ย้อนอดีตมามีครอบครัวที่อบอุน ยุค70

        หลังจากเย่วซินทำความเข้าใจกับสองหนุ่มเสร็จเรียบร้อยแล้ว จึงได้พากันขึ้นไปบนที่พักของเธอ เมื่อขึ้นไปถึงเห็นเด็กๆ นั่งดูการ์ตูนและกินขนมกันอย่างมีความสุข ลี่มี่ตัวน้อยดูการ์ตูนไปหัวเราะ คิกคิก เมื่อการ์ตูนมีฉากตลก

        เย่วซินมองภาพนี้เธอมีความสุขมาก เธออบอุ่นในหัวใจ ที่ที่เธอจากมา เธอไม่เคยรับรู้ถึงความอบอุ่นแบบนี้ได้เลย เธอไม่เคยมีครอบครัวจริงๆ และที่สำคัญเธอคิดไม่ผิดที่บอกความจริงกับทุกคนไป

        เธออยากให้ทุกคนในครอบครัวมีชีวิตที่ดีขึ้นเธออยากจะขอบคุณคุณตาท่านนั้นมากที่มาบอกให้เธอเตรียมของ และยังมอบพื้นที่ร้านอาหาร รวมทั้งโรงงานอีกด้วย และยังสามารถใช้ได้ไม่มีหมดอีก แต่คุณตาขาทำไมไม่บอกก่อนหน้านี้ละคะ หนูซื้อมาซะเต็มพิกัดเลย เห้อ

        “พี่ซีห่าววันอาทิตย์นี้ น้องต้องไปส่งสินค้าให้น้าเฉินหรวน พี่ลางานที่แปลงนาได้ไหม ตอนนี้พี่ยังคงทำงานแลกแต้มอยู่ใช่รึปล่าว” เธอถามออกไป แต่ก็มีแอบเขินกับที่ต้องแทนตัวเองว่าน้อง

        “พี่ใหญ่ละลางานได้ไหม ส่งของเสร็จฉันจะไปขายของที่ตลาดมืดด้วย พี่จะไปด้วยไหม” เธอหันมาถามพี่ใหญ่เธอ

        “น่าจะลาได้นะ แต่เดี๋ยวก่อน นี่ซินซินน้องพี่ ทำไมกับพี่แทนตัวเองว่าฉันละ ทีทำไมกับพี่ซีห่าวถึงแทนตัวเองว่าน้องละ” เขาถามด้วยความน้อยใจ

        “โอ๋ๆๆๆๆ พี่ใหญ่อย่าน้อยใจน๊า ได้ต่อไปนี้น้องจะแทนตัวเองว่าน้องนะ หัวก็ไม่ล้านทำไมขี้น้อยใจจัง”

        “เชอะ”

        เมื่อทุกคนเห็นอาการของพี่ใหญ่ห่าวอู๋ก็ได้หัวเราะกันเสียงดังลั่นทันที แม้กระทั่งลี่มี่ตัวน้อย

        “โอ๋ๆๆๆ นะคะคุณน้าห่าวอู๋” เมื่อได้เสียงยินลี่มี่ตัวน้อย ทุกคนกลับหัวเราะดังกว่าเดิม เพราะความเอ็นดูกับการอยากมีส่วนร่วมของเด็กน้อย

        “ทุกคนค่ะ เราออกไปข้างนอกดีกว่านะข้างนอกน่าจะมืดแล้ว” จากนั้นเธอก็พาทุกคนออกมาจากมิติทันที

        เมื่อกลับออกมาจากมิติ ทุกคนก็ได้แยกย้ายกันไปเตรียมที่จะอาบน้ำ ซีห่าวเองก็บอกลาทุกคนเตรียมจะพาลี่มี่กลับบ้าน

        “พี่กลับก่อนนะทุกคน ลี่มี่ลูก หนูบอกลาน้าๆ รึยัง เราจะได้กลับบ้านกัน”

