เกี้ยวรักท่านอ๋อง ฉบับชายาข้ามมิติ [แปลจบแล้ว]

        หลังจากนั้นหรงซิวก็คุยเรื่องจริงจังกับเผยยวนอี้พวกเขากำลังพูดถึงความเป็นอยู่ของประชาชน อวิ๋นอี้มิได้ตั้งใจฟังในหัวของนางมีแต่คำพูดก่อนหน้านี้ของเขา

        เขาบอกว่านางเป็นที่รัก

        แค่คิดแก้มก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

        บุรุษผู้นี้มักแสดงท่าทีโปรยเสน่ห์อย่างกะทันหันซึ่งทำให้นางมิทันได้ระวัง แต่นางชอบมันมาก

        เขาและเผยยวนอี้มิได้คุยกันนานนักเมื่อพ่อบ้านให้คนมาขนของเสร็จแล้ว ทุกคนก็พากันเดินไปที่เรือน

        เรือนหมิงเยว่กับเรือนชิงเฟิงอยู่ติดกันภายในมิมีกระไรต่างกันมากนัก เผยหลางเย่ตัวสูงใหญ่ ทว่าหัวใจของเขาราวกับเด็กน้อยเขาพูดกับเผยยวนอี้ระหว่างทาง “ท่านพี่ ข้าอยากอยู่เรือนหมิงเยว่ ชื่อทรงพลังดีท่านอยู่เรือนชิงเฟิงไปนะพ่ะย่ะค่ะ เอาเป็นเช่นนี้”

        เผยยวนอี้ไม่อยากสนใจเขาเบะปากอย่างเกียจคร้านแล้วเดินออกไปอย่างไม่เหลือบมอง

        มาถึงเรือนทั้งสองแล้วเผยหลางเย่ก็อดใจรอไม่ไหว วิ่งเข้าไปราวกับสายลม ราวกับตนเองเป็นเจ้าของเขาพาทุกคนเข้าไปชม

        ในสวนย่อมดีที่สุดจากเสียงร้องโอ้อ้าของเผยหลางเย่ทำให้มองออกทันทีหลังจากที่เดินชมจบแล้วเขาหาคำใดมาชื่นชมมิได้ เขาพิงเก้าอี้แล้วพูดว่า “องค์ชาย!สวนของท่านช่างน่าเพลิดเพลินมาก! ข้าอยากอยู่ที่นี่ไม่อยากกลับแล้ว!”

        ท่าทีเกินจริงของเขาทำให้ทุกคนยิ้มเผยยวนอี้ดูเหนื่อยใจมาก ยื่นขาไปเตะเผยหลางเย่ที่นอนพิงอยู่ไม่ยอมลุก“ไปดูเรือนของข้าหรือไม่?”

        “เช่นนั้นหากข้าชอบเรือนท่านท่านต้องยกให้ข้านะ”

        “ได้สิ” เผยยวนอี้กุมขมับ“อย่าทำตัวขายหน้า”

        “ข้าเป็นคนตรงไปตรงมาต่างหากเล่าท่านพี่เข้าใจหรือไม่? ดีใจประหลาดใจหรือเศร้าก็ต้องแสดงออกมามิเช่นนั้นผู้อื่นจะรู้ความรู้สึกของท่านได้อย่างไร? แต่ช่างเถิดพูดไปท่านก็ไม่เข้าใจ”เผยหลางเย่มุ่ยปาก “อย่างไรเสียท่านก็สวมหน้ากากได้ดี”

        เผยยวนอี้ไม่ออกความเห็นใดๆแค่เพียงยิ้ม แล้วเดินไปที่เรือนข้างๆ

        เขาไม่เหมือนองค์ชายสามเลยเขาพูดน้อยมากตลอดเวลา หลังจากดูสถานที่เสร็จแล้ว ก็เอ่ยขอบคุณอย่างเกรงใจแล้วกล่าวชมเล็กน้อย มิมีกระไร

        หรงซิวเห็นว่าทั้งสองเหนื่อยแล้วจึงบอกให้พวกเขาไปพักผ่อนก่อน

        เผยยวนอี้รู้กาลเทศะเขาจึงตกลงอย่างสุภาพ แล้วมองไปที่อวิ๋นอี้ที่อยู่ด้วยตลอดทาง พยักหน้าแล้วพูดว่า“ขอบพระทัยพระชายาด้วยพ่ะย่ะค่ะ”

        “ควรทำอยู่แล้วเพคะ”อวิ๋นอี้รีบตอบอย่างสุภาพ

        แววตาของเผยยวนอี้ตกลงบนตัวนางคิ้วขยับเล็กน้อย และนึกถึงเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ พูดต่อด้วยรอยยิ้มว่า“การเต้นรำของพระชายาในคืนนั้นช่างท่าทึ่งเสียจริงพ่ะย่ะค่ะ”

        “อ๊ะ?”

