ตอนที่ 6 โปรดให้เย่ว์อู่ติดตามไปด้วย
เยี่ยนไหฺวจิงถาม น้ำเสียงเกียจคร้านอันอ่อนโยน มุมปากของเขากระตุกขึ้นเล็กน้อย คล้ายยิ้มแต่ไม่ยิ้มยากจะเข้าใจ
เว่ยเย่ว์อู่เองก็คาดการณ์ไว้ก่อนแล้ว รู้ว่านี่คือทางเลือกสำหรับตัวนางเอง นางสะบัดแขนเสื้อไปข้างลำตัวพลางโค้งคำนับ ั์ตาของนางมีกระแสความเ็าวาบผ่าน “ได้โปรดให้เย่ว์อู่ติดตามไปด้วย”
อันที่จริงตัวนางก็ไม่มีทางเลือกอื่น ข้างกายไม่มีผู้ใดพึ่งพาได้ หากเปิดเผยตัวตนแล้วติดตามโม่หฺวาถิงที่มีทหารคุ้มกันอย่างแ่ากลับเมืองหลวง ก็เหมือนแกะวิ่งเข้าปากเสือ จำต้องตายโดยไม่มีที่ฝังกลบเป็แน่
“ทำไมข้าต้องพาเ้าไปด้วยเล่า” เยี่ยนไหฺวจิงถามอย่างสบายๆ ท่าทางเกียจคร้านเล็กน้อย ั์ตาอ่อนโยนของเขาจับจ้องไปที่เว่ยเย่ว์อู่ ทว่าก้นบึ้งในความอ่อนโยนนี้ซ่อนเร้นความเ็าและการพินิจพิจารณาอันน่าใเอาไว้
การจ้องมองเช่นนี้ มีแต่ทำให้นางรู้สึกหวาดกลัว
แต่เว่ยเย่ว์อู่รู้ดีว่าในตอนนี้คนที่นางจะขอความช่วยเหลือได้มีเพียงคนตรงหน้านี้! แม้นางจะรู้ดีว่าเขาคนนี้ไม่ง่ายเลยที่จะยุ่งด้วย แต่นางก็จะไม่ถอย
“หม่อมฉันเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของหฺวาหยางโหว อาจมีวันใดที่ได้ใช้ประโยชน์จากหม่อมฉันอยู่บ้าง” เว่ยเย่ว์อู่ยืดตัวขึ้นพลางจ้องมองดวงตาเฟิ่งหวงอันงดงามคู่นั้นโดยไม่หลบเลี่ยง
“ข้าจำได้ว่าหฺวาหยางโหวไม่ได้สนใจบุตรสาวคนเดียวอย่างเ้าเลย มิเช่นนั้นคงไม่มีทางปล่อยให้เ้าเติบโตในจวนของท่านตามานานถึงเพียงนั้น” เยี่ยนไหฺวจิงเลิกคิ้วขึ้นพลางเอ่ยยิ้มๆ ราวกับไม่แปลกใจในคำตอบของนาง
คนผู้นี้ยากจะรับมือยิ่งนัก!
“แม้หม่อมฉันไม่ได้รับความรักจากท่านพ่อ หากแต่หม่อมฉันก็ยังเป็บุตรสาวเพียงคนเดียวของเขา ที่ที่ท่านพ่อของหม่อมฉันป้องกันอยู่ ตั้งอยู่ใกล้กับอาณาเขตของเยี่ยนกั๋วกง ซื่อจื่อไม่รู้สึกหรือว่าการผูกมิตรกับพ่อของหม่อมฉันเป็ประโยชน์ต่อซื่อจื่อ” แม้ว่าในใจเว่ยเย่ว์อู่จะวิตกกังวล ทว่าใบหน้าไม่ได้เปิดเผยออกมาแม้แต่น้อย
เมื่อได้ยินเว่ยเย่ว์อู่กล่าวถึงเยี่ยนกั๋วกง ซ้ำยังเรียกตนว่าซื่อจื่อ เยี่ยนไหฺวจิงก็ไม่แปลกใจ เคลื่อนดวงตางดงามคมเข้มของเขาจับจ้องไปที่เว่ยเย่ว์อู่ ใบหน้าคล้ายยิ้มคล้ายไม่ยิ้ม เอนกายลงพลางเอ่ยอย่างสบายๆ “เ้าช่างชาญฉลาดนัก!”
เยี่ยนซื่อจื่อเยี่ยนไหฺวจิง มีรูปลักษณ์สะคราญเมือง สูงส่งสง่างาม ขึ้นชื่อว่าเป็ซื่อจื่อที่โเี้ไร้ปรานีที่สุดั้แ่เมืองเยี่ยนได้รับการสถาปนา ทว่าซื่อจื่อผู้นี้ยังมีใบหน้าที่อ่อนโยนสง่างามราวกับเทพเซียน ผู้ที่ไม่รู้ถึงเบื้องลึกเื้ัเมื่อพบเขาก็คิดว่าเขาเป็ซื่อจื่อผู้อ่อนโยนมีเมตตา รักความสงบเรียบง่ายอยู่ในโลกหล้าอันขมุกขมัวก็เท่านั้น
เมื่อครู่โม่หฺวาถิงเรียกเขาว่าซื่อจื่อ กอปรกับกลิ่นอายและรูปลักษณ์ของคนผู้นี้ เว่ยเย่ว์อู่ก็ระบุตัวตนของผู้ที่อยู่เบื้องหน้านางได้ในทันที นอกจากเยี่ยนซื่อจื่อเยี่ยนไหฺวจิงจะเป็ผู้ใดได้อีก!
