“ท่านแม่คิดมากไปเอง เ้าจงดื้อกับท่านแม่ในเื่นี้ แล้วมาหาพี่ทุกวัน นี่แผ่นแป้งสำหรับวันนี้ กินซะ! ส่วนนี่เอากลับไปกินกับท่านแม่” ถังหลี่มี่นำแผ่นแป้งใส่กระดาษเนื้อหยาบ แล้วยัดใส่อกเสื้อน้องชาย
“ขอบคุณขอรับท่านพี่” เสี่ยวสือยิ้มโชว์ฟันหลอ ที่เบ้าตามีรอยเขียวช้ำ
ถังหลี่มี่รีบจับหน้าน้องชายให้เงยขึ้น รอยเขียวช้ำชัดเจน มิหนำซ้ำที่มุมปากยังมีรอยแตก “ใบหน้าของเ้า! ถูกผู้ใดทำร้ายมา! บอกพี่มาเดี๋ยวนี้!”
“แค่เื่เด็ก ๆ น่ะท่านพี่ ไม่มีอะไรหรอกขอรับ ข้ากับเพื่อนในหมู่บ้านเล่นกันเช่นนี้เป็ประจำ ท่านก็รู้นี่นา” เสี่ยวสือพูดอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะก้มหน้าก้มตากัดแผ่นแป้งแสนอร่อยของพี่สาว
เด็กที่ถูกกล่าวหาว่าเป็สายเืโจรสลัด กลุ่มที่เคยบุกยึดเกาะมู่ต่าว จะถูกชาวเมืองชิงชังเป็อย่างมาก เสี่ยวสือถูกทำร้ายร่างกายเป็ประจำ แม้จะอายุเพียงห้าหนาว าแทั้งบนหน้าและตามร่างกายไม่เคยหายไปจากเด็กคนนี้
เสี่ยวสือไม่ใช่เด็กช่างฟ้อง เหตุเพราะรู้ดีแก่ใจ ฟ้องไปก็ไร้ประโยชน์ มีแต่จะนำมาความยุ่งยากมาให้มารดา ที่ผ่านมาเด็กน้อยยอมถูกทำร้ายให้มันจบ ๆ ไป ครั้งไหนหลบเลี่ยงจอมเกเรในหมู่บ้านได้เขาก็หลบ ขอเพียงชีวิตที่สงบสุขเพียงเท่านั้น เสี่ยวสือยอมได้ทุกอย่าง
“เ้าแน่ใจนะ!? อย่ามาหลอกพี่ ใครทำร้ายเ้า เ้าก็สวนกลับไป เอาให้เด็กพวกนั้นเข็ดหลาบไม่กล้าทำอีก” ถังหลี่มี่สั่งสอนน้องชาย เขาเพิ่งมีอายุห้าหนาว แต่กลับมีาแเต็มตัว ไม่รู้จะมีชีวิตรอดไปจนถึงวัยหนุ่มหรือเปล่า!
“ใช่! ั้แ่พี่มั่นมั่นเจอเสี่ยวสือ ไม่มีเลยสักครั้งที่ใบหน้าเ้าจะขาดาแ” มั่นมั่นเริ่มเก็บร้านหันมาพยักหน้าเห็นด้วยกับคำสอนของ หลี่มี่
“ไม่เป็ไรขอรับ พวกเราแค่เล่นกันจริง ๆ วันนี้ข้ามาช่วยท่านพี่กับท่านพี่มั่นมั่นเก็บร้าน” เสี่ยวสือกินแผ่นแป้งได้ครึ่งแผ่น ส่วนที่เหลือเด็กน้อยเก็บไว้ในอกเสื้อ ร่างเล็กผอมกะหร่องแต่กลับว่องไวช่วยท่านพี่และท่านพี่มั่นมั่นเก็บร้านด้วยความช่ำชอง
“จริงซิเสี่ยวสือ” ถังหลี่มี่นึกบางอย่างขึ้นได้ นางล้วงหยิบถุงเงินออกมา จากนั้นนับเงินหนึ่งร้อยอีแปะใส่อกเสื้อน้องชาย “เงินนี่เ้าเอากลับไปให้ท่านแม่ จำไว้ต้องหลบสายตาป้าสะใภ้ให้ดี อย่าให้นางเห็นเด็ดขาด”
