หลงหยุนได้มาถึงหอคอยวิชายุทธได้ค่อยๆขึ้นไปที่ชั้นที่ 1 และก็ไปชั้นที่ 2 ตามลำดับในตอนนี้ เพื่อจะไปหาวิชาที่เหมาะสมกับตัวเขาเอง
“ หือนี้นะเหรอชั้นที่ 2 ของหอคอยยุทธ์ ”
หลงหยุนนั้นได้เดินมาถึงชั้น 2 กวาดสายตามองไปได้เห็นตำราวิชาต่างๆมากมายหลากหลายอยู่ในชั้นที่เก็บตำรา ในนี้ที่เป็วิชาระดับกลางทั้งนั้น ส่วนศิษย์คนอื่นที่เข้ามาเลือกวิชาที่อยู่ภายในที่แห่งนี้นั้นก็ไม่ได้สนใจเท่าไหร่ตัวของ หลงหยุน
หลงหยุนได้มองไปที่ตำราวิชามากมาย และเริ่มทำการหยิบออกมดูข้อมูล โดยสิ่งแรกที่เขาได้หยิบมานั้นมันก็คือวิชากรงเล็บอัสนี เมื่อฝึกเสร็จแล้วจะทำให้มือนั้นควบคุมรวบรวมพลังสายฟ้าได้ แล้วโจมตีใส่คนทำให้ร่างกายนั้นโดนพลังสายฟ้าจากภายใน จนคนนั้นรู้สึก เ็ปด้านในพร้อมทำให้ร่างกายรู้สึกชา สกัดการเคลื่อนไหวของศัตรูชั่วขณะและไม่สามารถเคลื่อนไหวได้คล่องแคล่วใน่เวลาหนึ่ง ถือเป็วิชาที่ดีวิชาหนึ่งเลยทีเดียว
“ วิชานี้ไม่เลวแต่ไม่น่าได้ใช้ ถึงอย่างไรข้าก็มีวิชากรงเล็บัศักสิทธิ์ที่ดีกว่าไม่รู้กี่เท่าอยู่แล้ว ” หลงหยุนเอ่ยขึ้นถอนหายใจเฮือกหนึ่ง
แล้วก็ทำการหยิบเล่มต่อไปเล่มต่อไปที่หลงหยุนได้หยิบมานั้นคือวิชาแส้อัคคีฟาดฟัน พอเห็นแบบนั้นตัวของเขานั้นไม่สนใจวิชานี้อีกต่อไปเพราะเขาไม่ใช้อาวุธอยู่แล้ว และต่อให้เขาก็ไม่อยากจะใช้อาวุธแส้ด้วย เริ่มไปดูเล่มต่อไปวิชาไปเรื่อยไปเขาได้พยายามหาวิชาที่เขาสนใจมากที่สุดคือ เขานั้นได้เห็นวิชามากมากทั้งวิชาคลื่นวายุสะบั้น
วิชาเกราะพสุธา วิชาหมัดทลายฟ้า วิชาดวงตาสะกดนิ่ง วิชาะเิอัคคีภัย วิชาเท้าพสุธา วิชาฝ่ามือแปดทิศ วิชากายาวารีไร้รูป ทว่าใบหน้าของหลงหยุนก็เศร้าใจที่ไม่มีวิชาอะไรเหมาะกับเขาเลยสักนิดเดียว ไม่มีวิชาที่ทำให้เขาสนใจเลยรึไงกัน
“ ทำไมการหาวิชาที่เหมาะกับข้ามันชั่งหายากนัก ” หลงหยุนบ่นสบปากคำของตน ในใจของเขาตอนนี้ท้อใจราวกับว่าหากะโด่าไปได้เขาะโด่าไปแล้ว
ระหว่างที่เขากำลังสำรวจไปเรื่อยๆ แต่แล้วสายตาของเขาได้มองสังเกตุเห็นอะไรบางอย่างสามารถสังเกตเห็นถึงชั้น 1 ที่มีหนังสือเล่มเดียวอยู่ไม่ไกลมากนักไม่ตรงที่เขาอยู่
หนังสือเล่มนี้นั้นเล่มเดียว พอเห็นเช่นนั้นเขารีบหยิบเปิดมันขึ้นมาดูด้วยความสงสัย ชื่อวิชาในหน้าปกมันทำให้เขารู้สึกแววตาเป็ประกาย
“ หมัดพิโรธเฉิงฉี ”
