ว่ายเปียว เคยได้ยินลำธารที่เขายืนอยู่ มีสัตว์อสูรมายา คาบร่างศิษย์ไปกิน แต่ก็อาจจะเป็แม่เต่าตัวนี้ก็เป็ได้ เขาจึงรีบะโ ขึ้นจากลำธารทันที
“คงจะไม่ใช่แบบนั้นหรอกกระมัง?” ครั้นคิดไปเอง เหลือบมองไปเห็นสาหร่ายสีแดง ติดตามโขดหิน ก็คิดไปไกลว่า เป็คราบเืแห้งกรัง ร่างศิษย์ถูกลากออกไปตามลำธาร แอ่งหินจนเกิดคราบเื
ว่าด้วยเื่สัตว์อสูร เองก็แบ่งเป็หลายประเภท ว่ายเปียว เขายังไม่รู้รายละเอียด ส่วนนี้มากมายนัก พลางลอบปาดเหงื่อเย็น บนใบหน้าน้อยๆ
แล้วเร่งหาบน้ำขึ้นไปให้ศิษย์พี่ล้างหน้า ั้แ่่เช้าตรู่ ไก่ฟ้าหางยาวบนูเา ยังไม่ทันโก่งคอขัน…
“เ้าขอทาน มัวชักช้าอะไร เอาน้ำมาให้ข้า ล้างหน้าเร็ว!” เสียงแค่นไม่พอใจศิษย์พี่ ลำดับ8พลันดังขึ้น ขณะแววตาดุร้าย เผยความไม่สบอารมณ์ ว่ายเปียว คล้ายใจลอยไป
“ขอรับ ขอรับ ศิษย์พี่” ว่ายเปียว กำลังหันความสนใจไปที่ ปู้หาญซาน กระบี่นั้น ควรจะเป็ของเขา
ที่มันออกท่วงท่า ร่ายรำ กระบี่ในมือ บนสนามฝึกซ้อม ด้วยความกล้าแกร่ง พลางเบ้ปากน้อยๆ ‘กระบี่อายเย็น เล่มนั้น ของที่ข้าเคยอยากได้ ชัดๆ’
ซึ่งตอนนี้ปู้หาญซาน ค่อนข้างโดดเด่นไปอยู่ ขอบเขตที่4 ของการฝึกฝน ระดับขั้นก่อกำเนิด ย่อมสร้างชื่อเป็ที่รู้จัก จากศิษย์พี่ ไม่น้อยแล้ว
เมื่อว่ายเปียว ได้รับเศษหินปราณระดับต่ำ ศิษย์พี่มอบให้หนึ่งก้อน เขาจะประสานฝ่ามือ ถอยฉากออกมา
“เ้าหนูเด็กขอทานมองอะไรของเ้า” ปู้หาญซาน ร่ายรำกระบี่อายเย็นเยือก แค่จะเยาะเย้ย เผยรอยยิ้มเหยียด ว่ายเปียว ขอทานน้อยเล่นก็เท่านั้น
ขณะมันโชว์ท่วงท่า ดุดัน กระแทกอายปราณกระบี่ เข้าใส่หุ่นฝึก ปัง!
ว่ายเปียว เลิกคิ้วเล็กๆขึ้นมอง ต้องกล่าวชม ปู้หาญซาน ด้วยความไม่เต็มใจของเขาเท่าใดนัก “กระบี่เล่มนั้น ช่างเหมาะกับคุณชาย ปู้หาญซานจริงๆ ท่วงท่า การออกโจมตี สง่างาม ดุจ ทวยเทพตก์”
“ฮ่าๆ ดี ดี แต่เ้าจะไปเข้าใจการโจมตี ที่ลึกล้ำวิชากระบี่ ข้า ได้อย่างไร ยังไม่รีบไปอีก”
ทว่าคำชมสุดท้าย แปลกๆ คล้ายแอบด่า ชอบกล แฮะ ‘เป็เทพ ติดโคลนตม หรืออย่างไร?’ “เ้าว่ายเปียวนี่” ครั้นปู้หาญซาน ลอบขมวดคิ้ว อย่างไม่พอใจ
น่าจะไม่ต่างจาก ว่ายเปียว ปั้นหน้ายิ้ม เผยความทะเล้น แอบลอบก่นด่าในใจอยู่ไม่ขาด ‘ชิ! ปู้หาญซาน ต้องเป็ข้า มากกว่า ที่ต้องร่ายรำ กระบี่อายเย็น เล่มนั้น แต่ก็เอาเถอะช่างมัน…’
‘ถือว่า ข้ายกของล้ำค่าให้คุณชาย จอมอวดดี อย่างเ้า ไปก็แล้วกัน’ ครั้นว่ายเปียว หรี่ตา หัวเราะกับตนเอง เตรียมเดินจากไป
จู่ๆ ป้าซือ พันธมิตรของ ‘ไท่เฟิง’ กำลังปิดด่านเข้าสู่่เวลาสำคัญ มันจะนึกครึ้ม สนุก ที่จดจำว่ายเปียว เด็กขอทานตัวน้อย ทำให้ ไท่เฟิง เจ็บแสบ คันคะเยอไม่น้อย
“เ้าหนู ขอทาน หยุดก่อน!”
