"ระบบมาคุยกันหน่อยสิ"
"เสียงเมื่อกี้มันอะไรหรอ ทำไมฉันถึงได้ยินมัน"
"เป็ฟังก์ชันของระบบ คุณจะได้ยินเสียงความคิดของบุคคลอื่น
และทราบเปอร์เซ็นต์ความรู้สึกดีของบุคคลอื่น"
"แล้วตอนนี้ค่าความรู้สึกดีของซูลี่อยู่ที่เท่าไหร่หละ"
"ค่าความรู้สึกดีของซูลี่ตอนนี้เพิ่มมาเป็ 15%"
ขณะเดียวกันประตูที่เคยปิดสนิทกลับถูกเปิดออกอย่างเสียงดัง จนใบหน้าของซูลี่ได้หันตามเสียงงั้นไป ด้วยั์ตาคล้ายอยากกระชากิญญาของใครบางคน
จู่ๆ ฟางซินนางได้เดินเข้ามาพร้อมหญิงรับใช้อีก 3-4 คน แต่เมื่อได้เห็นเซียนซูลี่พวกนางต่างถอดสีหน้าด้วยความใ
"ขออภัยเ้าค่ะถ้าไม่คิดว่าท่านจะอยู่ที่นี่"
"ข้าให้เ้ามาดูแลิิ แต่เ้ากลับกล้าทำตัวไร้มารยาทถึงเพียงนี้เชียวหรือ"
น้ำเสียงแฝงความเคร่งขรึมน่าเกรงขามของซูลี่ ทำให้หัวใจฟางซินพลันดิ่งวูบกระทันหัน นางคุกเข่าลงอย่างทันทีทันใด
"ขออภัยเ้าค่ะท่านเซียน ถ้าเป็ห่วงท่านเฟยิ ข้าจึงไม่ทันได้คิดหน้าคิดหลัง จึงรีบเปิดประตูออกมาเ้าค่ะ"
"งั้นหรอ ฟางซิน ข้าจำได้ว่าข้าเคยสั่งให้เ้า ดูแลิิ แต่นี่อะไร ผ้าห่มบางเฉียบ ในห้องมีลมเย็น หนิงหนิงตัวผอมแห้งถึงเพียงนี้เขาจะทนความเย็นได้อย่างไร ิิของข้า แต่เดิมก็ไม่แข็งแรงอยู่แล้ว เหตุใดเ้าถึงละเลยเพียงนี้"
"ขออภัยเ้าค่ะท่านเซียน ถ้าเห็นว่า่นี้อากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว ถ้าจึงเปลี่ยนผ้าห่มเป็แบบบาง เพื่อให้เฟยไม่สิท่านเฟยิสบายตัวเ้าค่ะ"
นางพูดพลางก้มหน้างุด ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้ามาสบตา
"เป็อย่างนั้นเองหรือิๆ"
ฟางซินส่งสายตา เพื่อให้เฟยิยอมรับ
(รีบๆ ยอมรับมาเร็วสิ ไอ้ปัญญาอ่อน)
ในความทรงจำของเฟยิ นางโดนรังแกจากฟางซินนับครั้งไม่ถ้วน ทั้งกรอกยาอะไรไม่รู้ใส่ในปาก ทำให้ร่างกายเ้าของร่างอ่อนแอลงเรื่อยๆ จนได้ตายลง
"ระบบค่าความรู้สึกดีของฟางซินอยู่ที่เท่าไหร่หรอ"
"ติดลบ 100% มีโอกาสเป็ไปได้สูงที่คุณจะถูกฟังซินสังหาร โปรดระวังตัวไว้ด้วย"
"ชักน่าสนใจแล้วสิ"
เฟยิได้ทำสีหน้าที่ตื่นกลัว ตัวสั่นเทาราวกับกวางน้อย เมื่อได้เห็นฟางซินอยู่ตรงหน้า
"ที่...ที่นางพูด เป็...เป็ความจริงขอรับ"
(เหตุใดจู่ๆ ิิถึงได้ตัวสั่นเทาเช่นนี้ คำพูดน้ำเสียงที่พูดก็พลางสั่นเครือ ราวกับตื่นตัวอะไรบางอย่าง ก่อนหน้านี้ยังดีๆ อยู่เลย ระหว่างที่ข้าไม่อยู่ต้องเกิดอะไรขึ้นแน่ๆ ไว้ข้าจะสืบสวนทีหลัง)
"ท่านพี่ซูขอรับขาของข้าปวดเหลือเกิน ท่านช่วยพยุงข้าไปที่นอนได้ไหมขอรับ"
เฟยิกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
ซูลี่เมื่อได้เห็นเช่นนั้น ก็ได้ยกตัวเฟยิอุ้มไปนอนที่เตียงอย่างแ่เบา
(ร่างกายของเ้าเหตุใดถึงเบาคล้ายขนนกเช่นนี้)
ต่อมาซูลี่ได้ปลายตามองไปที่ฟางซินด้วยสีหน้าเ็า
"เอาหละิิของข้าจะพักผ่อนพวกเ้าออกไปได้แล้ว"
"เ้าค่ะท่านเซียน"
ฟางซินนางได้เดินออกไปด้วยก้าวย่างอย่างแ่เบา เมื่อพ้นประตูเรือนสีหน้าของนางกลับเปลี่ยนไป ราวกับเป็อีกบุคคลหนึ่ง สีหน้าของนางตอนนี้กราดเกรี้ยวทำให้หญิงรับใช้ที่มาด้วยต่างหวาดกลัว
"บังอาจมาทำตัวน่าสงสาร ต่อหน้าท่านเซียนของข้า ข้าไม่ปล่อยมันไว้แน่ ท่านเซียนของข้า ก็ต้องเป็ของข้า ไม่ใช่ไอ้ปัญญาอ่อ
นอย่างเฟยิ"
(เสียงในวงเล็บคือเสียงความคิดนะคะ)
2K