ป้าสะใภ้เป็คนเช่นไรเสี่ยวสือทราบดี “ขอรับ! ท่านพี่ดีที่สุดเลย ท่านแม่น่ะ กินเพียงผักป่ามาหลายวันแล้ว หมูที่เลี้ยงไว้สามตัวก็โตเกือบจะเต็มที่ พวกมันกินจุมาก แทบไม่เหลือผักป่าให้ข้ากับท่านแม่กินเลยขอรับ”
ร่างเล็กถอนหายใจราวกับมีเื่ให้กลัดกลุ้มมากมาย เด็กน้อยเกิดมาเห็นเพียงมารดาและพี่สาวคนโตที่มอบความรักให้ตนเอง เขาอยากจะตอบแทนทั้งมารดาและท่านพี่ แต่จนใจทุกวันทำประโยชน์ได้เพียงเก็บผักป่ามาเลี้ยงหมู
“เ้าต้องมาหาพี่ทุกวัน มาเอาแผ่นแป้งและน้ำเต้าหู้ไปให้ท่านแม่กิน ตัวเ้าเองก็จะได้กินของที่มีประโยชน์ โตไปเป็บุรุษที่ร่างกายแข็งแรงสูงใหญ่ ต่อไปต้องปกป้องท่านแม่และพี่สาวอย่างข้าไงเล่า”
“ขอรับ! ข้าจะแอบมาหาท่านพี่ทุกวัน!” มาหาพี่สาวได้ทั้งของกินทั้งเงิน เด็กเห็นแก่กินยิ้มจนตาหยี แค่แผ่นแป้งแสนธรรมดาก็ทำให้เสี่ยวสือมีความสุขที่สุดแล้ว
“ดีมาก! เก็บของเสร็จแล้วไปฟังนิทานกันต่อนะ! มั่นมั่นไปด้วยกันมั้ย?” ถังหลี่มี่ชอบฟังนิทานเป็ชีวิตจิตใจ นางชอบเื่ที่ตัวเอกสู้ชีวิต และประสบความสำเร็จในตอนจบ นิทานคือกำลังใจในการใช้ชีวิตของนาง ต่อให้เหนื่อยหรือลำบากเพียงใด พอคิดว่าสุดท้ายแล้วชีวิตจะสุขสบายเหมือนตัวละครเอก นางก็มีกำลังฮึดสู้ขึ้นมาอีกครั้ง!
“ข้าไม่ชอบฟัง ข้าขอกลับบ้านไปบดข้าวโพดต่อละกัน เมื่อคืนข้าบดข้าวโพดจนดึกดื่น แทบไม่ได้นอน” มั่นมั่นไม่อยากเสียเงินไปกับเื่ไร้สาระ นางต้องหาเงินเลี้ยงครอบครัวใหญ่หลายสิบคน หาเงินมาได้เท่าไรก็ไม่เพียงพอ
“งั้นแยกกันตรงนี้ ข้าพาน้องชายไปฟังนิทานก่อนนะ” ถังหลี่มี่แยกย้ายกับเพื่อนรักที่ตลาดท่าเรือ นางเข็นรถไปฝากไว้ที่จุดจอดรถเข็น ก่อนจะจูงมือเสี่ยวสือน้อยเข้าไปในตัวเมืองด้วยกัน
ตลอดทางเดินเป็ร้านรวงขายของแปลกตา เมืองท่ามักมีเรือสินค้าจากหลากหลายแคว้นผ่านมา และจะนำมาขายให้กับเกาะและเมืองแทบนี้ เกาะมู่ต่าวมีสินค้าหลากหลายมากที่สุดเกาะหนึ่ง โกดังสินค้ามากมายสร้างเรียงรายอยู่ทิศตะวันออกของเกาะ แม้แต่เมืองหลวงของแคว้นต้าลู่ยังต้องมารับสินค้าจากเกาะนี้
“ข้าจะได้ฟังนิทานอีกแล้ว! ดีใจจังเลยขอรับ” เสี่ยวสือยิ้มอวดฟันหลอไปตลอดทาง การฟังนิทานจิบชาเป็เื่สิ้นเปลืองของเหล่าบัณฑิต วันนี้ดูท่าพี่สาวจะขายดีจึงพาเขามาฟังนิทานก่อนกลับ
