ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ภายในห้องทดสอบหมายเลข1 จอมมัล ได้หยิบสมบัติขึ้นมาหนึึ่งอย่างจากห้องทดสอบ"ข้าต้องการของสิ่งนี้ และยังขาดชิ้นส่วนของมันอีก9ส่วน เพื่อที่จะดึงพลังที่แท้จริงของมันออกมา"ปิง ปิง ที่ก้มหัวคุยกับจอมมัล ก็ไม่ขัดข้องแต่อย่างใด เพราะของที่จอมมัลหยิบขึ้นมานั้น มันไม่นับว่าเป็นสมบัติของจักรพรรดิกาลเวลา "เชิญท่านนำไปได้ตามต้องการ"เมื่อได้ของที่ต้องการมาแล้ว จอมมัลก็ไม่รอช้า ออกคำสั่งในทันที "พาข้าไปที่หมู่บ้านกาลเวลา""... รับทราบ" ถึงหน้าตาของนางไม่อยากจะพาไปสักเท่าใดก็ตาม แต่นางจะขัดคำสั่งได้อย่างไรปิง ปิง หยิบสมบัติที่ตกทอดมาของจักรพรรดิกาลเวลารุ่นก่อนออกมา และทั้งคู่ก็หายวับไปในทันที==============ณ หมู่บ้านกาลเวลา มียามเฝ้าประตูเมืองอยู่ประมาณ 40คน และดูเหมือนว่าพวกเขาจะเห็นเงา ชาย หญิง จากสถานที่อันแสนไกล กำลังเดินตรงมาทางนี้"ตั้งค่ายกล!!!" ทหารที่เป็นหัวหน้าสั่งการในทันทีทหารทั้ง40นาย ประจำที่ตั้งค่ายกลกันอย่างรวดเร็ว เหมือนกับว่าพวกเขาถูกฝึกฝนกันมาเป็นอย่างดีเมื่อเด็กหนุ่ม และ สาวงาม มาหยุดตรงหน้าทางเข้าประตูเมือง หัวหน้าทหารหยิบอาวุธขึ้นมาเป็นหอกยาว ชี้ไปที่สาวงาม และ เด็กหนุ่ม "พวกเจ้ามาทำอะไรที่นี่? รู้หรือไม่ว่าสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ต้องห้าม คนภายนอกห้ามเข้าโดยเด็ดขาด!!!!"จอมมัลเพียงพยักหน้าหนึ่งครั้ง ทหารทั้ง 40นายล้มกองกันเป็นแถบๆโดยที่ไม่มีใครมองเห็นเลยว่า พวกเขาโดนอะไรเข้าไป"เรียบร้อยค่ะท่าน" จอมมัลก็เดินตรงเข้าไปในหมู่บ้านทันที และภาพตรงหน้าก็ทำให้เขาตกตะลึงเล็กน้อย เพราะข้างในหมู่บ้านไม่ต่างจากเมืองใหญ่เมืองหนึ่งเลยทีเดียว และความเจริญก้าวหน้าของที่นี่ ก็ไม่แพ้ประเทศไหนอย่างแน่นอน.....เพียงเดินเข้าเมืองมาได้ไม่นาน ก็ได้มีเสียงของสาวงามสดใสดังกึกก้องกังวาน "ผู้ใดกันที่บุกรุกสถานที่ของข้า!!!"เสียงของนางดังและแฝงไปด้วยการโจมตีอย่างรวดเร็วหวังปิดชีพผู้บุกรุกในทันที"ม่านกาลเวลา" ปิง ปิง รีบใช้ทักษาป้องกันในทันที เนื่องจากการโจมตีนี้ไม่ใช่การโจมตีธรรมดาแต่อย่างใด เพราะพลังของมันถูกปลดปล่อยออกมาด้วยอำนาจจักรพรรดิ!