโกดัง แต่ก่อนจะเปิดประตู หลงอวิ๋นเผลอไปได้ยินพวกโจรพูดคุยกัน
“พวกหอการค้าสิบกุหลาบเคลื่อนไหวแล้วรึ” โจรคนหนึ่งเอ่ย
“ข้าคิดว่างั้นเห็นว่าพวกมันกำลังออกตามล่าพวกเราอยู่ อีกไม่นานคงจะเจอบ้านร้างหลังนี้แต่ข้าว่าคงยากพอดูป่าหลิงหลงน่ะแต่เดิมคือซากอารยโบราณของอาณาจักรที่เคยรุ่งเรืองเมื่อ 500 ปีก่อนการจะหาบ้านหลังนี้ให้เจอก็เปรียบดังการงมเข็มในมหาสมุทร”
“ถึงเ้าจะพูดแบบนั้นแต่ก็มีโอกาสที่พวกมันจะหาเจอมิใช่รึ”
“ไม่ต้องเป็ห่วงไม่ต้องเป็ห่วง” เ้าโจรตอบเสียงระรื่น “ตอนนี้หัวหน้ากำลังรอรับเงินจากพวกมัน หากได้เงินเมื่อไหร่พวกเราจะรีบเพ่นหนีทันที”
“เพ่นหนีรึ แล้วพวกทาสล่ะแล้วยังมีตัวประกันที่เป็ลูกสาวอีกคนมิใช่รึ”
“ช่างประไรสิยังไงเสียพวกเราก็จะได้เงินก้อนโตอยู่แล้วพวกทาสไม่กี่สิบคนน่ะจะเป็ตายร้ายดียังไงก็ช่าง”
“ถะ-ถ้าอย่างนั้น...ถ้าพวกเราไปเล่นสนุกกับพวกนางตอนนี้ หัวหน้าก็คงไม่ว่าอะไรใช่ไหม”
เงียบงันไปครู่หนึ่งจากนั้นมีเสียงโต้ตอบ “เป็ความคิดที่ไม่เลว”
แย่แล้ว! หลงอวิ๋นตาเบิกกว้างใกล้ทะลักถลน ท่าไม่ดีแล้วนางเฝ้ารอให้พวกโจรเดินจากไป จากนั้นก็บอกให้ไป๋หลงรีบกลับไปยังห้องขังเดี๋ยวนี้
“หมายความว่ายังไง”
“ช่างเถอะน่า รีบไปเร็วเข้า”
ทั้งสองรีบวิ่งกลับลงไปในทางระบายน้ำใช้เวลาครู่ใหญ่จนมาถึงห้องขัง เมื่อมาถึงเสี่ยวหลงอวิ๋นจึงรีบดันตู้ปิดทับหลุมลับทันที
“ไม่ใช่ว่าเราจะหนีออกไปหรอกรึ” ไป๋หลงสอบถาม
ก่อนที่หลงอวิ๋นจะได้โต้ตอบ ประตูก็เปิดกว้างโจรสองคนเดินเข้ามา ทำหน้าหื่นกระหาย น้ำลายไหลย้อยออกมาจากริมฝีปาก
“เ้าเอายัยคุณหนูนั่นไปส่วนข้าขอยัยหนูอีกคน”
พวกมันกระโจนขึ้นคร่อมร่างของทั้งสองไป๋หลงส่งเสียงกรีดร้องดังลั่น หลงอวิ๋นเองพยายามดิ้นรนขัดขืน แต่ร่างกายนี้บอบบางไร้เรี่ยวแรงยิ่งนัก
“ปล่อยข้าพวกโจรไพร่โสโครก!”ไป๋หลงกรีดร้องโหยหวน ในใจได้แต่ครุ่นคิดนางคือบุตรสาวแห่งตระกูลหอการค้าผู้มั่งคั่ง แต่ไฉน์จึงอยากกลั่นแกล้งนางนัก
เ้าโจรสะบัดมือตบหน้าไป๋หลงนางกรีดร้องอย่างเจ็บแสบ มันสะบัดมือตบหน้านางอีกครั้ง
“ใช่สิยัยลูกคุณหนูผู้สูงส่ง เพราะมีคนอย่างพวกเ้าคอยขูดเืขูดเนื้อพวกข้าสังคมเลยกลายเป็แบบนี้ ใครกันเล่าจะอยากเป็โจร สิบปีมาแล้วนับั้แ่ที่จักรพรรดินีของพวกเราเสียชีวิตั้แ่นั้นมาก็มีพวกทรราชเช่นพวกเ้าขึ้นเป็ใหญ่ พ่อแม่ข้าต้องอดตายก็เพราะมีคนอย่างพวกเ้าและในวันนี้ ข้านี่แหละจะเป็ผู้แก้แค้นแทนพวกท่าน!”