        “กลับบ้านก่อนนะคะ คุณน้าทุกคน” เธอยิ้มกล่าวลาตามที่พ่อบอก

        เมื่อเย่วซินเดินออกมาส่งสองคนพ่อลูกที่หน้าประตูบ้าน เธอจึงเอ่ยขึ้น

        “พี่ซีห่าวค่ะ น้องไม่บังคับพี่นะว่าต้องมีความรู้สึกเดียวกันกับน้อง น้องรู้ว่าพี่พึ่งจะมีประสบการณ์ไม่ดีเกี่ยวกับชีวิตคู่ที่ผ่านมา น้องไม่สนใจกับอดีต น้องสนใจแค่ปัจจุบันและอนาคตเท่านั้น  น้องมาอยู่ที่นี่น้องมีแค่พี่ใหญ่ห่าวอู๋ และห่าวหรวนที่เป็นน้องชาย แต่ตอนนี้น้องมีพี่และลี่มี่ตัวน้อยเพิ่มเข้ามา ทั้งหมดนี้คือครอบครัวของน้อง  ถึงแม้ว่าวันนึงพี่อาจจะไม่ได้รู้สึกดีกับน้องหรือไม่ต้องการมีน้องในชีวิต น้องขอให้บอกกับน้องตรงๆ ยังไงเราก็ยังเป็นพี่น้องกันได้ น้องก็รักและเอ็นดูลี่มี่จริงๆ  และที่สำคัญเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นวันนี้ไม่ว่าจะเรื่องมิติของน้องที่น้องบอกให้พี่รู้ เป็นเพราะน้องเชื่อใจและเชื่อในตัวของพี่ซีห่าว ส่วนเรื่องระหว่างน้องกับคนบ้านหยางของพี่ น้องไม่สนใจนะคะว่าเขาจะมองน้องยังไง น้องจะไม่ยุ่งกับใครก่อนถ้าคนๆ นั้นไม่มาหาเรื่องน้องหรือว่าคนที่น้องรัก จบนะคะพี่ จุ๊บๆ”

        เธอบอกความในใจทั้งหมด แต่ก็ยังไม่วายหยอดให้คุณพ่อลูกหนึ่งของเธอได้เขินอาย

        “ครับ”

        บ้านหยาง

        หลังจากเลิกงานที่แปลงนาแล้ว ฟางเซียงต้องรีบกลับมาที่บ้านเพื่อที่จะทำอาหารให้กับทุกคน ถึงแม้ว่าเธอจะเป็นสะใภ้ของลูกชายคนรองที่เป็นลูกรักของแม่เฒ่าหยาง เมื่อก่อนเธอไม่ต้องทำงานบ้านมากขนาดนี้ แต่พอเซียงเอ๋อร์แม่ของยายเด็กลี่มี่ไม่อยู่ งานบ้านเธอก็ต้องทำเองทุกอย่าง

ยิ่งตอนนี้ต้องทำอาหาร นานแค่ไหนแล้วที่เธอไม่เคยได้กินเนื้อ นึกถึงเนื้อทำให้เธอคิดถึงเรื่องเมื่อตอนกลางวันขึ้นมา ยายเด็กลี่มี่มีสิทธิ์อะไรถึงได้กินเนื้อ ทั้งๆ ที่ลูกสาวของเธอไม่มีสิทธิ์ได้กิน ไหนจะชุดใหม่นั่นอีก เธอรู้ว่าบ้านจางเป็นครอบครัวที่พอจะมีฐานะ แต่ทำไมถึงได้ทำดีกับยายเด็กลี่มี่นั้นด้วย

        พอได้เวลากินอาหารเย็น บนโต๊ะอาหารมีแค่แป้งจี่ กับผัดผักและแตงกวาดอง เมื่อพ่อเฒ่าหยางเจียงเห็นอาหารบนโต๊ะก็พูดขึ้นทันที

        “บ้านหยางเราไม่มีเงินกันแล้วรึ ถึงไม่สามารถหาเนื้อหรืออาหารที่ดีกว่านี้ได้”

