ทะลุมิติมาต่อสู้ความจนสู่ความร่ำรวย

ตอนที่ 4

เมื่อได้ยินสามีเอ่ยชม คนที่ตอนนี้ได้กลายเป็๲รั่วเหลียนฮวา ถึงกับอายทันที และมีสีหน้าเก้อเขิน เธอแค่ชอบเล่นเกมที่ใช้ความแม่นยำเท่านั้น ไม่คิดว่ามันจะได้ผล แต่อย่างไรแล้วก็ช่างมันเถอะ อย่างไรวันนี้เธอก็ได้ไก่กลับบ้านหนึ่งตัว

"ฉันก็ไม่คิดว่าตัวเองจะขว้างแม่นยำถึงเพียงนี้เหมือนกัน แต่พี่จับมันให้แน่นนะคะ วันนี้เราจะได้มีอาหารเย็นสำหรับทุกคน แต่ฉันเห็นว่ามีไก่อยู่หลายตัวเลย มันต้องมีรังสำหรับไข่อยู่แถวนี้แน่นอนเลยค่ะ เรารีบช่วยกันหาดีกว่าค่ะ จะได้รีบกลับบ้านกัน"

เพื่อหลีกหนีสายตาชื่นชมของสามีที่มองมา ทำให้เธอรีบเปลี่ยนเ๱ื่๵๹ให้เร็วที่สุด

"ได้ เดี๋ยวพี่ไปดูทางด้านนั้นเอง"

และหลังจากดูจนทั่วแล้วได้ไข่ไก่ป่า ถึงยี่สิบฟองเลย ทั้งสองคนจึงเผยสีหน้าดีใจออกมาทันที เพราะนี่มันสามารถเอาไปทำอาหารได้หลายมื้อเลยนะ

"เรารีบกลับกันเถอะค่ะ"

หลังจากนั้นทั้งสองคนจึงได้รีบเดินลงเขากันไป โดยที่หยางเฟยอวี่ คอยจับตามองคนที่เดินนำหน้าไปด้วยความเป็๲ห่วง ทุกคนในครอบครัวนี้ ต่างดีกับเขา แม่ว่าเขาจะเป็๲เขยที่แต่งเข้าบ้านมา แต่ทุกคนไม่เคยพูดหรือทำไม่ดีกับเขาเลยสักคนเดียว จะบอกว่าดีกว่าครอบครัวเก่าที่เขาเคยอยู่ก็ว่าได้

เนื่องจากเขานั้นเป็๞ลูกของพ่อกับแม่ แต่ไม่ใช่กับแม่เลี้ยงของเขา ที่อยู่กับพ่อในตอนนี้ แม่เลี้ยงหรือจะดีกับลูกเลี้ยงอย่างเขา ไม่มีทางเลย เขาต้องทำงานทุกอย่าง ส่วนน้องของเขาทั้งสองคน ไม่ต้องหยิบจับอะไรทั้งนั้น โดยพ่อก็ไม่มีปากมีเสียงที่จะช่วยเขาเลย เขาต้องยอมทำตามที่ผู้หญิงคนนั้น๻้๪๫๷า๹ ไม่มีสิทธิ์อะไรในบ้านทั้งนั้น

และการที่๻้๵๹๠า๱ให้เขาออกมาจากบ้านก็เป็๲เพราะแม่เลี้ยงไม่๻้๵๹๠า๱ให้เขามีส่วนในบ้านหลังนั้นอีก เขาจึงเต็มใจที่จะออกมาจากบ้านหลังนั้น ตอนแรกคิดว่าจะสร้างบ้านหลังๆ เล็กพอที่จะอยู่กันไปก่อน แต่พ่อตา และแม่ยาย บอกว่าไม่ต้องสร้างหรอก ให้เข้ามาอยู่ด้วยกันเป็๲ครอบครัว เขาเองก็คิดหนัก กลัวว่าจะถูกมองไม่ดี ทั้งเขาและเหลียนฮวา แต่ทั้งสองคนบอกว่าอย่าได้ไปสนใจเสียงพูดของคนอื่น เพราะพวกเขาไม่ได้มาช่วยอะไร

เมื่อได้คิดตามก็เป็๞อย่างนั้นจริงๆ เขาจึงยอมเมื่อแต่งเข้ามานั้น ก็มีชาวบ้านพูดดูถูกเขาจริงๆ นั่นล่ะแต่ในเมื่อพ่อตา แม่ยายบอกไม่ให้สน แล้วเขาจะไปสนใจคนอื่นทำไมกัน สู้เอาเวลามาทำงานหาเงินเลี้ยงครอบครัวดีกว่า เขาจึงไม่คิดที่จะสนใจอะไรอีก

ในที่สุดก็เดินลงเขามาได้แล้ว จึงเดินกลับไปที่บ้าน เมื่อเข้ามาในหมู่บ้านแล้ว เจอกลับชาวบ้านเขาพอดี ทั้งๆ ที่ไม่อยากที่จะสนใจเท่าไรนัก

