บทที่ 14: การรวมตัวของทีมป่วน
[โลกแห่งความจริง - หอพักนักศึกษาเวลา 02:00 น.]
"อ๊ายยยยยยยยยยย! หยุดคิดนะยัยเมษา! หยุดเดเดี๋ยวนี้นะ!"
เมษา (มินิ) ดิ้นพล่านอยู่บนเตียงจนผ้าห่มพันกันเป็ปม ใบหน้าเล็กๆ ของเธอซุกอยู่ใต้หมอนที่เปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ มือทั้งสองข้างกุมแก้มที่ร้อนผ่าวราวกับจะะเิ เธอเพิ่งจะล็อกเอ้าท์หนีออกมาจากบ่อน้ำพุร้อนนั่น แต่ความรู้สึก "ติดมือ" และ "ติดปาก" มันยังคงตามมาหลอกหลอนเธอถึงโลกความจริง!
(เสียงในหัวเมษา: ฮือออออ... มันััได้ถึงเส้นเืเลยอ่ะ! ทำไมในเกมมันต้องทำซะสมจริงขนาดนั้นด้วย! แล้วฉันไปงับของเขาทำไมเนี่ย! กลิ่นมานาจางๆ นั่น... รสชาติอุ่นๆ นั่น... อ๊ายยยยย! นี่ฉันกลายเป็ยัยโรคจิตกินผู้ชายไปแล้วเหรอ!? แต่... จะว่าไป... ของคุณไคนี่มัน... อลังการงานสร้างจริงๆ นะ ขนาดเห็นแค่แวบเดียวยังรู้สึกเหมือนเห็นสิ่งมหัศจรรย์ของโลกเลย... หยุด!!! หยุดคิดลามกเดเดี๋ยวนี้เลยนะเมษา!!!)
เมษาลุกขึ้นนั่งหอบหายใจ ผมบ๊อบสั้นของเธอยุ่งเหยิงไปหมด เธอก้มลงมองมือตัวเองที่สั่นเทา ระบบ Soul-Link มันน่ากลัวเกินไป ความรู้สึกเสียวซ่านที่จุดกึ่งกลางลำตัวเธอมันยังไม่ยอมหายไปง่ายๆ เธอตัดสินใจหยิบน้ำขึ้นมาดื่มรวดเดียวหมดขวด
"ไม่เอาแล้ว... พรุ่งนี้ฉันจะไม่เข้าเกม! ฉันจะไม่ไปเจอหน้าคุณพ่อเห็ดั์นั่นเด็ดขาด!" เธอกล่าวคำมั่นสัญญาที่ดูเหมือนจะล่มสลายในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า
[ภายในเกม: เอเธลการ์ด - วิหารลับของกิลด์ Heavenly Sword]
"ฉัน้าให้มันหายไปจากเกมนี้... ไม่สิ ฉัน้าให้มัน 'ตาย' ซ้ำๆ จนเลเวลติดลบและของหมดตัว!"
เซน ะโลั่นด้วยความแค้น ใบหน้าเทพบุตรของเขาตอนนี้ดูจองหองและชั่วร้าย เบื้องหน้าของเขาคือ เดรก หัวหน้ากิลด์ Red Skull ที่นั่งไขว่ห้างเช็ดรอยเืบนใบหน้าอยู่
"ราคาสำหรับเื่นี้ไม่ถูกนะท่านเ้าชาย" เดรกแสยะยิ้ม "ไอ้หมอนั่นมันไม่ใช่แค่คนเวล 1 ธรรมดา มันคือปีศาจที่ใช้ความรู้ที่ระบบตรวจจับไม่ได้ฆ่าลูกน้องข้าไปเกือบยกกิลด์"
"ฉันจะจ่ายให้แกเป็สามเท่าของค่าหัวปกติ! พร้อมกับไอเทมระดับรีเจนต์อีก 2 ชิ้น!" เซนโยนถุงทองหนักอึ้งลงบนโต๊ะ "แถมฉันจะช่วยชี้เป้ามันให้ด้วย ตอนนี้มันกำลังพาอาเรียไปที่หุบเขาไร้เงาเพื่อทำเควสต่อเนื่อง... นั่นคือโอกาสที่พวกแกจะรุมมัน!"
"หึๆ ... ถ้ามีเงินมาฟาดหัวแบบนี้ ข้าก็จะจัดชุดใหญ่ให้" เดรกกำหมัดแน่น "ข้าจะพาหน่วย PK ที่โหดที่สุดไปรุมทึ้งมัน... ส่วนยัยเ้าหญิงอาเรียนั่น ถ้าข้าเผลอทำ 'ชุดเกราะหลุด' ระหว่างสู้ ท่านคงไม่ว่าอะไรนะ?"