        “คุณจะบ่นให้ได้อะไรขึ้นมา เงินบ้านเราไม่ได้มีมากขนาดที่ต้องกินเนื้อทุกมื้อ เหมือนที่ลูกชายคนโตคุณได้กินนี่” เจียวจูแม่เฒ่าหยางก็ย้อนขึ้นมาทันที

        “ฉันพูดถึงว่าทำไมบ้านเราไม่หาซื้อเนื้อมาทำกินบ้าง แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเจ้าใหญ่”

        พ่อเฒ่าหยางส่ายหัว เขารู้ดีว่าภรรยาคนนี้ของเขาไม่ค่อยชอบลูกชายคนโตที่เกิดจากภรรยาเก่าของเขาสักเท่าไหร่ เขาไม่ใช่ไม่รู้ว่าภรรยาคนนี้ของเขาหาเรื่องกลั่นแกล้งซีห่าวอย่างไรบ้าง เขาได้แต่หลับตาข้างนึงเท่านั้น อีกอย่างซีห่าวเองก็ไม่เคยจะมาพูดหรือบอกอะไรให้เขาฟัง

        “อ้าว ก็วันสองวันนี้ฉันเห็นลูกชายคุณไปนั่งกินอาหารเที่ยงกับคนบ้านจางแถมอาหารพวกนั้นยังมีกลิ่นเนื้อโวยออกมาอีก ถ้าหากไม่มีเนื้อเป็นไปไม่ได้หรอก”

        “แล้วมันเกี่ยวอะไรกับที่เราจะซื้อเนื้อกินละ ฉันว่าเธอนี่คอยแต่จะหาเรื่องเจ้าใหญ่มันนะ”

        หยางเจียงไม่วายบ่นภรรยาของเขา เขาว่ามันไม่เห็นจะเกี่ยวกันเลยว่าซีห่าวจะกินอาหารที่ไหน เพราะปกติซีห่าวกับลี่มี่หลานของเขาก็แยกกันกินกับพวกเขาอยู่แล้ว ตั้งแต่ซีห่าวหย่าภรรยานั่นแหละ เหลือก็แต่เขาจะแยกบ้าน

        เจียวจูหรือแม่เฒ่าหยางเมื่อเห็นสามีเธอพูดเหมือนจะไม่สนใจในสิ่งที่เธอบอก เธอจึงหันไปมองหน้าลูกสะใภ้ พอฟางเซียงเห็นแม่สามีหันมาเธอก็เข้าใจทันที เธอจึงบอกหยางเจียงว่า

        “คุณพ่อค่ะวันนี้ฉันเห็นพี่ใหญ่ซีห่าวกินอาหารที่บ้านจางนั้น เป็นอาหารล้วนทำมาจากเนื้อทั้งนั้นนะคะ แทนที่จะแบ่งมาให้คุณพ่อกับคุณแม่บ้าง ด้วยนิสัยของพี่ใหญ่ฉันว่าเขาไม่น่าจะกินเฉยๆโดยที่ไม่ช่วยจ่ายหรอกค่ะ จริงไหมค่ะคุณแม่”

        “ใช่คุณ ฉันว่าตาใหญ่ลูกชายคุณต้องจ่ายค่าอาหารให้บ้านนั้นแน่ๆ แทนที่จะเอามาให้บ้านเราได้ซื้อเนื้อทำไมต้องเอาไปให้บ้านอื่น หรือว่าเจ้าใหญ่จะชอบเด็กสาวบ้านนั้น”

        “เจียวจู ถึงแม้ว่าเจ้าใหญ่จะให้เงินบ้านนั้นจริงรึปล่าวเธอเองก็ยังไม่รู้ แต่ไม่ควรพูดถึงเด็กสาวบ้านจางในทางเสียหาย เธอยังไม่รู้อะไรเลย จะมาพูดซีซั้วไม่ได้”

