ผู้หญิงของซีนาย

   ระหว่างทางกลับบ้าน ทุกคนก็ต่างพากันนั่งเงียบมาตลอดทางจนแม่ของเฌอเอ่ยทักนายขึ้นมา

   “รู้ทางไปบ้านน้องเฌอด้วยหรอลูก”ปรางพูดขึ้นเฌอก็เลิกลั่กทันที

   “รู้ครับผมเคยมาส่งน้องอยู่ครั้งหนึ่ง คุณน้าไม่ต้องเป็๞ห่วงนะครับ ไว้ใจผมได้ครับ” นายเอ่ยเสียงเรียบ เฌอได้แต่ก้มก้มหน้านั่งอยู่ข้างนาย

   “อ่อจ๊ะ” ปรางพูดจบก็หันหน้าออกไปมองหน้าต่างรถที่เคลื่อนเข้าไปในซอยบ้านเธออย่างช้าๆจนถึงบ้านของเธอ นายลงจากรถไปเปิดประตูให้แม่ของเฌอแล้วค่อยๆประคองแม่ของเฌอออกมาอย่างเบามือ เฌอก็รีบลงมาจากรถเพื่อมาประคองแม่ของเธออีกข้าง

   “พี่กลับไปได้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่มาส่ง” เฌอบอกออกไป

   “อย่าเสียมารยาทสิน้องเฌอ พี่เขามีน้ำใจมาส่งเรา นี่ก็จะเที่ยงแล้ว เข้าไปทานข้าวกลางวันดีกว่า ถือว่าตอบแทนที่มาส่งเรานะจ๊ะ” แม่ของเฌอหันไปยิ้มให้นายอย่างถูกใจ

   “ครับ ผมกำลังหิวอยู่พอดี ขอฝากท้องไว้สักมื้อนะครับ” นายยิ้มตาหยี ยักคิ้วให้กับเฌอที่มองอย่างไม่สบอารมณ์

   “ไปจ๊ะๆ” แม่ของเฌอเอ่ยแล้วรีบไขกุญแจให้นายเข้าไปแล้วพาเดินไปยังบ้านเล็กท้ายบ้านหลังใหญ่ นายมองไปรอบๆแต่ก็ไม่ได้สงสัยอะไรมากนัก เพราะเขารู้อยู่แล้วว่าครอบครัวของเฌอเป็๞ยังไง

   “น้องเฌออยู่เป็๞เพื่อนพี่เขานะ เดี๋ยวไปเอาน้ำเอาท่ามาให้พี่เขากินด้วย” ปรางสั่งลูกสาวเธอ แล้วเข้าครัวเพื่อไปทำอาหารออกมาให้

   “นี่ค่ะน้ำ” เฌอวางแก้วลงตรงหน้าของนาย แล้วเดินไปนั่งฝั่งตรงข้ามเธอจ้องมองนายแบบไม่วางสายตา

   “มีอะไร หน้าฉันมันหล่อเกินหรือไง ถึงมองไม่หยุดเลย”

   “พี่หลงตัวเองมากเลยนะ เฌอก็แค่อยากรู้ว่าพี่คิดจะทำอะไรกันแน่”

   “ฉันจะทำอะไรก็แค่จะกินข้าวที่บ้านว่าที่แฟน”

    “พี่ไม่ใช่พวกเก็บแต้มผู้หญิงใช่มั้ยคะ”

    “แอ่กๆ..” นายสำลักน้ำเมื่อได้ยินคำถามของเฌอ

   “นั่นไง พี่เลิกลั่กแล้วนะพี่นาย”เฌอท้าวคางมองนายอย่างจับผิด

   “เก็บแต้มบ้าอะไร เป็๞เด็กเป็๞เล็กรู้ด้วยหรอเก็บแต้มคืออะไร” นายจ้องกลับทำให้เฌอต้องหลบสายตาจากนาย

  “ถ้าไม่ใช่แล้วรอยที่อยู่บนคอพี่คืออะไรคะ คนจะจีบกัน จะไม่เก็บหลักฐานอะไรให้ดีๆหน่อยหรอคะ” เฌอพูดจบนายก็ลูบคอตัวเองเบาๆ ก่อนจะยักไหล่ใส่เธอ

   “เธอต้องดีใจนะที่ว่าที่แฟนของเธอทั้งหล่อ รวยแล้วก็ฮอตขนาดนี้” นายยิ้มกลับมาให้เฌอ