เซนหัวเราะอย่างเืเย็น "ตามสบาย... ขอแค่ให้มันเห็นว่าผู้หญิงของมันต้องทรมานต่อหน้าต่อตา มันถึงจะสาสม!"
[หุบเขาไร้เงา - การเผชิญหน้าที่ไม่คาดคิด]
ไค เดินนำหน้ากลุ่มผ่านทางเดินแคบๆ ในหุบเขา โดยมี บ๊อบบี้ ที่กำลังเดินโซซัดโซเซเพราะพึ่งจะเก็บ "ลูกพลาสม่ากินได้" ที่ตกอยู่ตามทางเข้าปากไป
"พี่ครับ... ผมรู้สึกเหมือนตัวจะลอยได้เลยพี่..." บ๊อบบี้พูดพลางทำตาปรือ
"นั่นมันคือลูกบอลไฟฟ้าเลเวล 30 นะบ๊อบบี้! แกกินเข้าไปได้ยังไง!" ไคกุมขมับ ในขณะที่ อาเรีย เดินตามมาข้างหลังด้วยท่าทีปั้นปึ่ง เธอพยายามไม่สบตาไคหลังจากเหตุการณ์ที่บ่อน้ำพุ แต่ชุดเกราะของเธอที่ยังมีรอยน้ำแห้งกรังทำให้เธอยอดูเย้ายวนอย่างประหลาด
"หยุดเดินเดี๋ยวนี้!" อาเรียชักดาบเรเปียร์ออกมา แววตาคมกริบ "มีคนซุ่มอยู่รอบๆ ... ออร่าสีแดงเพียบเลย!"
วิ้งงงงง!
จู่ๆ ลูกธนูอาบพิษนับสิบดอกก็พุ่งลงมาจากหน้าผา!
"มาแล้วสินะ!" ไคยิ้มกริ่ม สมองระดับอัจฉริยะคำนวณทิศทางลมทันที "Matter Creation: Aerogel Barrier!"
อากาศเบื้องหน้าไคควบแน่นกลายเป็โล่โปร่งแสงที่แข็งแกร่งดุจเพชรแต่เบาราวกับอากาศ ธนูทั้งหมดกระเด้งกลับไปหาเ้าของทันที!
"บ๊อบบี้! วิ่งไปที่โขดหินนั่นแล้วจามใส่พวกมันซะ!" ไคสั่ง
"หะ...หา? จามเหรอพี่? อะ...อะ...ฮัดเช้ววววว!"
บ๊อบบี้ที่อัดแน่นไปด้วยลูกบอลไฟฟ้าจามออกมาเป็สายฟ้าแรงสูงกระจายไปทั่วหุบเขาโดยบังเอิญ! แรงะเิทำให้พวกกิลด์หัวแดงที่ซุ่มอยู่กระเด็นตกหน้าผาออกมาในสภาพชุดเกราะแตกกระจาย
ทว่า... ในจังหวะนั้นเอง ร่างของมินิที่พึ่งล็อกอินกลับเข้ามาด้วยความมึนงง ก็ดันโผล่มาตรงจุดที่สายฟ้าฟาดพอดี!
"ว้ายยยยยย!" มินิะโเหยงๆ จนผ้าคลุมที่บางอยู่แล้วขาดรุ่งริ่งจากการเสียดสีกับกระแสไฟฟ้า เธอพุ่งเข้าไปหาไคตามสัญชาตญาณความกลัว
"คุณไค! ช่วยมินิด้วยยยย!" มินิะโกอดคอไคจากด้านหน้า ขาเล็กๆ ของเธอเกี่ยวเอวเขาไว้แน่น จนหน้าอกหน้าใจของเธอเบียดเข้ากับใบหน้าของไคเต็มๆ!
"มินิ! ใจเย็น! ฉันมองไม่เห็นทาง!" ไคพยายามจะแกะเธอออก แต่อาเรียที่เห็นภาพนั้นถึงกับฟิวส์ขาดอีกครั้ง
"แกกกกก! ยัยเด็กนี่มาอีกแล้วเหรอ! ตายซะเถอะพวกหัวแดง!" อาเรียระบายความหึงหวงใส่พวก PKer รอบข้างด้วยการวาดลวดลายดาบที่สวยงามแต่แฝงไปด้วยความตาย
To Be Continued…
เมษา (มินิ)
11K