ไป๋หลงยังคงกรีดร้องส่วนหลงอวิ๋นยังคงพยายามดิ้นรนสุดชีวิต แต่ไม่เป็ไร หากทุกอย่างเป็ไปดั่งที่นางคิดอีกไม่นานแผนการขั้นต่อไปของนางก็จะเสร็จสิ้น
“ตู้ม-มมม!!”
เสียงะเิดั่งสนั่นไปทั่วทุกหนแห่งแผ่นดินสั่นะเื พวกโจรก็หยุดชะงักและหันกลับไป
“เกิดอะไรขึ้น”
ในตอนนั้นเอง หลงอวิ๋นก็สบโอกาสนางคว้าหินที่ถูกลับจนแหลมคมออกมา แทงลึกเข้าไปในคอของเ้าโจรมันสิ้นท่าในไม่กี่วินาทีต่อมา
“ฆ่าเ้าโจรนั่นซะ! เร็วเข้า!” หลงอวิ๋นเปล่งเสียงะโบอกให้หลี่ไป๋หลงฆ่าศัตรูแต่ยัยลูกคุณหนูคนนั้นขณะนี้นอนตัวสั่นจนแทบไม่เหลือสตินึกคิด
“ยัยเด็กเวร!” เ้าโจรที่เหลือรอดผละตัวจากไป๋หลง มันกระโจนเข้ามาหาหลงอวิ๋นทว่านางหลบได้อย่างทันท่วงที หากไม่ถูกจับตัวมีหรือที่นางจะกลัวพวกโจรกระจอกพวกนี้
หลงอวิ๋นคว้าก้อนหินนางขว้างมันเข้าหน้าผาก เ้าโจรล้มลงส่งเสียงร้องลั่น เมื่อสบโอกาสหลงอวิ๋นกระโจนขึ้นคร่อมเ้าโจรชั่ว นางใช้สองมือกำหินแหลมคมที่ชุ่มไปด้วยเืปักลึกลงไปที่หอหอยของมันหลายครั้งหลายหน เืกระเซ็นไหลเกลื่อนนอง
“ตายซะ!ตายซะ!”
หลงอวิ๋นผละตัวออกจากร่างที่ไร้ชีวิตของเ้าโจรนางมองมือสองข้างที่สั่นเทา มือของนางอาบท่วมไปด้วยเืนางจ้องไปที่หลี่ไป๋หลงด้วยความโกรธแค้น “ทำไมไม่ฆ่ามันยัยโง่เ้าเกือบทำให้พวกเราตายกันหมด!”
หลี่ไป๋หลงลุกขึ้นยืนนางเดินเข้ามาหาพลางลูบหัวของเสี่ยวหลงอวิ๋น “ทำได้ดีมากยัยสามัญชนหากรอดไปได้ ข้าจะให้ท่านพ่อตบรางวัลให้แก่เ้าอย่างงาม”
หลงอวิ๋นเก็บความแค้นนั้นเอาไว้ในใจนางไม่ใช่เด็กแล้ว ว่าแล้วนางก็สูดลมหายใจเฮือกใหญ่
“ตามข้ามา”
หลงอวิ๋นรู้ดีว่าหลี่ไป๋หลงเกลียดชังนางแต่นางเองก็รู้ตัวดีว่าตนไม่อาจไว้ใจยัยลูกคุณหนูผู้นี้ได้
80
![[จบ] สูตรลับแม่ครัวมือทองในยุค80](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685097311_48109067.webp)