แม้แต่ศิษย์อันดับ ต้นๆ ที่นั่งสมาธิ เข้าฌาน ค้านจะใส่ใจการเคลื่อนไหวของศิษย์คนอื่นๆ ยังเผยดวงตาคู่คม แอบลอบมองความยุ่งวุ่นวาย
เมื่อ ป้าซือ ผู้มีปราณเข้าสู่ขอบเขต ก่อกำเนิดระดับ5 มีค่าพอให้่ชิง เข้าถึง20อันดับแรก อย่างแน่นอน
พลางะโขึ้นสนามประลอง ปึง! แล้วซัดหมัด รุนแรง เปี่ยมอานุภาพ ปราณพลังควงสว่าน แสงล้นทะลักทลาย ทำให้หุ่นซ้อม เกิดความเสียหาย
เปรี้ยง! ว่ายเปียว เผยสายตาเล็กแคบ เข้าไปใหญ่ ที่ทุกคนหันขวับ ความสนใจมาที่ลานฝึก เกิดเสียงไม้แตกลั่น
เมื่อป้าซือ กวักมือ เรียก ว่ายเปียว ขึ้นมาบนลานฝึก พร้อมลอบยิ้มมุมปาก “ข้าจะให้เม็ดยาลูกกลอนพื้นฐาน ทะลวงปราณกับเ้า ขึ้นมาช่วยข้า ยกเ้าหุ่นกระบอกพังเสียหาย ตัวนี้ลงไปหน่อย”
ซึ่งศิษย์หลายคน ลอบเบิกดวงตากว้าง ต้องอย่าลืมว่า เม็ดยาลูกกลอนพื้นฐานทะลวงปราณ ต้องใช้ถึงเศษหินปราณพลัง ระดับต่ำ 10ก้อน มาแลกเปลี่ยนเชียว
มันเทียบเท่าเวลา10วัน ที่พวกว่ายเปียว ทำงานล่วงเวลาของคนอื่นๆ หลายคนจึงลอบกลืนน้ำลาย ลงคอ ดัง อึก! อย่างยากลำบาก “ป้าซือ จะให้จริงหรือ?”
แต่คนที่รู้แอบ ลอบสะกิด เพื่อนกลุ่มสหายทันที “เ้าบ้า… ป้าซือ วางขวดยาพื้นฐาน เพื่อล่อให้ว่ายเปียวขึ้นมาบนสนามประลอง เท่านั้น”
“ใช่ๆ มองจากดาวอังคาร ยังรู้เลย” ซึ่งพลังที่จะทำให้หุ่นไม้แตกได้ พลังหมัดที่อีกฝ่ายสำแดง ใช้ จะต้องมีพลังระดับ แตะเทียบเท่าขั้น6 ก่อกำเนิดวิชา หมัดมนุษย์นั้น จะต้องไม่ใช่วิชาพื้นฐาน ธรรมดา แน่
ว่ายเปียว ลอบสูดลมหายใจเข้าไปลึกจนเต็มปอด มองขวดยาลูกกลอน วางอยู่ไม่วางตา ต้องยอมรับว่า เม็ดยาลูกกลอนล่อตา ล่อใจ เขาไม่น้อยจริงๆ “ก็แค่ขึ้นไปเองไม่ใช่หรือ?”