        หลังจากที่ทุกคนได้ยินในสิ่งที่หยางเจียงพูด ก็ได้แต่นั่งกินอาหารกันเงียบๆ

        เมื่อซีห่าวกลับมาที่บ้าน จะต้องเดินผ่านโถงของบ้านเพื่อที่จะเข้าห้องของตัวเอง เขานั้นคิดไว้อยู่แล้วว่าจะต้องเจอเหตุการณ์แบบนี้

        “กลับมาแล้วเหรอเจ้าใหญ่” หยางเจียงเอ่ยทักลูกชาย

        “ครับ”

        “ทำไมถึงไปสนิทชิดเชื้อกับบ้านจางได้ละ วันนี้เอาลี่มี่ไปให้เด็กบ้านจางดูให้อีกเหรอ”

        “ครับวันนี้ลี่มี่อยู่ที่บ้านจาง” เขาตอบหยางเจียง

        “พ่อครับถ้ามีอะไรก็พูดมาตรงๆ เลยครับ ไม่ต้องอ้อมค้อม ผมไม่ใช่เด็กที่จะต้องพูดอ้อมค้อมครับ” เขากวาดสายตามองทุกคน

        “ถ้าอย่างนั้นผมเอาลูกเข้านอนก่อน แล้วผมจะออกมาคุยด้วย”

        “พาลี่มี่ไปในห้องก่อนเถอะ แล้วออกมาคุยกันหน่อย”

        จากนั้นหยางซีห่าวจึงเดินเข้าห้อง แต่ภายในห้องโถงนั้นกลับมีเสียงเอ็ดตะโรของเด็กคนนึง ซึ่งไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นหยางเจียมี่ลูกสาวฟางเซียงที่กำลังโวยวายเพราะอยากได้ตุ๊กตาที่ลี่มี่กอดอยู่

        หยางเจียมี่เป็นหลานคนแรกของบ้านหยาง เกิดก่อนลี่มี่ 3 ปี ถึงแม้ว่าจะเป็นหลานสาวแต่เพราะว่าเกิดจากลูกชายของเธอ แม่เฒ่าหยางจึงรักหลานคนนี้มาก

        หยางเจียมี่รู้ว่าเธอสามารถขออะไรก็ได้กับคุณย่า เพราะว่าเธอเป็นหลานรักของย่า ไม่ว่าเธออยากได้อะไร ย่าของเธอไม่เคยปฏิเสธ ถึงแม้ว่าสิ่งที่เธออยากได้จะเป็นของ หยางลี่มี่ก็ตาม และครั้งนี้เธออยากได้ตุ๊กตาตัวนั้น

        “คุณย่าขา หนูอยากได้ตุ๊กตาตัวนั้นค่ะมันสวยมากเลยนะคะคุณย่า คุณย่าเอามาให้หนูได้ไหม” หยางเจียมี่ทำเสียงเล็กเสียงน้อยให้น่าสงสาร เพราะแม่ของเธอบอกไว้ว่าถ้าอยากได้อะไรให้ขอคุณย่า ให้ทำเสียงออดอ้อนเข้าไว้ คุณย่าจะได้รักเธอมากๆ

        “เจียมี่อยากได้เหรอลูก เดี๋ยวย่าจัดการให้นะ” แม่เฒ่าบอกหลานสาวสุดที่รัก

        “ตาเฒ่าคุณเอาตุ๊กตาตัวนั้นมาให้หลานได้ไหม ถ้าคุณขอตาใหญ่คงไม่ว่าอะไร”

        “จะบ้าเหรอ จะให้ฉันไปขอถ้าเธออยากได้เธอก็พูดเองซิ เธอน่าจะรู้ว่าตุ๊กตาตัวนั้นลี่มี่ได้มาจากไหน เธอกล้าไหมละ”

        ซีห่าวกำลังจะเดินออกมา จึงได้ยินเสียงสนทนาในห้องโถง เขาเดินเข้ามา พอเจียวจูเห็นลูกเลี้ยงเดินเข้ามาก็เงียบไปในทันที

***********************************