เมื่อสาวงามที่หวังจะโจมตีจอมมัลเห็นว่าการโจมตีของตนเองไม่ได้ผล มีหรือว่าเขาจะโจมตีต่อ เพราะถ้าหากเกิดการต่อสู้ขึ้นมาจริงๆ ก็จะมีแต่ฝ่ายนางเท่านั้นที่เสียเปรียบ คนที่ไม่รู้เรื่องอาจจะโดนลูกหลงไปด้วย"ข้าขอทราบนามของท่านได้หรือไม่ ว่าเป็นจักรพรรดิท่านใด?" เสียงของสาวงามดังมาจากสถานที่อันแสนไกล แต่ว่าจอมมัล และ ปิง ปิง ก็ยังสามารถได้ยินเสียงของนางได้อยู่ดี"เฮ้อ~ ที่ข้าไม่ชอบพวกเจ้าก็คงจะมีแต่เรื่องนี้นี่หล่ะ แม้แต่ตาเฒ่านั่นก็ไม่ค่อยจะออกมาพบหน้าข้าด้วยตัวเองสักเท่าใด" จอมมัล ไม่ได้โมโหแต่อย่างใด แต่เขาอยากจะพบเจ้าของเสียงเสียมากกว่า ดั่งคำกล่าวที่ว่าตาต่อตา ฟันต่อฟัน ไม่ใช่มาใช้วิธีลอบกัดกันเช่นนี้ จอมมัลจึงจะรีบตามไปทางต้นเสียงอย่างรวดเร็ว....แต่ทว่า ปิง ปิง ก็รีบเอ่ยออกมาก่อน "เป็นข้าเอง ข้ากลับมาแล้ว..."เมื่อกล่าวจบ มีสาวงามถล่มเมือง เดินออกมาจากพื้นที่ว่างเปล่าถึงสองคน ซึ่งดูแล้วเหมือนจะเป็นฝาแฝดกันอีกด้วย แตกต่างกันตรงที่สีชุดที่พวกนางใส่ก็เท่านั้น"ท่านพี่ ปิง ปิง จริงๆด้วย""ท่านพี่!!"ทั้งสองคนต่างกระโดดกอด ปิง ปิง อย่างมีความสุข เหมือนกับว่าพวกเขาไม่ได้เจอกันนานมากๆจอมมัล ที่ยืนอยู่ตรงนั้นด้วย ต่างไม่เข้าใจสถานการณ์สักเท่าไหร่ เขาทำได้เพียงจ้องมองอยู่เฉยๆเมื่อฝาแฝดสาวงามมองมาทางจอมมัล ก็เกิดข้อสงสัย เพราะสถานที่แห่งนี้เป็นสถานที่ห้ามคนนอกเข้าโดยเด็ดขาด และคนที่ตั้งกฏเหล็กอันนี้ขึ้นมา ก็คือตัวของ ปิง ปิง เองด้วยซ้ำ แล้วทำไมนางถึงกลับคำพูดของนางเองแต่ทว่าสองสาวงามก็ไม่ได้โกรธเคืองพี่สาวแต่อย่างใด แต่กลับยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์แทน "ฮั่นแน่ ท่านพี่ปิง ปิง ท่านไปหลอกเด็กหนุ่มที่ไหนมากันหล่ะเนี่ย ดูสิตัวเล็กน่ารักจริงเชียว อย่าบอกนะว่าท่านพี่...."โป๊ก! โป๊ก!ปิง ปิง เขกกระบาลน้องสาวตัวน้อยของนางทั้งคู่ และก็ยิ้มกลับเพียงแค่นั้น เพราะตัวนางรู้ดีอยู่แก่ใจว่านางผิดเต็มๆที่หักกฏเหล็กของตนเอง และพาคนนอกเข้ามายังสถานที่แห่งนี้แต่การแสดงเหล่านี้ มีหรือที่จะหลุดรอดสายตาของจอมมัลไปได้ เพราะแค่มองดูท่าทีของพวกนาง จอมมัลก็รู้ได้ทันทีเลยว่า สถานที่แห่งนี้ไม่พร้อมจะต้อนรับเขาแต่อย่างใดปิง ปิง รีบกล่าวเปลี่ยนเรื่องทันที เมื่อเห็นว่าจอมมัลดูจะเศร้าเล็กน้อย "พี่ว่า พวกเราควรจะกลับไปที่ตำหนักก่อนดีหรือไม่?"พรึบ!สาวงามฝาแฝด สะบัดมือหนึ่งที ทั้งสี่คนก็หายไปจากตรงนั้นโดยทันที.....

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ฝาแฝดระดับจักรพรรดิ

นิยายแนะนำ

ปรมาจารย์จักรพรรดิแห่งราชันย์

ขนาดตัวอักษร

สีพื้นหลัง

ตอนที่ 9 ฝาแฝดระดับจักรพรรดิ

นิยายแนะนำ

เว็บไซต์นี้ใช้คุกกี้