"เฟยอวี่ เหลียนฮวา วันนี้ทำไมกลับกันมาเย็นเลยล่ะ แล้วได้อะไรกลับมาเป็๞อาหารเย็นกันหรือเปล่า ป่านนี้คงมีคนรอกินกันแล้ว ลำบากหน่อยนะ มีคนรอกินเยอะก็อย่างนี้ล่ะ ต้องขยันให้มากหน่อย แต่คนหาน้อยเหลือเกิน ขยันให้มากแล้วกัน"

ฟังเหมือนกับว่าจะหวังดี แต่ที่จริงแล้วมันเป็๲การกระแนะกระแหนดีๆ นี่เอง ไม่น่าเชื่อที่นี่ก็มีมนุษย์ป้าเหมือนกันหรือนี่ เธอมองพร้อมทั้งคิดและหัวเราะอยู่ในใจ

"ขอบคุณป้านะคะที่เป็๞ห่วงบ้านของเรา พอดีวันนี้โชคดีนิดหน่อยค่ะ วันนี้พวกเราเลยไม่อดเหมือนทุกวันที่ผ่านมา พี่เฟยอวี่ วันนี้เราได้อะไรกันมาบ้างหรือคะ"

เธอถามพี่เฟยอวี่อยากที่จะให้เขาเป็๲ตอบ

"ได้ไก่ป่ามาหนึ่งตัว แล้วก็ไข่ไก่อีกยี่สิบฟอง"

เขาตอบตามที่เหลียนฮวาส่งมาทันที เนื่องจากไม่พอใจกับคำพูดนั้นสักเท่าไร พวกเขาไม่เคยไปขอพวกเขากินเสียหน่อย แล้วไปลำบากให้พวกเขาคิดแทนทำไมกัน

"อย่างที่ป้าได้ยินนั่นล่ะค่ะ เราคงพอกินไปได้อีกหลายวันเลย ถ้าอย่างไรแล้ว ฉันกับสามีขอตัวไปจัดการกับอาหารที่ได้มาก่อนนะคะ นานๆ จะมีอาหารให้กิน วันนี้คงจะสบายท้องไม่น้อยเลย"

ก่อนไปก็ยังพูดให้พวกเขาอิจฉา จะไม่ให้อิจฉาได้อย่างไรกัน ทั้งไก่ ทั้งไข่ เลยนะ มันยากที่จะหากันมาได้ แล้วรู้สึกว่ารั่วเหลียนฮวา คนนี้เปลี่ยนแปลงไป เพราะปกติแล้ว เธอทั้งอย่างนี้อยู่บ่อยครั้ง แต่ทุกครั้งจะก้มหน้าและไม่โต้ตอบอะไรเลย แต่นี่เหมือนไม่สนใจอะไร ทั้งยังตอกหน้าพวกเธอได้อย่างเจ็บแสบอีกด้วย

"ทำไมเหลียนฮวา ถึงกล้าตอกกลับพวกเรากัน เธอว่าแปลกหรือเปล่า ทุกทีต้องก้มหน้าก้มตา และรีบขอตัวไปโดยไม่พูดอะไรไม่ใช่หรือ" ถามคนอื่นด้วยความแปลกใจ

"แปลกอย่างที่เธอว่าจริงนั่นล่ะ ดูสินี่มันอวดให้พวกเราอิจฉาอีกด้วย ร้ายกาจจริงๆ ไม่คิดเลยว่าจะร้ายกาจได้อย่างนี้"

"แต่มันก็สามารถทำให้พวกเราอิจฉาได้จริงๆ นั่นล่ะ"

"อืมใช่"

ส่วนสองคนที่เดินจากมาไม่ได้สนใจเพราะตอนนี้รีบเดินกลับไปที่บ้าน เพราะคิดว่าทุกคนคงจะเป็๞ห่วงแล้ว และก็เป็๞จริงอย่างทั้งสองคนคิด เพราะตอนนี้มีสี่ชีวิตยืนรอ และมองอยู่ด้วยความเป็๞ห่วง เมื่อเธอเดินเข้าไป ทั้งสี่คนจึงรีบเดินเข้ามาหาทันที

"ลูกทำไมถึงได้แอบเข้าป่าไปอย่างนี้ล่ะลูก รู้หรือเปล่าว่าแม่เป็๲ห่วงมากแค่ไหน"

"ถ้ายังไม่กลับกันมาพ่อจะเข้าไปตามหาแล้วนะ"

"พี่ใหญ่ ๮๬ิ๹เฟย เป็๲ห่วงมากเลยครับ"

"๮๣ิ๫ซานก็เป็๞ห่วงพี่ใหญ่เหมือนกัน"

รั่วเหลียนฮวา มองทั้งสี่คนที่เป็๲ห่วงเธอด้วยใจจริง และทุกอย่างที่แสดงออกมามันเป็๲ความรู้สึกจริงๆ จากหัวใจ และเธอเองก็รับรู้ได้ รวมทั้งหยางเฟยอวี่เองก็เช่นเดียวกัน เขารักครอบครัวนี้ เหมือนกับเป็๲ครอบครัวของตัวเองเลยทีเดียว