ถังหลี่มี่เดินผ่านร้านผ้าแห่งหนึ่ง นางจำได้ว่าเคยซื้อผ้าฝ้ายเนื้อดีให้มารดากับน้องชายสองพับ แต่ไม่เคยเห็นน้องชายนางใส่เสื้อผ้าจากผ้าผืนนั้นเลยสักครั้ง
“เสี่ยวสือ ผ้าที่พี่เคยซื้อให้เ้าทำไมไม่ตัดชุดใหม่ใส่ ชุดนี้พี่เห็นเ้าใส่มาั้แ่อายุสามขวบแล้วไม่ใช่หรือ มันบางจนแทบจะมองเห็นเนื้อเ้าแล้ว ไม่ว่าร้อนหรือหนาวคงกันอะไรมิได้ทั้งนั้น”
“เอ่อ… คือ” เสี่ยวสือหุบยิ้มทันทีเมื่อคิดถึงผ้าสองผืนนั้น “ป้าสะใภ้แย่งไปจากมือของท่านแม่เลยขอรับ นางเอาไปตัดชุดให้พี่สาวใหญ่แล้ว”
พี่สาวใหญ่คือลูกสาวคนโตของลุงใหญ่ ตอนนี้ที่บ้านถูกปกครองด้วยครอบครัวของลุงใหญ่ ส่วนท่านตากับท่านยายก็เข้าข้างลูกชายคนโต สั่งให้ลุงใหญ่หาชายแก่พิการให้มารดาแต่งงานออกไปด้วยซ้ำ
“อะไรกัน! ผ้าสองผืนนั้นข้าใช้เงินซื้อไปตั้งสองตำลึง!” ถังหลี่มี่แทบเข่าทรุดเมื่อได้รู้ความจริง นางตั้งใจซื้อให้มารดาและน้องชายในวันชุนเจี๋ย[1] และตั้งใจเก็บเงินซื้อผ้าใหม่ให้น้องสาวอีกสองคนในวันหยวนเซียว[2] แผนนี้คงต้องล้มเลิกไปก่อนอีกแล้ว!
“ท่านพี่! ข้าขอโทษขอรับ ข้าปกป้องมันไว้ไม่ได้! ป้าสะใภ้ใหญ่ขู่จะไล่ข้ากับท่านแม่ นางบอกว่าถ้าไม่ให้ผ้าก็ไสหัวออกไปจากเล้าหมูบ้านนางซะ” เสี่ยวสือเจ็บใจอย่างยิ่ง เล้าหมูเหม็น ๆ นั่นใครจะอยากอยู่กัน! เสียดายยิ่งนักที่ตอนนี้ตนเองยังเด็กเกินไป ไม่สามารถปกป้องมารดากับพี่สาวได้
“นางเป็หญิงแล้งน้ำใจที่แสนร้ายกาจ ต่อไปเ้าต้องระวังตัวให้ดี พี่คิดน้อยไปเอง ต่อให้เ้ากับท่านแม่ตัดชุดใหม่ใส่อยู่บนตัว สุดท้ายแล้วพวกนางก็จะแย่งไปอยู่ดี!” ถังหลี่มี่เดินอย่างไร้อารมณ์ความรู้สึก นางคิดถึงแต่เื่บ้านที่อยากจะซื้อ
“ท่านพี่ไม่ต้องกังวล เดี๋ยวนี้ข้าจะเข้าบ้านตอนที่นางไม่อยู่ แผ่นแป้งนี้ต้องตกถึงท้องท่านแม่แน่นอนขอรับ!” เื่นี้เสี่ยวสือจะไม่ยอมทำพลาดเด็ดขาด
“เก่งมาก” นางกับน้องชายเดินมาถึงร้านน้ำชาริมชายหาด เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานดังลั่นออกมาจากด้านในร้าน กลิ่นชาหอม ๆ โชยออกมา ร้านนี้มีขนาดใหญ่มาก เพราะมีแค่ชั้นเดียว ด้านที่ติดกับทะเลเป็กระจกราคาแพงจากดินแดนตะวันตก
“มากันสองท่านนะขอครับ” เสี่ยวเอ้อร์ยิ้มต้อนรับแขกมาแต่ไกล ไม่สนเสื้อผ้าสภาพเก่าซอมซ่อของสองพี่น้อง