   “เห้อ เกิดมาไม่เคยเจอคนหลงตัวเองเก่งเท่าพี่เลย” เฌอกรอกตาไปมาแล้วถอนหายใจ ก่อนจะพาตัวเองเข้าไปช่วยแม่ของเธอในครัว เมื่อเฌอเดินไปจนลับสายตานายแล้ว นายก็หยิบโทรศัพท์ของตัวเองเปิดกล้องส่องดูรอยตามคอของตัวเอง

   “มึงกล้ามากนะที่มาทำรอยบนคอกู” นายมองรอยนั้นด้วยแววตาโกรธ เขาไม่ชอบให้ใครมาทำรอยแบบนี้ที่บนตัวของเขา นอกจากเขาจะพอใจที่จะให้ทำเอง

   “มึงมันต้องได้รับบทเรียนอะไรนิดหน่อยๆจากกูก็แล้วกัน” นานเปิดแชทเพื่อสั่งลูกน้องของเขาให้ไปจัดการหญิสาวเมื่อเช้านี้

   ไม่นานอาหารก็ถูกมาวางลงบนโต๊ะประมาณ 3 อย่างที่ถูกยกมาด้วยมือของเฌอ

    “โอ๊ย!!!!” นายจับข้อมือของเฌอขณะที่เฌอวางอาหารจานสุดท้ายลง

   “ไปโดนอะไรมาทำไมมันบวมแดงขนาดนี้” นายจับดูอย่างสำรวจ

   “เฌอซุ่มซ่ามไปหน่อยคะเลยเผลอทำน้ำแกงร้อนหกใส่มือ แต่ไม่เป็๞อะไรแล้ว พี่ปล่อยมือเฌอได้แล้ว เฌอหิว” เฌอบิดข้อมือตัวเอง แต่นายก็ไม่ยอมปล่อย

   “ปล่อย แม่มาแล้ว ถ้าอยากจะดู เดี๋ยวเฌอจะให้พี่ดูทั้งวันเลยคะ”เฌอบอกไปอย่างประชด

   “พูดมากจังนะ” นายยกมือตัวเองขึ้นไปบีบจมูกเฌอเบาๆอย่างหมั่นเขี้ยว

   “ทานได้ใช่มั้ยลูก อาหารบ้านๆ แต่รับรอบว่าอร่อยเลยถูกใจแน่นอนจ๊ะ” แม่ของเฌอพูดขึ้น

   “ได้ครับ ผมเป็๞ง่ายๆอยู่แล้ว ขอทานเลยนะครับหิวแล้ว” นายพูดเสร็จก็จัดการอาหารตรงหน้าทันที โดยที่ไม่ลืมตักอาหารให้แม่ของเฌอและเฌออย่างใส่ใจเพราะเขามักจะทำแบบนี้เป็๞ประจำเวลาจะเอาใจพ่อและแม่ของเขา

   “น้องเฌอเอาชามไปเก็บหน่อยนะลูก แม่มีอะไรจะคุยกับพี่เขา” ปรางหันไปบอกลูกสาวของตัวเอง เฌอได้ยินดังนั้นก็พยักหน้าเชิงเข้าใจ

   “ชอบลูกสาวน้าจริงๆหรือป่าว” ปรางถามนายออกมา

   “ครับ ผมชอบเธอจริงๆ แล้วก็กำลังจะจีบเธอด้วย” นายจ้องตาของปรางเพื่อให้เธอรู้ว่าเขาเป็๞คนพูดจริงทำจริง

    “งั้นน้าขอฝากน้องด้วยได้มั้ย น้าคงจะอยู่ได้อีกไม่นาน น้องเฌอเขาไม่รู้ว่าน้าป่วยเป็๞มะเร็ง” ปรางน้ำตาคลอเมื่อพูดอาการป่วยของเธอออกมา เธอเป็๞ห่วงลูกสาวของเธอมากกลัวว่าถ้าเธอไม่อยู่แล้ว คนบ้านใหญ่จะมารังแกลูกสาวของเธอ

    “คุณน้าไม่ต้องเป็๞ห่วงครับ วางใจได้ ผมจะดูแลน้องอย่างดี” 

   “น้าขอบใจเธอมาก ถ้าแม้ว่าอนาคตข้างหน้าเ๹ื่๪๫ระหว่างลูกสองคนจะเป็๞ยังไง แต่น้าขอแค่อย่างเดียว ขอให้ดูแลน้องเฌอแบบน้องสาวคนหนึ่งก็ได้ ถ้าน้าตายไปน้องเฌอก็ไม่เหลือใครแล้ว” ปรางก้มหน้าลงอีกครั้ง เธอมองดูก็รู้ว่าผู้ชายคนนี้สามารถดูแลลูกสาวคนเดียวของเธอได้ นายเอื้อมมือไปจับมือปรางอย่างอ่อนโยน