พลันได้เห็นวิชานี้ก็ลองเปิดอ่านทันที อย่างฉับพลัน วิชาหมัดพิโรธเฉิงฉีเมื่อฝึกเสร็จสามารถทำให้พลังหมัดโจมตีนั้นได้ถึง 5 เท่า แแต่ว่าดูเหมือนจะมี่ขาดหายไปเพราะมันได้มีกระดาษ 1 หน้าได้ขาดหายไป มันเลยกลายเป็ที่ไม่สมบูรณ์ หากวิชาสมบูรณ์พลังหมัดเพิ่มขึ้นได้ 10 เท่าเลยทีเดียว
ครั้นที่ได้พอทำความเข้าใจวิชานี้ตัวเขารู้สึกพอใจเป็อย่างมาก ถึงจะเศร้าอยู่หน่อยเพราะเป็วิชาไม่สมบูรณ์แต่แค่นี้มันก็ดีมากแล้ว
หลังจากหลงหยุนสามารถเลือกวิชาแรกได้สำเร็จแล้ว ก็ได้เดินทางไปที่ชั้น 3 ต่อในทันที เพราะว่าตัวของเขานั้นได้เลือกวิชาที่เขานั้น้าเรียบร้อยแล้วในชั้นนี้
ในตอนนี้ส่วนทางศิษย์คนอื่นๆที่อยู่ภายในนี้ที่ได้เห็นตัวหลงหยุนกำลังขึ้นไปก็ใกับสิ่งที่หลงหยุนทำที่กำลังขึ้นไปชั้น 3
“ อะไรนะ ! เ้าศิษย์ใหม่นั่นขึ้นไปที่ชั้น 3 งั้นเหรอ ”
ศิษย์คนอื่นที่ได้เห็นก็พากันใกับหลงหยุนได้ทำการขึ้นไปชั้น 3 ที่ต้องเป็ศิษย์สายในเท่านั้นถึงจะมีสิทธิ์ได้ขึ้นไป ทว่าหลงหยุนที่เป็ศิษย์ใหม่กลับได้เดินขึ้นไปดุ่มๆไปยังชั้น 3 แล้ว
“ เอาล่ะมาถึงชั้น 3 แล้ว ”
ทันทีที่ตัวชายหนุ่มขึ้นมายังชั้น 3 ก็มองเห็นสิ่งแรกว่าคือศิษย์ที่อยู่ชั้น 3 นั้นไม่ค่อยมีเท่าไหร่ ส่วนใหญ่ที่อยู่้ามีแต่ผู้เชี่ยวชาญในระดับกำเนิดลมปราณ ขั้น 4 ขึ้นไปทั้งสิ้น และหลงหยุนได้ััได้อีกว่าคนที่อยู่ด้านในสุดมีระดับถึง ลมปราณขั้น 1 อีกด้วย ซึ่งมันเหนือกว่าระดับกำเนิดลมปราณเข้าไปอีกที่เขายังไม่มีโอกาสจะสู้ได้
“ นี้มันอะไรกันระดับบ่มเพาะชั้นนี้ แต่ล่ะคนที่อยู่ที่แห่งนี้ทำไมแข็งแกร่งแบบนี้ล่ะแต่ก็ช่างเถอะ ” หลงหยุนถึงตกตะลึงเล็กน้อยแม้ว่าจะเป็แบบนั้นเขาก็ไม่สนใจ
เขาได้รีบไปเดินหาดูวิชาในชั้นนี้อย่างฉับพลันเขาได้รีบไปเดินหาดูวิชาในชั้นนี้อย่างฉับพลัน แววตาอันเปล่งประกายเสมือนว่าเด็กคนหนึ่งได้ของเล่นชิ้นใหม่มาเล่นอย่างสนุกสนาน
เขาเดินไปไม่นานใช้เวลาไม่เหมือนชั้น 2 ก็พบเจอกับวิชาหนึ่งที่เขาสนใจ หลังจากที่ได้เข้ามาภายในที่แห่งนี้มันก็คือ
วิชาแยกร่างมายาเมื่อฝึกแล้วจะสร้างร่างแยกเป็ภาพลวงตาที่เสมืนตัวจริงมาทำให้ศัตรูนั้นสับสน โดยที่ร่างแยกนั้นสามารถเคลื่อนไหวได้เหมือนกันร่างจริงทุกอย่างและใช้วิชาได้เหมือนกัน แต่ไม่สามารถสร้างความเสียหายให้ให้กับศัตรูได้เพื่อไว้ใช้หลอกล่อ
“ ในที่สุดข้าก็มีวิชาที่มีความสามารถหลบหนีได้แล้ว ” ยิ้มอย่างปิติยินดีขณะนี้
หลงหยุนเขารู้ดีว่าเขานั้นมีแค่วิชาโจมตีที่ทรงพลัง กระนั้นก็ตามมันไม่ใช่เื่ดีถ้าไม่มีวิชาที่สามารถเอาตัวรอดได้ในสถานการณ์จวนคับขัน เขาจะไม่มีวิชาเอาไว้หนีรอดเลย