“ต่อหน้าซื่อจื่อ ไม่อาจกล่าวว่าชาญฉลาดหรอกเพคะ” เว่ยเย่ว์อู่หลับตาพร้อมกับถอนหายใจเบาๆ
“พาเ้าไปด้วยก็ได้ แต่เ้าต้องให้เหตุผลแก่ข้า” นิ้วมือของเยี่ยนไหฺวจิงสะบัดไปมาเหนือโต๊ะเบาๆ คลี่ยิ้มเล็กน้อย เหลือบมองเว่ยเย่ว์อู่!
เสียงหัวเราะของเขาเบาบางเช่นเดิม ราวกับคิดว่าข้อเสนอของเว่ยเย่ว์อู่น่าสนใจมาก เว่ยเย่ว์อู่ถอนหายใจโล่งอก ทว่าคิ้วเรียวกลับขมวดแน่น ที่แท้ซื่อจื่อแห่งเยี่ยนกั๋วกงผู้นี้ไม่มีทางพานางไปด้วยโดยไม่มีเหตุผล ตัวตนของหฺวาหยางโหวท่านพ่อของตนก็แค่กระตุ้นความสนใจของเขาได้ชั่วคราว แต่ไม่สามารถกระตุ้นให้เขาออกหน้าช่วยนางได้จริงๆ
นี่เขากำลังยกปัญหาแก้ยากให้นาง ดูว่าตัวนางจะแก้ปัญหาได้หรือไม่ หากทำไม่ได้ เขาต้องละทิ้งตนอย่างไร้ความปรานีเป็แน่ เว่ยเย่ว์อู่รู้สึกว่า หากตนไม่สามารถแก้ปัญหานี้ได้ดีละก็ เกรงว่าซื่อจื่อแห่งเยี่ยนกั๋วกงผู้นี้คงส่งตัวนางไปให้โม่หฺวาถิงเป็แน่
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง ดวงตาพลันเปล่งประกาย “หากซื่อจื่อช่วยหม่อมฉันหลบหนีการตามฆ่าของจิ้งหย่วนโหวได้ เมื่อถึงเมืองหลวงย่อมต้องขอให้ท่านพ่อขอบพระทัยซื่อจื่ออย่างแน่นอน”
ตอนนี้เว่ยเย่ว์อู่ไม่ปิดบังแม้แต่น้อย แสดงออกอย่างตรงไปตรงมาว่าจิ้งหย่วนโหวโม่หฺวาถิงกำลังตามฆ่าตนอยู่
นางรู้ดีว่าซื่อจื่อแห่งเยี่ยนกั๋วกงตรงหน้านางมองความจริงออกตั้งนานแล้ว คนเช่นเขาจะยอมถูกหลอกได้อย่างไร!
“คนข้างกายเ้าล้วนตายหมดแล้ว เ้าจะพิสูจน์ตัวตนได้อย่างไร” เห็นนางเปิดเผยเช่นนี้ เยี่ยนไหฺวจิงก็เลิกคิ้วขึ้นและมองนางเป็เชิงเย้าหยอก ในแววตาแฝงความนัยลึกล้ำบางอย่าง
เว่ยเย่ว์อู่รู้ว่าเยี่ยนไหฺวจิงหมายถึงอะไร หากแม้แต่ตัวตนยังพิสูจน์ไม่ได้ จะพูดถึงเื่การตอบแทนบุญคุณได้อย่างไร
“เย่ว์อู่รู้ว่าซื่อจื่อมีข้อสงสัยบางอย่าง แต่ซื่อจื่อได้โปรดเชื่อเย่ว์อู่ด้วยเพคะ เย่ว์อู่สามารถพิสูจน์ตัวตนได้อย่างแน่นอน ก่อนอื่นเย่ว์อู่ขอยืมองครักษ์ของซื่อจื่อสักคนตามหม่อมฉันไปพบจิ้งหย่วนโหว หลังจากพบจิ้งหย่วนโหวแล้ว ตัวตนของเย่ว์อู่ก็สามารถยืนยันได้แล้วเพคะ”
เว่ยเย่ว์อู่กล่าวด้วยใบหน้าอ่อนน้อม ทว่าคำพูดนั้นเฉียบคมและหนักแน่นยิ่ง
ต่อหน้าคนอย่างเยี่ยนไหฺวจิง หากเ้าลังเลละก็ ไม่เพียงสูญเสียโอกาส แต่อาจเป็ชีวิตก็เป็ได้!
“คน ข้าให้เ้ายืมได้” ดูเหมือนเยี่ยนไหฺวจิงจะค้นพบว่าความสงบนิ่งในตัวนางนั้นน่าสนใจทีเดียว ก็ไม่ทำให้นางลำบากใจอีก ดวงตาเฟิ่งหวงอันสง่างามพลันเป็ประกาย เขาพยักหน้าอย่างพึงพอใจน้อยๆ
อีกทั้งรอยยิ้มนี้ยังทำให้ใจของเว่ยเย่ว์อู่หนักอึ้งขึ้นเรื่อยๆ ย้ำชัดให้นางได้รู้ซึ้งว่า หากอยากหลบภัยใต้ปีกเยี่ยนไหฺวจิงนั้นย่อมต้องผ่านการทดสอบที่เขามอบให้เสียก่อน
โชคดีที่นอกจากโม่หฺวาถิงแล้ว นางยังได้เห็นคนอื่นอีก ผู้ที่ไม่ควรปรากฏตัว...
นางไม่รู้จักโม่หฺวาถิง แต่คนผู้นั้น บังเอิญว่านางรู้จัก...
1K
![[END]หนีซอมบี้อยู่ดีๆ ทำไมมาโผล่ยุค 1968](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1685074479_664739.webp)