    “ผมสัญญาครับ คุณน้าไม่ต้องกังวล ลูกสาวคุณน้าจะไม่ลำบากอะไร ผมจะดูแลเธออย่างดีเลยครับ” นายยิ้ม 

    “ขอบใจมากจ๊ะ” ปรางเอ่ยขอบคุณ ทั้งสองก็พูดคุยกัน จนเฌอทำอะไรเสร็จแล้วรวมถึงแต่งตัวจะออกไปทำงานที่สนามแข่งรถด้วย

    “พี่นายพี่ยังไม่กลับอีกหรอคะ”เฌอเอียงคอถามในมือถือของพะรุงพะรัง

    “เธอจะไปทำงานไม่ใช่หรอ เดี๋ยวฉันไปส่ง แม่เธอบอกไว้ว่าให้รอเธอ ก่อนจะไปไหนไม่รู้” นายลุกขึ้นเต็มความสูงแล้วเดินมาแย่งของในมือเฌอออกไปถือ

   “ก็ดีเหมือนกันค่ะ วันนี้เฌอเอาของไปเยอะจะได้ไม่ต้องแบกขึ้นรถเมย์” เฌอพูดจบก็สะบัดผมเบาๆ แล้วเดินยิ้มนำหน้านายไป

   “โอโห…..เดี๋ยวนี้พาผู้ชายเข้าบ้านแล้วหรอน้องเฌอ” น้ำฟ้าที่เดินมาในชุดนักศึกษารัดทุกสัดส่วน มองหน้าเฌอแล้วเลื่อนสายตาไปมองหน้านาย อย่างไม่วางตา

   “มีอะไรกับเฌออีกหรอคะ พี่น้ำฟ้า” เฌอหยุดเดินตามด้วยนายที่หยุดเหมือนกัน เขาจ้องมองใบหน้าของน้ำฟ้าอย่างคุ้นตา

   “ไม่มี ก็แค่จะมาดูน้องสาวคนสวยที่พาผู้ชายเข้าบ้านนะเผื่อพ่อถามว่าใครมา” น้ำฟ้าเบะปากใส่เฌอ 

   “ตามสบายค่ะ แล้วก็ฝากบอกพ่อด้วยนะคะ ว่าไม่ต้องเป็๞ห่วง แฟนเฌอเนี่ยทั้งหล่อทั้งรวย จนทำให้คนแถวๆนี้มายืนอิจฉาได้เลยล่ะค่ะ” เฌอไม่พูดป่าว เดินมาควงแขนของนายเอาไว้

   “นี่ นังเฌอ..”น้ำฟ้าที่ได้ยินเฌอพูดออกมาก็จะปรี่เข้ามาหาเฌออย่างลืมตัว

   “โอ๊ย…” ด้วยความไวของนาย ทำให้เผลอผลักน้ำฟ้าจนล้มลงไปกับพื้นหญ้า

   “สมน้ำหน้า” เฌอพูดเบาๆแล้วดึงแขนนายออกมาหลังเกิดเหตุโดยไม่รอให้น้ำฟ้าได้ลุกขึ้นมา เธอก็หันไปแลบลิ้นใส่น้ำฟ้า แล้วหัวเราะอย่างชอบใจ

    “แสบนักนะ” นายหันมาบอกกับเฌอที่เดินหัวเราะออกมาพร้อมเขา

    “ก็ไม่รู้ว่ากลับมาจะโดนอะไรหรือป่าว ก็ต้องเอาคืนไว้ก่อน ไปค่ะ เดี๋ยวเฌอจะไปงานสาย” เฌอปล่อยแขนออกจากนายแล้วเปิดรถขึ้นไปนั่งอย่างถือวิสาสะ

   “วันนี้เธอไม่ต้องไปทำงาน”นายพูดขณะที่กำลังขึ้นมาบนรถ

   “ได้ยังไงคะ ไม่ทำเฌอก็โดนไล่ออกสิ” เฌอเอ่ยถาม

   “ฉันเป็๞เ๯้าของที่นั่นใครมันจะกล้า ฉันจ่ายให้เธอสองเท่าแค่ไปกับฉัน” นายพูดจบก็เอื้อมมือไปคาดเข็มขัดให้เฌอที่ยังคงทำหน้าสงสัยอยู่

   “พี่เป็๞เ๯้าของหรอคะ”

   “ใช่ เธออย่ามาทำหน้าแบบนี้ใส่ฉันนะ ก่อนที่ฉันจะอดใจไม่ไหว” นายดีดจมูกของเฌอเบาๆ

   “สองเท่านะคะ อิอิ” เฌอยิ้มออกมาอย่างอารมณ์ดี งานก็ไม่ต้องทำแถมได้เงินต้องสองเท่า คุ้มอยู่แล้วสำหรับเธอ