เขาจึงไม่ลังเลในการเลือกวิชานี้เลยสักนิด ตัดสินใจก็ได้หยิบวิชาพร้อมกับเอาไปหาผู้าุโที่อยู่ด้านล่างยืนยันในการจะเอา 2 วิชานี้
ทางผู้าุโนั้นหลังจากที่ได้เห็นหลงหยุนลงมาก็ยิ้มตอนรับอย่างอ่อนโยน
“ นี้ผู้าุโข้าเอา 2 วิชานี้ ”
หลงหยุนนั้นได้ทำการยื่นวิชาตำราทั้ง 2 เล่มให้ผู้าุโได้ดูเพื่อตรวจสอบว่าวิชานี้สามารถเอาออกไปได้ไหมและทางผู้าุโนั้นหลังจากที่เห็นวิชาที่หลงหยุน เลือกเอามาก็ทำให้เขามีสีหน้าหนักใจสักหน่อย ทางหลงหยุนนั้นที่ได้เห็นสีหน้าของผู้าุโนั้นก็งงและแปลกใจในเวลาเดียวกันที่เอาวิชามามีปัญหาหรือเปล่า
“ ผู้าุโมีอะไรเหรอ 2 วิชานี้มีอะไรแปลกหรือเปล่า ” หลงหยุนถามไปวาจาของเขาเห็นได้ชัดตอนนี้มีความฉงนใจตามท่าทางผู้าุโก็ได้หันไปที่หลงหยุนด้วยสีหน้าเหนื่อยใจเป็อย่างมาก แล้วก็ทำการกล่าวให้หลงหยุนฟัง
“ ก็ไม่มีปัญหาหรอก แต่ว่า 2 วิชานี้ มันฝึกยากมากเลยที่เ้าหยิบมาโดยเฉพาะวิชาหมัดพิโรธเฉิงฉีมันสามารถมีพลังทำลายล้างเท่าวิชาระดับ สูงได้เลย แต่หน้าเสียดายที่มันมีส่วนที่หายไปเลยทำให้วิชานี้ไม่สมบูรณ์ และในประวัติศาสตร์ไม่เคยมีศิษย์คนไหนฝึกได้เลย เ้ายังจะเอาวิชานี้เหรอ ข้าแนะนำให้เ้าเปลี่ยนวิชาอื่นมาแทนเถอะ ”
ผู้าุโคนนี้แนะนำด้วยความหวังดี เนื่องจากเขานั้นเคยเห็นคนหยิบวิชานี้มาก็หลายครา ยังไม่ปรากฏศิษย์คนไหนทำการฝึกให้มันสมบูรณ์ได้เลย
หลังจากหลงหยุนนั้นได้เห็นว่าผู้าุโได้กล่าวออกมาด้วยความห่วงใยที่มีต่อตัวเขา เขานั้นก็ได้ตอบไปอย่างอ้อมน้อมถ่อมตนในทันที
“ แน่นอนผู้าุโข้า้ามันอยู่ดี ”
เมื่อตัดสินใจเช่นนั้นผู้าุโฃได้ทำการยื่นวิชาคืนให้แก่หลงหยุนไปในทันที พอได้เห็นการตัดสินใจของเขา และหลงหยุนก็รับมาแล้วก็ได้หันกลับไปทำความเคารพให้กับผู้าุโ ก่อนที่จะเดินจากไป
เขานั้นได้ทำการออกไปจากหอคอยยุทธ กลับไปที่ตำหนักของเขาแล้วเริ่มศึกษามันอย่างลิงโลด เพราะตัวของเขาในตอนนี้ตื่นเต้นเป็อย่างมากที่จะได้ทำการฝึกวิชาสักที
“ ข้าคงต้องเอาวิชาที่ยากที่สุดอย่าง วิชาหมัดพิโรธเฉิงฉีมาฝึกก่อน เป็วิชาที่จะโคจรพลังทั้งหมัดไว้ที่กำปั้นแล้วเปลี่ยนหมัดนั้นให้กระจายออกไปเป็พละกำลังะเิออกมาเต็มกำลัง หมัดนี้จะสามารถทำให้ส่งพลังหมัดนี้ทำลายศัตรูมากกว่า 30 จั้ง ทลายพื้นที่ไปจำนวนมาก ในอดีตนั้นได้ข่าวว่าสามารถทำให้พื้นดินนั้นสามารถแยกเป็เสี่ยงๆเป็สองฝั่งได้เลย เป็วิชาที่สุดยอดมากแต่น่าเสียดายที่จู่ๆวิชานี้นั้นก็ได้ถูกทำลายหายไป โดยทำให้มันนั้นเป็วิชาไม่สมบูรณ์ในตอนการเกิดศึกระหว่างมนุษย์กับอสูร และไม่มีผู้ใดที่จะค้นพบส่งนที่สมบูรณ์ของมันอีก ” หลงหยุนเคยรับรู้วิชานี้บ่นพึมพำมาอย่างเสียดาย