        อวิ๋นอี้สะดุ้งเล็กน้อยสบตากับแววตาที่ยิ้มแย้มของเขา

        เผยยวนอี้มีดวงตาคู่สวยซึ่งแตกต่างจากความเยือกเย็นลึกล้ำของหรงซิวและไม่เหมือนกับความเฉยเมยและความเย่อหยิ่งของลู่จงเฉิง เขาดูอ่อนโยนมากการมองดูเงียบๆ ราวกับจะสามารถสัมผัสหัวใจที่อ่อนนุ่มของเขาได้

        เมื่อเห็นว่านางตะลึงเขาพลันยักไหล่แล้วพูดซ้ำ "การเต้นรำงาม คนก็งามพ่ะย่ะค่ะ"

        จากนั้นเขาก็มองไปที่หรงซิว“มิแปลกใจที่เป็นสุดที่รักขององค์ชาย”

        เพลานี้อวิ๋นอี้ถึงได้ฟังคำของเขาชัดเจนนางย่อตัวลงพร้อมความเขินอาย ท่าทีราวสาวงามผู้เพียบพร้อม“พระองค์ทรงชมเกินไปแล้วเพคะ การแสดงอื่นก็สวยงามไม่แพ้กัน”

        “ข้าจำได้เพียงท่าน”

        อวิ๋นอี้มุมปากกระตุก ในใจยอมรับได้

        หลังจากดูสถานที่จบหมดตอนแรกใบหน้าของหรงซิวยังมิได้แย่ ทว่าหลังจากที่เผยยวนอี้พูดขึ้นมาไม่กี่ประโยคมุมปากของเขาก็เบ้ลงอย่างไม่ตั้งใจ

        ในที่สุดทั้งสองก็ลาจากกันได้เมื่อหันกลับมาเขาพลันคว้ามือของอวิ๋นอี้ไว้อย่างแรงอวิ๋นอี้เจ็บจนต้องหันไปมองเขา ถามเบาๆ ว่า “ทำกระไรเพคะ?”

        “เปล่า” เขาพูดเช่นนั้นแขนยกขึ้นแล้วโอบไหล่ของนาง อวิ๋นอี้หมดคำพูด จนเมื่อกลับมาที่เรือนก็ยังคิดไม่ออกว่าเขาเป็นกระไรไปกันแน่

        นางไม่สามารถเก็บคำพูดไว้ได้จึงถามเขา “อยู่ดีๆ โกรธกระไรเพคะ? ผู้ใดทำให้ฝ่าบาทไม่สบายใจ?”

        “เจ้าอยู่ห่างจากสองคนนั้นไว้นะ”หรงซิวนั่งลงแล้วรินชาให้นาง “โดยเฉพาะอย่างยิ่ง องค์ชายคนโตเผยยวนอี้”

        อวิ๋นอี้อยู่ในความสับสน “หืม?”

        “เขาคิดไม่ซื่อกับเจ้า”

        “...ฝ่าบาทพูดไร้สาระกระไรเพคะ?”อวิ๋นอี้มองเขาเป็นเช่นนั้นพลันทำกระไรไม่ถูก“เขาแค่พูดไปตามมารยาทเท่านั้น”

        “แล้วเหตุใดไม่มาพูดกับข้าบ้างเล่า?”หรงซิวจ้องเขม็ง

        อวิ๋นอี้แทบจะกัดลิ้นตัวเอง“พูดกระไรกับฝ่าบาทเพคะ ฝ่าบาทมิได้เต้นรำเสียหน่อย”

        “ข้าเป่าขลุ่ย!”

        “ฝ่าบาทอย่าทำตัวไร้เหตุผลได้หรือไม่เพคะ”อวิ๋นอี้หยิบถ้วยชาขึ้น กลืนลงไป “วันๆ คิดแต่เรื่องกระไรมิรู้เหตุใดเมื่อก่อนข้าจึงมิยักรู้ว่าฝ่าบาทขี้หึงเช่นนี้?”

        “ข้าไม่สนเรื่องอื่นยอมฟังเจ้าได้ทั้งสิ้น ทว่าหากเจ้ามิออกห่างจากเขา ข้าจะสร้างปัญหา”หรงซิวไร้เหตุผลโดยสิ้นเชิง ไม่สนกับสถานะของตนเองแล้ว

        กระไรนะ!

        อวิ๋นอี้เกือบจะพูดจาหยาบคายนางปากกระตุก เห็นได้ชัดว่าโดนหรงซิวทำเอาขนลุก มีคนนอกมาเป็นแขกอยู่ในบ้านนางไม่อยากจะเถียงกับเขา ทำได้เพียงหายใจเข้าลึกๆ และรับปากเขา

        “ได้เพคะ ข้าจะอยู่ให้ห่างจากเขา”

        “ควรทำอยู่แล้ว” หรงซิวเน้น“ยังมีลู่จงเฉินนั่นด้วย ต้องอยู่ให้ห่าง”

        อวิ๋นอี้ตะลึงงัน เลิกคิ้วถามเขา“ทำไมเพคะ? เขาคิดไม่ซื่อกับข้าด้วยหรือ?”