เสียงที่ดังขึ้นของอีกฝ่าย ทำให้ปู้หาญซาน หางตากระตุก ถี่ๆ แม้จะไม่ชอบขี้หน้าว่ายเปียว ขอทานที่มาพร้อมเขา แต่ก็ไม่ได้มีความคิด อยากจะสังหารอีกฝ่ายลง
‘เ้าจะโง่อะไรขนาดนั้น’ เมื่อเห็นศิษย์พี่ ป้าซือ ฉีกยิ้มเตรียมจะลงมือ
ปู้หาญซาน คำรามออกมาทันที “ยังไม่เข้าใจความต่ำต้อย พลังของเ้าอีก ริ อ่านเอาเท้าสกปรกของเ้า ขึ้นมาบนสนามฝึกซ้อมนี้ ข้าจัดการเ้าเอง ว่ายเปียว เ้าเด็กอวดดี”
เมื่อออกหมัดโจมตีว่ายเปียว แบบไม่ต้องใช้กระบี่ปะทะเข้ากับฝ่ามือ วูม! คล้ายว่าว่ายเปียว จะรับหมัดครั้งแรกได้อยู่เหมือนกัน
ครั้นผู้คนได้ยินเสียงกระดูกมือลั่น
ส่วนปู้หาญซาน ใ เล็กๆ ไม่เว้นแม้แต่ศิษย์พี่บางคน เห็นสถานการณ์ชัด ยังหรี่ดวงตาด้วยความประหลาดใจ ที่ปู้หาญซาน ไม่ได้ออมพลัง น่าจะทำให้แขนว่ายเปียวหักงอ ไม่น่าจะใช่ แค่กระดูกมือลั่นแน่
ก่อนพริบตา ปู้หาญซาน จะกระซิบข้างใบหูของว่ายเปียว ที่ออกหมัดที่สอง ปึง! “ข้ากำลังช่วยเ้าอยู่ ไอ้เวร เข้าใจที่ข้าพูด หรือเปล่า?”
พร้อมซัดว่ายเปียว ขอทานน้อย กลิ้งกระเด็น ที่ว่ายเปียวเกือบยกมือขึ้นปัดป้อง หมัดที่สอง เปี่ยมไปด้วยปราณพลัง อัดแน่นของอีกฝ่าย
ว่ายเปียว เบิกตาดำขยายเล็กๆ ชัก เก็บวิชาฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ไว้ทันที
ซึ่งยามนี้ คงไม่เหมาะสำแดงวิชาอะไรออกมาจริงๆ เมื่อคิดในใจอย่างถี่ถ้วน ต่อให้จะสำแดงวิชาฝ่ามือหัตถ์ศูนย์ ก็ไม่มีทางชนะอยู่ดี จากความต่างของพลัง
‘ตอนนี้ยังไม่ใช่ เวลาของข้า ต้องแกล้งทำตัวอ่อนแอไปก่อน “ซวยชะมัดยาด!” เปรี้ยง! ร่างขอทานหงายหลังทันที
เมื่อปู้หาญซาน จู่โจมเข้าเป้า เต็มๆ “ข้าหวังว่าการปะทะครั้งนี้ จะช่วยให้เ้าโง่งม ทะลวงชีพจร ที่อุดตันได้บ้าง ไม่มากก็น้อย ว่ายเปียว ยาก!”
พร้อมคนอื่นๆ เริ่มฉีกยิ้ม คำราม โห่ร้องสนุกสนาน “ฮ่าๆ ดี ดี”
เมื่อเห็นร่างว่ายเปียว ล้มตัวงอเป็กุ้ง เขารีบกล่าวออกมา ด้วยความน่าอดสู ที่แสดงละคร “อัก! คุณชายปู้หาญซาน ข้าแพ้ ให้ท่านแล้ว”
ด้านของปู้หาญซาน แอบมองไปที่ ป้าซือ เสี้ยวแวบหนึ่งคล้ายยังไม่พอใจอีกฝ่าย เขารีบกดเท้าใส่ว่ายเปียว กระอัก สำรอกอาหารที่กินไปออกมา ปัก! ปัก!
“ฮ่าๆ แบบนั้นแหละ ดี อัดมัน อีกเอาให้จมตีน” ป้าซือ คำรามออกมาด้วยความชมชอบ พร้อมตบมือ รัวๆ
ปู้หาญซาน หน้าเลิ่กลั่ก เล็กๆ ก่อนถ่มน้ำลายแสดงละครต่อ “ถุย! ไอ้ขอทานกาก เอ๊ย!”
แล้วเร่งเตะว่ายเปียวไปหลายที แรกๆ ไม่เท่าใด ที หลังๆ เตะอีกฝ่ายงอมตีน ‘สนุก’ เชียว
“อัก! มารดาเถอะ! เ้าปู้หาญซาน ไอ้คุณชายปากเหม็น!” ปากว่ายเปียวกระอักเื ติดพื้นสนามประลอง ก่นด่า ยังเริ่มมีโทสะ ‘เล่นแรงเกินไปแล้วนะ โว๊ย!’
