“ได้ยินว่าทางการจะส่งคนมาตรวจสอบการดูแลผู้ประสบภัยเยียนเอ๋อร์เ้าทำสิ่งใดต้องระวังสักหน่อย อย่าให้พวกมันมาถามหาเงินช่วยเหลือ แค่ให้พวกมันกินอิ่มแล้วรีบอพยพออกจากเมืองไปก็พอแล้วคนที่ทำงานมิได้ซ้ำยังไม่จ่ายภาษีจะเก็บไว้ในเมืองเราให้สิ้นเปลืองเงินทองเลี้ยงดูไปทำไม?”
“ท่านพี่พวกเขาแค่สิ้นที่ดินทำกินนี่นาทางการก็ส่งทั้งเงินช่วยเหลือและเสบียงมาแล้วท่านแจกๆ ไปเสียก็หมดเื่” เผิงฮูหยินทำทีพูดส่งเดช
ปัง!มืออวบใหญ่ของเ้าเมืองหยางทำเอาโต๊ะะเื เผิงฮูหยินสะดุ้ง
“จะบ้าหรือไร?เงินพวกนั้นข้าแบ่งปันให้ขุนนางไปหลายคนแล้วส่วนที่เหลือก็เป็ของข้าเสบียงหลวงที่ให้มาแจกให้ชาวบ้านอิ่มหนำก็น่าจะพอที่ดินไร่นาถูกโคลนท่วมทับเสียหายกว่าจะทำไร่ทำนาได้ก็คงอีกนานภาษีคงจัดเก็บไม่ได้อีกหลายปี เช่นนี้รายได้ของข้าก็หดหาย ไล่พวกไร้ที่ดินทำกินออกจากเมืองชิงหลิวไปจะดีกว่าทั้งประหยัดเสบียงทั้งไม่ต้องจ่ายเงิน”
“ท่านพ่อกล่าวได้ถูกต้องหากภาษีที่จัดเก็บได้น้อยลง เงินที่ท่านพ่อจะได้ก็น้อยลงด้วย”เยียนเอ๋อร์พยักเพยิด นางพอจะรู้ว่าท่านพ่อของนางกับเสมียนถังยักยอกเงินภาษีทุกปี
“นี่ข้าก็ให้เสมียนถังเขียนบัญชีการแจกจ่ายเงินให้ราษฎรเตรียมส่งเข้าวังหลวงเรียบร้อยแล้วบางทีอาจจะให้อวี่ซีเป็คนนำไปเมืองหลวงด้วยตนเอง”
“มิได้นะท่านพ่อ! ทำแบบนั้นพี่อวี่ซีก็เสี่ยงแย่สิระหว่างทางคนอดอยากผันตัวไปเป็โจรป่าไม่น้อยข้าเกรงเขาจะได้รับอันตราย”
เ้าเมืองหยางหันไปมองบุตรี“ก็ได้! ส่งคนอื่นไปแทนก็แล้วกันแล้วตัวเ้าเองก็จัดการเื่อาหารที่หมู่บ้านผู้ประสบภัยให้เรียบร้อยอย่าให้มีปัญหาอีก”
เสี่ยวเชี่ยนนำชากลิ่นหอมกรุ่นพร้อมด้วยจานขนมเข้ามาพอดีเผิงฮูหยินจึงทำเสียงเอะอะกลบเกลื่อนโดยชี้ชวนให้เ้าเมืองหยางชิมน้ำชาเสียขณะนั้นก็ลอบสังเกตกริยาอาการของหยางเยียน นางผู้นั้นสายตาขุ่นขวางที่โดนตำหนิเมื่อเช้านางส่งคนไปแจกข้าวต้มตามปกติแต่มิได้ตามไปดูด้วยตนเองเื่ที่คาดเอาไว้ผิดไปหมด!เมื่อเหลือบเห็นเผิงฮูหยินเดินออกมาจากห้องโถงนางจึงเร่งฝีเท้าตามไป
“ท่านแม่ใหญ่เหตุใดยาที่ท่านให้ข้าครานี้ถึงอ่อนนัก?ไหนท่านว่าอย่างน้อยพวกที่ร่างกายอ่อนแออยู่แล้วก็น่าจะตายสักครึ่งไงเล่า?”
เผิงฮูหยินสะดุ้งหันมามองหยางเยียนด้วยความแปลกใจ “เ้าเอาไปทำเช่นใดล่ะ?”
“ข้าก็ทำแบบที่ท่านสั่งใส่ลงไปในหม้อข้าวต้มหม้อสุดท้ายจะหมดห่อ”
“เ้าลงมือเองหรือไม่?”
“ข้าให้เสี่ยวซวงเป็คนจัดการเ้าค่ะ”นางหันหน้าไปหาสาวใช้คนสนิทที่เดินตามหลัง เสี่ยวซวงพยักหน้าถี่ๆ
“ข้าใส่ไปจนหมดตามที่คุณหนูสั่งเลยนะเ้าคะ”
“อืม....”เผิงฮูหยินนิ่งไปครู่หนึ่ง “คราวก่อนเ้าทำเช่นนี้หรือไม่?”
“ทุกครั้งที่ท่านให้ยามาข้าก็ใส่หมดเพียงแต่เลือกแต่ใส่เป็บางถ้วยอย่างน้อยก็ยังมีคนตายแต่คราวนี้พอเปลี่ยนเป็ใส่ทั้งหม้อกลายเป็ชาวบ้านล้มป่วยกันหมดจนท่านพ่อตำหนิข้า”
“เ้าจะติว่าเป็ความผิดข้าหรือ?”สีหน้าของเผิงฮูหยินหงุดหงิด
“มิได้ๆข้าแค่อยากให้แม่ใหญ่ช่วยข้าจัดการเื่นี้”
“จัดการอย่างไร?”