   นายขับรถมาเรื่อยๆ บรรยากาศภายในรถของเขาดูเปลี่ยนไปจากที่เคยมีแต่คุยเ๹ื่๪๫งานกับไฟ แต่ตอนนี้กลับเปลี่ยนเป็๞เสียงเจื้อยแจ้วพูดนู้นพูดนี่ ถามนู้นถามนี่จากคนตัวเล็กที่นั่งมากับเขา จนเขาเองก็ตอบไม่ไหวเหมือนกัน

   “พี่มาโรงพยาบาลทำไมหรอคะ”เฌอถามขณะที่นายกำลังเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลหมอภีม

   “พาหมาน้อยมาหาหมอ” นายพูดจบก็จอดรถ 

   “หมาหรอน้อยที่ไหนหรอคะ” เฌอหันไปมองรอบๆ จนนายเองส่ายหัวให้กับความซื้อของเฌอ

   “ลงได้แล้ว ฉันนัดไอ้หมอไว้ให้เธอแล้ว”

   “งั้นก็แสดงว่าหมาน้อยที่ว่าก็เป็๞เฌอสิคะพี่นาย” เฌอชี้หน้าตัวเอง

   “ก็ใช่ไง หมาน้อยตัวนี้รู้สึกจะซนซะด้วย”

   “พี่นาย!” นายได้แต่หัวเราะ แล้วลงไปเปิดประตูรถให้เฌอที่นั่งหน้างออยู่

‘ห้องหมอภีม’

   “ไงไอ้นาย มึงนัดกูไว้มีอะไรสำคัญ” หมอภีมเดินออกมาจากห้องนอนส่วนตัวเมื่อนายมานั่งรอที่โต๊ะตรวจของเขา

   “กูไม่มีอะไรสำคัญ แต่กูพาคนสำคัญของกูมาหามึง” นายพูดขึ้นเฌอที่นั่งข้างๆนายที่ได้ยินก็หน้าแดงทันที

   “ฮ่าๆ คนสำคัญสะด้วย มึงมีอะไร แล้วไอ้ไฟไปไหนไม่มากับมึงด้วย” หมอภีมนั่งลงข้างหน้าของนายและเฌอ

   “กูให้มันไปทำธุระให้กู” นายเน้นคำว่าธุระให้หมอภีมได้ยิน ซึ่งหมอภีมก็เข้าใจดีว่านายจะสื่อถึงอะไร

   “ไหนล่ะ เมียมึงเป็๞อะไรมา” หมอภีมเปิดคอมขึ้นมาแล้วพูดขึ้นพลางมองหน้าเฌอลอดใต้แว่น

   “เอ่อ ยังไม่ใช่เมียคะคุณหมอ”เฌอรีบปฏิเสธ

   “จะปฏิเสธทำไม อีกหน่อยก็เมีย เอาแขนมานี่” นายยกมือของเฌอที่แดงบวมขึ้นมาให้หมอภีมตรวจ

   “มึงอย่าจับดูแค่ตาก็พอ” นายรีบยกมือห้ามหมอภีมขณะที่หมอภีมกำลังจะจับเพื่อดูอาการ

   “แล้วกูจะตรวจยังไง มึงนี่มันพอๆกับไอ้เรย์เลยนะ รายนั้นก็สั่งกูให้ไปดูเด็กมันถึงห้อง” หมอภีมวางมือตัวเองลง แล้วส่ายหัวเอือมระอาให้กับเพื่อนของเขา ก่อนจะกดเรียกพยาบาลให้มาดูอาการแทนเฌอมองดูเขาทั้งสองคนด้วยความงงจนพยาบาลเข้ามาแล้วก็ตรวจอาการแล้วเอายามาให้เธอเสร็จเรียบร้อย

   “เย็นนี้กูมีแข่งกู ไอ้ธามและไอ้เรย์จะไปที่นั่นถ้ามึงไม่ติดอะไรก็ไป กูจะรอ” นายพูดแล้วยืนเต็มความสูงเขาไม่ลืมที่จะจับมือเฌออย่างเบามือลุกขึ้นตามเขามาด้วย

   “ถ้าเสร็จงานแล้วกูจะตามไป เจอกัน” หมอภีมพูดแค่นั้น ก็โบกมือไล่นายออกไปเพราะเขาต้องไปตรวจคนไข้ต่อ

เข้าทางพี่นายเขาอิกแล้วน้องเฌอ