        “ใช่”

        “คิดว่าข้าเป็นสตรีสาวพราวเสน่ห์หรือไร?”

        “ใช่”

        “...ได้” อวิ๋นอี้ยิ้มแหย“ข้าจะพูดคุยกับพวกเขาเท่าที่จำเป็น เช่นนี้ก็แล้วกันนะเพคะ”

        “อื้ม ดีมาก” หรงซิวเปิดปากยากเขาพูดขึ้นอีกสองสามคำ

        บุรุษที่เลือกแล้วแม้จะต้องคุกเข่าก็ต้องทนสินะ

        อวิ๋นอี้กลอกตาขาวหยิบหนังสือที่ยังอ่านไม่จบขึ้นมาอ่าน ยิ่งอ่านนางยิ่งอยากจะบ่นเขานางเงยหน้าขึ้นพูดกับหรงซิว “ฝ่าบาทเพคะ หัวเชื้อน้ำส้มสายชู [1] ของต้าอวี่เป็นของฝ่าบาททั้งสิ้น”

        “เป็นก็เป็นไปสิอย่างไรเจ้าก็ออกห่างจากพวกเขาแล้วกัน”

        จบแล้ว

        คุยต่อไปมิได้แล้ว

        ในตอนเที่ยงเพราะว่าในจวนมีแขกคนสำคัญมา อาหารจึงมีอย่างมากมายอวิ๋นอี้เรียกให้เซียงเหอพาเสี่ยวมู่อวี่มาทานข้าวด้วยกัน ทว่ากลับคิดไม่ถึงว่าเสี่ยวมู่อวี่จะขังตัวอยู่ในห้อง บอกว่าจะพักผ่อน

        “พักผ่อนเพลานี้น่ะหรือ?” อวิ๋นอี้ถาม

        เซียงเหอพยักหน้า “เพคะ”

        เมื่อทุกคนนั่งลงหมดแล้วมื้ออาหารกำลังจะเริ่มขึ้น อวิ๋นอี้ไม่สามารถออกจากโต๊ะไปหาเขาได้จึงพยักหน้าให้เซียงเหอ นางเข้าใจแล้วตอบเสียงเบา “ข้าจะเอาอาหารไปให้เองเพคะ”

        ข้ามเรื่องของเสี่ยวมู่อวี่ไปมื้ออาหารได้เริ่มขึ้น

        มีบุรุษอยู่เยอะสิ่งที่พวกเขาพูดกันเป็นสิ่งที่นางมิได้สนใจ อวิ๋นอี้ก้มหน้าก้มตาทานบ้างก็เงี่ยหูฟังสองสามครา นางจำสิ่งที่หรงซิวพูดได้ว่าให้อยู่ห่างคนที่‘คิดไม่ซื่อ’ กับนาง

        อันที่จริงนางรู้สึกว่าหรงซิวพูดเกินจริงไปหน่อย

        นางมิใช่ของล้ำค่ากระไรผู้คนจะชอบนางไปหมดได้อย่างไร?

        ในขณะที่บ่นอยู่ในใจเผยยวนอี้พลันมองมาที่นางแล้วถาม “เหตุใดพระชายาไม่พูดเล่าพ่ะย่ะค่ะ?”

        “พูดกันเถิดเพคะ ข้าฟังก็พอ”อวิ๋นอี้ยิ้มแป้น ในใจคิดว่าหากนางพูดเยอะ คืนนี้ต้องโดนหรงซิวทำจนร้องไห้แน่

        เผยยวนอี้มิได้ถามต่อเยอะเพราะถูกคำถามของหรงซิวดึงดูดความสนใจไปแล้ว หรงซิวไม่อ้อมค้อม และถามตรงๆ ว่า“ท่านมาหาผู้ใดหรือพ่ะย่ะค่ะ? ในเมื่อท่านมาพักที่นี่แล้วคงจะมีเรื่องอยากจะให้ช่วยเหลือใช่หรือไม่?”

        “ปิดบังองค์ชายมิได้เสียจริง”เผยยวนอี้พูด “ในวังของพวกเรา มีคนหายไปพ่ะย่ะค่ะ นางคือองค์หญิงเก้าที่บิดาของข้ารักและเอ็นดูที่สุด”

        หือ? สตรีหรือ?

        อวิ๋นอี้ประหลาดใจนางสงสัยมาตลอดว่าเสี่ยวมู่อวี่กับราชวงศ์เป่ยหมิงจะต้องมีกระไรที่แท้ก็เข้าใจผิดไปหรือนี่?

        เชิงอรรถ

        [1] หัวเชื้อน้ำส้มสายชู 醋精 หมายถึง คนขี้หึง