“หายาที่แรงสักหน่อยไหนๆ พวกมันก็ปวดท้องแล้ว พวกที่ปวดหนักก็ทำให้ตายๆ ไปซะจะได้หมดภาระการรักษา”สีหน้าของหยางเยียนขณะที่เอ่ยคำพูดนี้ช่างราบเรียบราวกับพูดเื่ดินฟ้าอากาศเผิงฮูหยินมองสตรีตรงหน้าด้วยความชิงชัง วูบหนึ่ง
“อ้อ! ได้สิพรุ่งนี้ยาที่เ้า้าข้าได้มาแน่”
“ขอบคุณท่านแม่ใหญ่”
“จริงสิ!บัญชีเสบียงหลวงอวี่ซีเป็คนดูแลใช่หรือไม่?”
“ข้าต่างหากที่เป็คนทำบัญชีและควบคุมเสบียงทั้งหมดท่านพ่อน่ะหรือ? จะยอมปล่อยให้พี่อวี่ซีมามีส่วนด้วย แค่ยืมชื่อเขาเท่านั้นเอง”
“อืม....”
“ข้าขอดูด้วยได้หรือไม่?”
สีหน้าของหยางเยียนคล้ายหวาดระแวง‘หรือว่าแม่ใหญ่คิดอยากจะได้ส่วนแบ่งกับข้า’
“แม่ใหญ่ส่วนค่ายาข้าก็จ่ายท่านไปมิใช่น้อยเสบียงพวกนี้ท่านอย่ามารู้เห็นกับข้ามิได้หรือเ้าคะ?”
สายตาของเผิงฮูหยินตึงขึ้น“เ้ากลัวข้าขอส่วนแบ่งหรือไร?”
“เยียนเอ๋อร์มิกล้า!”
“พาข้าไปดูประเดี๋ยวนี้!”เมื่อเห็นหยางเยียนดูยังมีความเกรงใจเผิงฮูหยิน หงซือซือจึงออกปากสั่งเพื่อจะดูว่านางกล้าปฏิเสธหรือไม่?
“เ้าค่ะ”สีหน้าของหยางเยียนดูอึดอัดอย่างยิ่ง นางหมุนตัวเดินนำแม่ใหญ่ไปยังห้องส่วนตัวเมื่อหยิบบัญชียื่นให้แม่ใหญ่ดู เผิงฮูหยินเปิดอ่านเงียบๆ อยู่นานจน หยางเยียนแทบจะทนไม่ได้ “ท่านแม่ใหญ่ปกติท่านก็มิเคยสนใจเื่บัญชีสักครั้งเหตุใดคราวนี้จึงอยากเห็นบัญชีเสบียงกับข้า?”
เผิงฮูหยินเลิ่กลั่กเล็กน้อย“เ้ามิได้ยินหรือ? ท่านพ่อบอกว่าจะมีขุนนางมาจากเมืองหลวงเพื่อตรวจสอบข้าก็แค่เป็ห่วงเ้าเท่านั้นเกรงจะทำบัญชีไม่รอบคอบ”
“ขอบคุณแม่ใหญ่ที่เมตตา”
“บัญชีเสบียงนี้ทำรายได้ให้เ้ามิใช่น้อยสินะ”พอเผิงฮูหยินทักเช่นนั้น หยางเยียนก็รีบซ่อนข้อมือของนางทันที “มือเ้าเป็อันใดไป?”ไม่ปล่อยให้นางปฏิเสธ หงซือซือคว้าข้อมือของนางขึ้นมาดู“กำไลวงนี้ราคามิใช่น้อยนี่? เห็นท่าเ้าคงได้มาใหม่สินะ”
หยางเยียนหน้าเจื่อนเล็กน้อย“มิน่า!เ้าไม่อยากให้ข้าเห็นบัญชีนี้นัก เอาเถิด! ข้าดูแล้วเห็นทีจะต้องออกไปตลาดเสียหน่อยปล่อยให้พ่อครัวไปสั่งของเองมานานแล้วต้องออกไปสำรวจราคาเองเสียบ้าง”
“เ้าค่ะ”หยางเยียนรับคำแบบงงๆ เผิงฮูหยินเคยสนใจเื่ในครัวเมื่อใดกันั้แ่เล็กจนโตนางก็เพียงสนใจเื่สะสมเครื่องประดับกับแต่งตัวออกไปอวดพวก ฮูหยินขุนนางด้วยกันเท่านั้นหยางเยียนมองตามภรรยาเอกของท่านพ่ออย่างแปลกใจ “เสี่ยวซวงเ้าว่าวันนี้ท่านแม่ใหญ่ดูแปลกไปหรือไม่?”
“คุณหนูฮูหยินใหญ่เห็นบัญชีของท่านนี้ มิใช่ว่านางคิดจะขอค่ายาเพิ่มอีกนะเ้าคะ?”
หยางเยียนหน้าตึงขึ้นมาโดยฉับพลัน“นี่นางยังคิดจะขูดรีดข้าอีกหรือ? ยาแต่ละห่อที่นางหามาราคาสูงแล้วข้าเสี่ยงวางยาชาวบ้านไปไม่น้อย แต่นางกลับรอเก็บเงินสบายใจเ้าว่าข้าเสียเปรียบนางเพียงใด?”
![เก็บดวงใจไว้ให้เธอ [Deep Affection]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/57eedd4c642f945ff4aa7bb2e97ad4f6.webp)
10K