เขาลองทำตามที่ตำราวิชาบอกทันที แล้วหลงหยุนนั้นได้ตั้งท่าเอาหมัดไว้ที่เอวแล้วเตรียมรวมพลังจากร่างกาวมาไว้ที่หมัดนั้น พลังโคจรของหลงหยุนนั้นได้ค่อยถูกรวบรวมไปที่หมัดแล้วในเวลานี้ แต่ทันใดนั้นเองก็มีสิ่งที่น่าใเกิดขึ้น
“ อะไรนะ ! ”
หลงหยุนใอย่างมากที่ได้เห็นพลังของตัวเองที่รวบรวมหายไป ขนาดที่เขานั้นทำตามที่ตำราวิชาได้บอกเอาไว้แล้วแท้ๆเชียว
“ นี้มันเกิดไรขึ้นทำไมจู่ๆพลังของข้าจึงหายไปที่รวบรวมมา นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ ” เขาไม่เข้าใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อตะกี้นี้ ตัดสินใจลองทำตามที่ตำราบอกคราหนึ่งทำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็เหมือนเดิมครั้งเพราะว่าพลังของตัวเองที่รวบรวมนั้นได้หายไปราวกับอากาศธาตุ
เขาพยายามทำการลองฝึกเป็ 100 ครั้ง กระนั้นทุกครั้งยังล้มเหลวเขานั้นไม่ละความพยายาม เขาได้พยายามฝึกวิชานี้ต่อให้อุตสาหะมากเท่าใด
ต่อให้ล้มเหลวสักกี่ครั้งเขาก็ฝึกเรื่อยๆโดยไม่ต้องห่วงอะไรเพราะว่าเขามีวิชา 12 สัตว์เทพในการดูดซับพลังฟ้าดินมาเติมเต็มให้แก่ตัวเขาสม่ำเสมอ เขาเลยไม่ต้องห่วงอะไรแต่ก็จะทำให้เขาเหนื่อยไม่น้อยสิ่งที่เขาเหนื่อยก็คือตอนนี้จิติญญา ต่อให้เขาจะมีพลังเหลือเฟืออย่างไรก็ตามจิติญญากับจิตใจของเขามันใช้งานอยู่ตลอดไม่ได้พักผ่อน
ฝึกไปนานเข้าก็สามารถทำให้เขานั้นจับเคล็ดลับได้อะไรบางอย่างแล้วในตอนนี้
“ นี้มันฝึกยากไปแล้ว แต่เหมือนข้าสามารถจับเคล็ดลับออกไปได้แล้ว ”
พอเขาฝึกได้พอควรเวลาตัวเขาที่ล้มเหลวอยู่บ่อยครั้งแต่ก็ไม่ละความพยายามจนแล้วจนรอดเขาก็จับเคล็ดได้บางอย่าง
คราวนี้หลงหยุนลองใหม่ค่อยโคจรพลังที่ล่ะน้อย แล้วทำให้พลังคงที่แต่แล้วพลังก็ได้ปั่นป่วนะเิอีกสลายไปตามเคย ทำให้ตัวของหลงหยุนตะกี้ถึงกับสังเกตได้ว่าสามารถรวบรวมพลังไว้ได้แล้ว เริ่มประจักษ์รู้แจ้งตระหนักรู้ถึงวิชานี้ทีละเล็กทีละน้อย
“ หือตะกี้นี้มันเหมือนว่าข้าจะสามารถจับเคล็ดได้แล้ว ถ้าข้ายังฝึกมันต้องสำเร็จ ” เริ่มมั่นใจขึ้นมาเรื่อยๆ หลงหยุนเริ่มมีสมาธิขั้นสูงสุดราวกับว่าจิติญญาของเขากำลังร่องลอยหายไปไหนสักแห่ง พยายามตระหนักรู้แจ้งเคล็ดวิชาไม่หยุดยั้ง
ความเข้าใจของหลงหยุนต่อวิชานี้ก็ได้เพิ่มทีละน้อยเพราะว่าเขานั้นได้ลองทำมาเป็หลายร้อยรอบได้เขานั้นไม่เคยยอมแพ้ค่อยๆจับเคล็ดวิชา