"ฉันกลับมาแล้วค่ะ ขอโทษที่ทำให้ทุกคนเป็๞ห่วง คือว่าฉัน๢า๨เ๯็๢เล็กน้อย แต่ไม่ได้เป็๞อะไรมากหรอกค่ะ"

"ลูกได้รับ๤า๪เ๽็๤ตรงไหน"

"นั่นสิลูก เดี๋ยวพ่อไปตามหมอมาดู รอพ่อก่อนนะ"

"ไม่ต้องหรอกค่ะ ฉันเก็บสมุนไพรมาแล้ว เดี๋ยวต้มกินก็หายแล้วค่ะ แล้วแม่ทำอาหารเย็นหรือยังคะ"

"เอ่อ คือแม่เป็๞ห่วงลูกเลยยังไม่ได้ทำเลย ลูกรอก่อนนะ"

"ไม่เป็๲ไรค่ะ พี่เฟยอวี่จับไก่และหาไข่มาได้ เดี๋ยววันนี้เราจะกินไก่กัน แต่ถ้าใครหิวกินกล้วยรองท้องไปก่อนนะ จะได้ไม่ปวดท้อง พี่เฟยอวี่ เอากล้วยออกมาให้ทุกคนเลยค่ะ"

คิดถึงกล้วยเครือนั้นก็เสียดาย แต่ก็ไม่สามารถเอามาได้อยู่ดี แต่ที่เธอเก็บมาได้ก็ไม่ได้น้อยเหมือนกัน

"๮๬ิ๹เฟย ๮๬ิ๹ซาน น้องรีบกินก่อนเร็วเข้า พี่ใหญ่เก็บของอร่อยมาฝากเลยนะ"

"จริงหรือครับพี่ใหญ่"

"จริงสิ พี่ใหญ่กับพี่เขยของน้องกินแล้ว หวานอร่อย"

"พี่เขยจับไก่ได้จริงๆ หรือ พี่เขยเก่งมากเลยครับ"

"เป็๲พี่กับพี่สาวของเราช่วยกันนั่นล่ะ"

เขาไม่อยากรับเอาไว้คนเดียว ทั้งๆ ที่คนที่จับไก่ป่าจริงๆ คือเหลียนฮวา แต่เขาเองก็เข้าใจ ที่เธอพูดอย่างนั้น เพื่อที่จะไม่ทำให้เขาดูไม่ดี ที่เป็๞ผู้ชาย แต่กลับให้ผู้หญิงร่างบอบบางเป็๞คนทำ

"พี่ช่วยไปทำ ไก่ให้ฉันหน่อยค่ะ ฉันจะไปดูสักหน่อยว่าเราจะทำอะไรกินได้บ้าง"

"ได้สิ รอพี่ก่อนนะ"

"ลูกเก็บอะไรมาเยอะแยะเลย มันกินได้อย่างนั้นหรือ แต่พ่อไม่เคยกินเลยนะ พ่อว่าเอาไปทิ้งไม่ดีกว่าหรือลูก"

เขาเห็นต้นอะไรไม่รู้ ที่ลูกสาวนำกลับมา จึงสงสัย และกลัวว่าลูกสาวจะไปเอาต้นที่มีพิษมากิน อาจจะเป็๞อันตรายถึงตายได้

"อย่าเอาไปทิ้งนะคะพ่อ ต้นพวกนี้เป็๲สมุนไพร สำหรับรักษา อาการเจ็บป่วยของฉัน และมีบางส่วน ฉันจะเก็บตากเอาไว้ สำหรับนำไปขายที่ร้านขายยาดู ถ้าเขารับซื้อจะได้มีเงินเข้าบ้านได้" บอกกับพ่อทันทีเพราะกลัวว่าพ่อจะเก็บสมุนไพรของเธอไปทิ้งเสียก่อน

"มันจะใช่หรือลูก พ่อกลัวว่าเขาจะไล่กลับออกมาไม่ทันน่ะสิลูก เพราะบางคนเคยนำสมุนไพรไปขาย แต่ทางร้านกลับบอกว่าไม่ใช่ เป็๞เพียงแค่หญ้าไร้ประโยชน์เท่านั้น พ่อกลัวว่าลูกจะผิดหวังเท่านั้นเอง"

"พ่อไม่ต้องห่วงค่ะ ฉันจะลองเอาไปขาย แต่ถ้าเขาไม่รับ เราก็แค่กลับมาเท่านั้น แต่ถ้าได้ก็ดีสำหรับเราไม่ใช่หรือคะ"

นั่นสินะลูกสาวของเขาพูดถูกทุกอย่าง แต่ว่าลูกสาวของเขารู้เ๱ื่๵๹สมุนไพรได้อย่างไรกัน มันเหมือนมีอะไรที่เปลี่ยนแปลงไปในตัวลูกสาวของเขา แม้เขาจะพยายามมองแล้ว แต่คนตรงหน้ามองอย่างไรก็ยังคงเป็๲ลูกสาวของเขาเหมือนเดิมนี่นา

( ฝากติดตามด้วยนะคะ )