“ใช่ ข้ากับน้องชายมาฟังนิทานเ้าค่ะ ขอที่นั่งแถว ๆ คนเล่านิทานหน่อยนะเ้าคะ” ถังหลี่มี่เข้ามาฟังนิทานร้านนี้เพราะบริการดี ไม่ว่าจะแต่งชุดขุนนางหรือผ้าป่านแสนธรรมดา ก็จะได้รับการดูแลเช่นเดียวกัน
“เชิญทางนี้เลยขอรับ” เสี่ยวเอ้อร์เดินนำไปที่โต๊ะสองที่นั่งตัวหนึ่ง ตอนนี้คนเล่านิทานกำลังเล่าถึงตอนสำคัญ แขกในร้านต่างเงียบฟังอย่างใจจดใจจ่อ
ถังหลี่มี่สั่งน้ำชาและขนมอีกนิดหน่อย จากนั้นตั้งใจฟังนิทานการผจญภัยในท้องทะเลที่กว้างใหญ่ของเด็กหนุ่มคนหนึ่ง
เสี่ยวสือฟังนิทานอย่างเพลิดเพลิน พี่สาวซื้อขนมให้เขากินสองอย่างก่อนกลับ ทั้งสองแยกกันตรงจุดจอดรถเข็น
ถังหลี่มี่เข็นรถกลับบ้านเพียงลำพัง เส้นทางแม้จะขรุขระแต่มีผู้คนเดินผ่านไปมาตลอด จึงไม่เคยมีโจรป่ามาออกอาละวาด สองข้างทางเต็มไปด้วยป่าไผ่
ลมพัดแรงจนกิ่งไม้ปลิวไหว ใบไม้เสียดสีกัน เกิดเป็เสียงแปลกประหลาด หลี่มี่เข็นรถกลับบ้านคนเดียวรู้สึกขนลุกขึ้นมา “คงไม่มีิญญาร้ายหรอกนะ ที่รู้สึกเย็นต้องมาจากลมพัดแน่!”
นางให้กำลังใจตัวเอง เสียงแค่นี้นางไม่กลัวเลยสักนิด สองเท้าน้อยซอยถี่ยิบราวกับวิ่งบนอากาศ
“อ๊าก!” เสียงปริศนาดังมาจากในป่าไผ่
ถังหลี่มี่ชะงักเท้าทันที นางไม่กล้าหันไปมองทางอื่น มือสองข้างกำที่จับรถเข็นแน่น แล้วรีบวิ่งออกไปให้ไกลจากเสียงนั้นมากที่สุด
‘ตึก ตึก ตึก’ เสียงฝีเท้าดังออกมาจากป่าไผ่อีกครั้ง
ครานี้หลี่มี่หลับหูหลับตาวิ่งไม่คิดชีวิต ทันใดนั้นเอง มีร่างหนึ่งโผล่มาจากป่าไผ่ ตัดหน้ารถของนาง
“หลบไปนะ!” หลี่มี่วิ่งมาด้วยแรงทั้งหมดที่มี นางหยุดไม่ทันจึงชนเข้ากับร่างนั้นอย่างแรง
‘ปัง!’ ร่างนั้นล้มลงไปต่อหน้าต่อตา ถังหลี่มี่กลัวจนใจเต้นแรง คงไม่มีใครวิ่งมาให้นางชนจนตายหรอกนะ!
ถังหลี่มี่รีบวิ่งไปดูด้านหน้ารถเข็น นางเห็นโลหิตสีแดงกองโตอยู่ที่พื้น “นี่ข้าชนแรงขนาดนี้เลยหรือ!”
นางรีบเข้าไปช่วยคนเจ็บ จากเสื้อผ้าน่าจะเป็พ่อค้าวาณิชจากต่างแคว้น นางจับเขาพลิกหงายเพื่อดูหน้า แต่บุรุษผู้นี่สวมหน้ากากอสูรสีดำปิดบังไว้ คนไม่อยากให้ดู นางจึงไม่ฝืนใจถอดมันออก
“นายท่าน! ท่านเป็อะไรหรือไม่เ้าคะ?” คำถามนี้ตลกสิ้นดี เืออกเยอะขนาดนี้ไม่ตายก็ถือว่าใช้บุญเก่าไปจนหมด!