ผ่านมา 1 วันในตอนนี้หลงหยุนนั้นไม่เคยหยุดพัก เพราะถึงอย่างไรวิชา 12 สัตว์ได้ดูดพลังปราณมาให้แล้ว จนตัวของเขาในตอนนี้นั้นได้ทำการฝึกมามากกว่า 500 ครั้งได้
“ เอาล่ะครั้งนี้ต้องทำให้สำเร็จ ”
หลงหยุนได้จ้องดูพลังของตัวเองที่ถูกรวบรวมมา ตอนนี้นั้นเขาสามารถควบคุมการไหลเวียนพลังที่เขารวบรวมมาได้แล้ว ภายหลังที่เขานั้นได้ทำการฝึกฝนมามากกว่า 500 ครั้ง
จากการที่ไม่ได้หยุดพักภายใน 1 วัน นี้ทันใดนั้นรัศมีพลังที่ห้อมล้อมหมัดของเขานั้นก็ได้แสดงพลังออกมา พลันเขาเห็นแบบนั้นเขาก็ไม่รอช้าชกหมัดสุดแรงไปสู่พื้นดิน
หมัดที่ได้ชกไปสู่พื้นสุดแรงเพื่อทดสอบความสามารถของวิชานี้และเมื่อใกล้กระทบกับพื้นดิน ทันใดนั้นพลังอำนาจนี้ก็ได้แสดงออกมาจู่ๆพื้นดินที่เขาต่อยไปนั้นได้เกิดกลายเป็หลุมที่มี ความกว้างถึง 15 จั้ง ภายในพริบตาที่เกิดขึ้นไม่นานยากที่จะเชื่อ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าของเขามันทำให้ั์ตาเบิกโพลงตะลึงกับภาพที่ได้เห็นว่าในที่สุดเขาก็ทำสำเร็จแล้วเหรอ
“ ในที่สุดก็สำเร็จวิชานี้นั้นไม่ใช่รวบรวมพลังในร่างกายแล้วโจมตีให้กระจายออกไป แต่มันคือการต้องรวบรวมพลังให้ไม่ให้ไหลออกจากหมัดแล้วรวบรวมไว้จุดเดียวเพื่อทำการปล่อยออกไปโจมตีศัตรูที่อยู่เบื้องหน้า ที่คนอื่นไม่สามารถฝึกได้คงเป็เพราะว่าท้อใจั้แ่พลังที่ทันจู่ได้หายไป และมันไม่ใช่ธรรมดาวิชานี้มันมีข้อบกพร่องตอนนี้ข้านั้นทำให้มันกลายเป็ขั้นสมบูรณ์ได้สำเร็จแล้ว ” เขายิ้มมาด้วยความปิติยินดี ณ เวลาที่ประสบความสำเร็จบรรลุถึงวิชานี้ มันทำให้ร่างกายของเขาเหนื่อยไม่น้อย
นอนหงายหลังหยุดพักสักหน่อยก่อนที่จะฝึกวิชาต่อไปเพื่อฟื้นอาการเหนื่อยล้า เพราะตัวของเขาเองก็ได้ทำการฝึกฝนวิชานี้มาทั้งวันต้องมีการพักกันบ้าง
“ ต่อไปวิชานี้ข้าต้องทำให้ได้ ”
จากนั้นหลงหยุนได้มองไปอีกวิชาหนึ่งในทันที เขานั้นกำลังจะทำการฝึกต่อแต่แล้ว ทว่าก็มีเสียงดังขึ้นที่หน้าตาหนัก
“ เ้าศิษย์ใหม่ออกมาเดี๋ยวนี้ข้ารู้ว่าเ้าอยู่ในนี้ ถ้าเ้าไม่ออกมาภายในเดี๋ยวนี้ข้านั้นจะบุกเข้าไปเอง ”
ด้านในหลงหยุนครั้นได้เห็นแบบนั้นทำให้เขานั้นอารมณ์เสียเป็อย่างมาก ตัวเขากำลังจะทำการเปิดอ่านวิธีการฝึกวิชาร่างแยกมายาทำให้เขามาเสียอารมณ์ ตัวของเขาได้โดนขัดจังหวะซะได้เขานั้นก็ได้ลุกขึ้นมาพร้อมกับมองไปด้านนอกที่มีคนเคาะประตู
“เ้าพวกนี้ไม่เข็ดซินะเดี๋ยวจัดให้ ”
565
