บ้านพีช — ห้องนั่งเล่น
แสงไฟสีอุ่นส่องลงมาบนโซฟาตัวยาว กล่องขนมถูกเปิดทิ้งไว้บนโต๊ะกลาง โทรทัศน์เปิดค้างอยู่ที่รายการวาไรตี้เสียงเบา ๆ แต่ไม่มีใครดูจริงจัง
พีชนั่งพิงพนักโซฟา มือถืออยู่ในมือแต่ไม่ได้เลื่อนหน้าจอ สายตาเหมือนลอยไปไกลกว่านั้นเล็กน้อย
แพรนั่งขัดสมาธิอยู่ข้าง ๆ แทะมันฝรั่งทอดอย่างตั้งใจเกินเหตุ
เงียบอยู่พักหนึ่ง
“พี่พีช”
พีชไม่เงยหน้า
“หืม…?”
แพรเคี้ยวต่ออีกคำ
“ทะเลสนุกไหม”
“ก็…สนุกดี”
“อืม…”
เงียบอีกครั้ง…
แพรวางถุงขนมลงช้า ๆ หันมามองพี่สาวเต็มตัว
“สนุก ‘แบบไหน’ คะ?”
พีชเงยหน้าขึ้นนิดหนึ่ง
“ก็แบบ…ไปเที่ยวทะเล”
แพรพยักหน้า
“อ๋อ…ไปทะเล”
เธอหยิบมันฝรั่งขึ้นมาอีกชิ้น
“แล้วก็…กลับมา”
“อืม”
แพรยิ้มมุมปาก
“แค่นั้น?”
พีชชะงักไปเสี้ยววินาที ก่อนจะตอบเรียบ ๆ
“ก็…ประมาณนั้น”
แพรพยักหน้าอีกครั้งเหมือนรับฟังอย่างดี
“…แปลว่าคืนนั้นไม่มีอะไรเกิดขึ้น”
พีชหันขวับ
“อะไรของเธอ”
แพรยักไหล่
“หนูก็ถามเฉย ๆ”
เธอเอนหลังพิงโซฟา สายตามองไปข้างหน้าเหมือนไม่ได้สนใจ
“เพราะปกติ…คนที่ไปทะเลแล้วกลับมา ‘เฉย ๆ’ แบบนี้ มันไม่ค่อยมีนะ”
พีชถอนหายใจเบา ๆ
“แพร…”
“หรือว่ามี”
แพรพูดแทรกทันที
แล้วหันมามองตรง ๆ
“แต่พี่แค่ไม่เล่า”
พีชเงียบ นิ้วที่ถือมือถืออยู่เลื่อนหน้าจอขึ้นลงโดยไม่มีจุดหมาย
แพรมองอยู่เงียบ ๆ ก่อนจะพูดต่อเบา ๆ
“ั้แ่กลับมา…พี่ดูไม่เหมือนเดิมเลยนะ”
พีชหลุดยิ้มออกมานิดหนึ่ง
“ไม่เหมือนยังไง”
“ยิ้มบ่อยขึ้น”
แพรตอบทันที
“แล้วก็…เงียบมากขึ้น”
พีชหัวเราะเบา ๆ
“มันแปลกตรงไหน”
แพรหันมามอง สายตานิ่งขึ้นเล็กน้อย
“พี่ไม่เคยยิ้มแบบนี้กับใคร”
บรรยากาศเงียบลงนิดหนึ่ง
พีชหลบสายตาไปมองโทรทัศน์
“…คิดไปเอง”
แพรไม่เถียง เธอแค่ยื่นมือไปหยิบรีโมต กดปิดทีวี
เสียงในห้องหายไปทันที เหลือแค่ความเงียบ
“…งั้นหนูถามใหม่”
แพรหันมามอง
“พี่เขาจูบพี่ใช่ไหม”
พีชนิ่งไปทันที
“…แพร!”
น้ำเสียงหลุดออกมาแทบจะทันทีที่แพรพูดจบ
แพรเลิกคิ้ว
“อ๋อ…มีจริง”
พีชรีบพูด
“ไม่มี!”
“หนูยังไม่ได้บอกว่ามีอะไรเลยนะพี่”
แพรยิ้มบาง ๆ
“พี่พูดเอง”
พีชเงียบ มือกำมือถือแน่นขึ้นเล็กน้อย
แพรมองหน้าเธออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดเบาลง
“พี่…”
“ถ้ามันเกิดขึ้นจริง”
เธอเว้นจังหวะ
“หนูไม่ว่าอะไรนะ”
พีชเงยหน้าขึ้น แววตานิ่งลง
แพรยักไหล่เล็กน้อย
“แค่จะบอกว่า…หนูดูออก”
เธอเอื้อมไปหยิบขนมขึ้นมาอีกชิ้น
“…แล้วพี่ก็ไม่ได้ดูไม่โอเคด้วย”
พีชหลุดยิ้มบาง ๆ โดยไม่รู้ตัว
แพรมองเห็นแล้วหัวเราะเบา ๆ
“นั่นไง”
พีชส่ายหน้าแก้เขิน
“เธอนี่นะ…”
“อะไรคะ”
“ยุ่งไม่เข้าเื่”
แพรพยักหน้า
“ใช่ค่ะ หนูยุ่ง”
เธอเอนตัวพิงโซฟา มองไปข้างหน้า
“…แต่หนูเป็น้องพี่นะ”
เสียงเบาลงนิดหนึ่ง
“ก็ต้องยุ่งหน่อยซิ”
พีชเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะขยับเข้าไปเอนหัวพิงไหล่แพรเบา ๆ
แพรชะงักเล็กน้อย แต่ไม่ได้ขยับหนี
“…ขอบใจนะ”
เสียงพีชเบา
แพรยิ้มมุมปาก
“เื่อะไรคะ”
พีชไม่ได้ตอบ เพียงหลับตาลงครู่หนึ่ง
ความเงียบกลับมาอีกครั้ง
แต่คราวนี้ มันอบอุ่นกว่าเดิม
แพรเหลือบมองพี่สาว ก่อนจะพูดทิ้งท้ายเบา ๆ
“…คราวหน้า ถ้าจะไม่เล่า”
“เก็บอาการให้เนียนกว่านี้หน่อยนะพี่”
พีชหลุดหัวเราะทันทีแล้วดันหัวแพรเบา ๆ
“พอเลย”
เสียงหัวเราะเล็ก ๆ ดังขึ้นในห้องนั่งเล่น
ก่อนที่ทุกอย่างจะกลับเข้าสู่ความสงบอีกครั้ง
เหมือนคืนธรรมดา
ที่มีบางอย่างเปลี่ยนไปแล้ว
โดยที่ไม่ต้องพูดออกมา
2K
![เกิดใหม่เป็นสตรีไร้ค่า ยังต้องมาหนีการตามล่าของท่านราชครู??? [นิยายแปล]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1747723510_10738431.webp)