ปู้หาญซาน ก้มหน้าลง ไปพูดคุยจิกหัวขอทานขึ้นเล็กน้อย “คราวหลังก็อย่ามาซ่า กับรุ่นพี่ป้าซืออีก รีบไสหัวของเ้า ทำงานตามหน้าที่ ได้แล้ว”
“ไป!”
ว่ายเปียวกระซิบ ข้างหู ปู้หาญซานบ้าง “เ้า ไอ้ ตะไล อัด ตู ไม่ยั้งเชียวนะ”
ปู้หาญซาน กระซิบตอนท้ายตอบ “มันเป็ การแสดงละคร… ไอ้งั่ง!” ก่อนว่ายเปียว จะถูกเตะโด่ง ลงจากลานประลอง
ปึง! งง! พร้อมปู้หาญซาน แอบลอบยิ้ม โบกมือ เล็กๆ ‘โชคดี ที่เ้ายังรอด ขอทานตัวเหม็น’ ก่อนเขาแค่นหัวเราะในลำคอ
ทว่าก็ทำให้ว่ายเปียว คล้ายทะลวงขั้นขึ้นมา จริงๆ ขณะดวงตาปูดนูน ทั้งตัวเต็มไปด้วยรอยบอบช้ำ
จู่ๆ ว่ายเปียวคล้ายมองเห็นแสงปราณพลัง ที่ดูแตกต่างออกไป ประหนึ่งโลกมุมมองของเขา ได้เปลี่ยนแปลงไป อย่างสิ้นเชิง
ชนิดหลายคนไม่ทันสังเกต เปลือกตาที่ปิดของว่ายเปียว ช้ำ ม่วง แทบมองไม่เห็นทางเดินด้วยซ้ำ
ขณะนำพาร่างตะเกียกตะกายจากไป พร้อมยาลูกกลอนพื้นฐาน ทะลวงปราณ…ศิษย์หลายคน ลอบเลียริมฝีปาก
ว่ายเปียว จะรีบกินเป็ขนมขบเคี้ยว ต่อหน้าทุกคน เกิดเสียง กร้วมๆ ซึ่งป้องกันคน มาหาเื่เขาทันที
เมื่อผู้คนได้ยินเสียงเม็ดยาลูกกลอน กระตุ้นในร่ายว่ายเปียว แล้วก็หายไปราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น
ศิษย์พี่บางคน ประหนึ่งเริ่มกระจ่างแจ้ง ว่าขอทานตัวน้อย ไม่ได้โง่งม อย่างที่หลายคนคิดแน่นอน
ครั้นเห็นว่ายเปียวหันกลับมามอง ป้าซือ คล้ายมีแรงกดดันแปลกๆ ในเสี้ยววินาที เขาก็เดินลงเขาลานฝึกไป…เหลือไว้เพียงสภาวะ กดดันแปลกๆ ค่อยๆ จางหาย
รั้วเฉินกวาง ยังยิ้มออกมาเล็กๆ ขณะลอบส่ายหัว ‘บททดสอบจิตใจแข็งแกร่งพอหรือไม่ จะเป็จอมยุทธ์แท้จริง ส่วนนี้ ว่ายเปียว น่าจะสอบผ่าน มากกว่าศิษย์ที่มีอยู่ที่นี่เกินครึ่งไปแล้ว’
แต่หลายคนลอบมองว่ายเปียวเป็ตัวโง่งม ที่ยังไม่ทะลวงขั้นพลัง ตนเองไม่ได้เสียที “เฮ้ย! ให้เ้าหนูนั้นกินยาลูกกลอน ทะลวงปราณพื้นฐาน ไป ช่างเสียของยิ่งนัก”
“อืมๆ ข้าก็ว่างั้น” เมื่อมองแผ่นหลังว่ายเปียวจากไป อดไม่ได้ศิษย์หลายคน เผยความเสียดายขึ้นมาสุดแสน ชนิดบางคนยังกล่าววาจาโอหังออกมา ว่า “หากให้ข้ากินยาลูกกลอนเม็ดนั้น ไม่แน่ ข้าก็อาจทะลวงขั้น ระดับ4 ตอนนี้เลยก็เป็ได้”
9K
![เยว่ชิงเซียน (มาเฟีข้ามภพ) [จบแล้ว]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1682610023_54837847.webp)