นางสำรวจร่างกายเขาอย่างผ่าน ๆ เห็นเืมากมายไหลออกมาจากท้อง ดูแล้วน่าจะเป็รอยถูกแทงมาแน่
“แข็งใจไว้นะเ้าคะ ข้าจะพาท่านไปหาท่านปู่เซียว!” ถังหลี่มี่ลากตัวชายปริศนาขึ้นมาไว้บนรถเข็น ปู่เซียวคือหมอของหมู่บ้าน นางรีบเข็นรถเปลี่ยนทางจากบ้าน เป็ทางไปบ้านท่านปู่เซียวแทน
เสียงแ่เบาดังออกมาจากใบหน้าภายใต้หน้ากาก “ปล่อยข้า!”
“ท่านาเ็ ข้าจะพาไปรักษา” นางเร่งความเร็วในการผลักรถไปข้างหน้า
“ไม่ต้อง! จอดรถเดี๋ยวนี้” บุรุษปริศนาปฏิเสธการช่วยเหลือเสียงแข็ง
“แต่ท่านจะตายนะเ้าคะ!”
“ปล่อยให้ข้าตาย ให้ข้าตายอยู่ตรงนี้แหละ”
“แต่ว่า…” แต่ว่านางเพิ่งชนเขาไปนะ นี่คงไม่ใช่พวกคนร้ายที่ชอบเรียกร้องเงินค่าาเ็หรอกนะ!
“หากเ้าไม่อยากให้คนในหมู่บ้านตายกันหมด ก็ปล่อยข้าลงเดี๋ยวนี้!” เสียงหายใจของเขาแ่เบาแต่ทรงพลัง
“ตายหมดหมู่บ้าน!? งั้นเชิญท่านลงตรงนี้!” ล้อรถเข็นหยุดหมุนทันทีที่ได้ยิน ถ้าการช่วยคนคนหนึ่งทำให้คนในหมู่บ้านเป็อันตราย งั้นก็เชิญเขาตายอยู่ตรงนี้แหละ!
ถังหลี่มี่ลากชายปริศนาลงจากรถเข็นของตัวเอง ร่างหนาถูกดึงหล่นจากรถเข็นกระแทกพื้นอย่างแรง จากนั้นลากเขามาไว้ใต้ร่มไผ่
“โอ๊ะ!” เสียงร้องด้วยความเจ็บของบุรุษปริศนา
ถังหลี่มี่ไม่มีเวลาเห็นใจ นางรีบเข็นรถกลับบ้านทันที ชายคนนั้นต้องไม่ใช่คนธรรมดา! ชาวบ้านจน ๆ อย่างนางอย่าเข้าไปยุ่งจะดีกว่า ไม่งั้นแม้แต่หมู่บ้านเล็ก ๆ ชานเขานี้ก็อาจจะไม่มีอีกต่อไป!
ลู่ฮ่าวอู๋เงยหน้าขึ้นมาอีกที เด็กสาวคนนั้นวิ่งหายลับไปแล้ว ไม่คิดว่าคำขู่เพียงไม่กี่คำจะเห็นผลขนาดนี้
เขาใช้มือกดาแที่ถูกยิง เืจำนวนมหาศาลไหลหยดลงพื้นมาตลอดทาง ศัตรูตามมาถูกทางแน่ หากตามเด็กคนนั้นไปให้หมอรักษา พวกนางต้องถูกฆ่าตายหมดทั้งหมู่บ้าน
ลู่ฮ่าวอู๋ฉีกแขนเสื้อมารัดาแห้ามเื หากไม่รีบรักษา คราวนี้ได้ตายจริงแน่ ใบหน้าคมเงยขึ้นมองท้องฟ้า ยังไม่มีสัญญาณไฟจากลูกน้อง เขาต้องกัดฟันทนรอต่อไป
มือที่มีแต่คราบเืบรรจุะุดินปืน ตอนนี้ร่างกายไม่พร้อมใช้ดาบ ต้องเอาชีวิตรอดด้วยปืนฝรั่งกระบอกนี้เท่านั้น!
[1] วันขึ้น 1 ค่ำ เดือนอ้าย เป็วันตรุษจีน หรือ วันปีใหม่จีน
[2] เทศกาลโคมไฟ ผู้คนจะถือโคมไฟกระดาษออกไปวัดตอนกลางคืน และพากันทายปริศนาที่อยู่บนโคมไฟ
1K
