“ไอ้สัส”กวีปราดเข้ามาหากาฟิวแต่โดนเพื่อนของเขาดึงไว้ไม่ให้วู่วาม
“ดูคนของมันก่อนดิวะถ้าทำอะไรลงไปเสียเปรียบแน่”เพื่อนเขากระซิบเตือนเหล่ตามองไปยังการ์ดที่พร้อมรับคำสั่งของเ้านายมัน
“มึงกลัวก็ถอยไป”กวีพูดดุดันมองเพื่อนตาขวาง แต่เพื่อนเขาสองคนช่วยกันดึงตัวไว้ไม่ให้เข้าไปหากาฟิว
“อย่ามีเื่เลยนะพี่ฟิว” สายไหมส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาหยุด ถ้าสาเหตุไม่ได้เกิดจากเธอคงไม่ยื้อไม่อะไรให้เสียเวลาอยู่ดีๆก็ถูกทั้งกาฟิวและกวีมายุ่งวุ่นวายในชีวิต
“ห่วงมันเหรอ”เขามองหน้าสายไหมไม่ค่อยพอใจคำพูดแข็งกร้าว
“เฮ้อไม่ได้ห่วงใครทั้งนั้น”เริ่มจะโมโหเหมือนกันเตือนสติก็ทำเป็ไม่ชอบเบื่อพวกเ้าอารมณ์
“กลับห้องเถอะ”
สายไหมพยายามข่มใจขอร้องอีกครั้งพร้อมกับลูบแขนเขาเบาๆอย่างเอาใจและพยายามดึงให้เขาเดินตามออกไปข้างนอก กวีก็โดนเพื่อนลากไปอีกทางเหมือนกันหลีกเลี่ยงกันปะทะตรงๆ
“ครั้งเดียวนะสายไหม”
เขาบอกเธอก่อนจะเดินนำหน้าไปขึ้นรถที่จอดอยู่ดูท่ายังโกรธไม่หายพอสตาร์ทรถได้เขาก็เร่งเครื่องยนต์ดังสนั่นจนทำให้สายไหมหัวคะมำไปข้างหน้าบนรถเงียบกริบไม่มีใครพูดอะไรออกมาจนพารถมาจอดที่คอนโดตัวเอง
“เดินเร็วดิเหม่ออะไรนักหนา” เขาทำหน้ารำคาญที่เห็นอาการของเธอที่เดินช้าๆอืดอาด
ห้องกาฟิวอยู่ชั้นสูงสุดมองเห็นวิวได้สุดลูกหูลูกตา ห้องกว้างโอ่อ่าตกแต่งอย่างลงตัวมีสไตล์ ถึงห้องเขาก็ไม่ได้พูดอะไรเดินหายไปในห้องน้ำปิดประตูเสียงดังส่วนแขกอย่างเธอก็คิดไม่ตกว่าตัวเองต้องเจอกับอะไรในคืนนี้ ความเหนื่อยและล้าทำให้ไม่อยากทำอะไรล้มตัวนอนบนโซฟาหลับตานิ่ง
“อาบน้ำดิผ้าเช็ดตัวอยู่ตรงชั้น”
เขาสั่งเธอทันทีเมื่อออกจากห้องน้ำมาด้วยผ้าเช็ดตัวพันเอวสอบมีหยดน้ำเกาะแพรวพราวอารมณ์ดีขึ้นนิดนึงแต่ก็สุดจะคาดเดาได้ สายได้เรียบเฉยของเขามันไม่ได้บอกอะไรมากนัก
“ไหมไม่มีชุดเปลี่ยนหาให้หน่อย” เธอเปิดประตูแง้มจากห้องน้ำและะโบอกเขา หลังจากจัดการอาบน้ำเรียบร้อย
“มีข้างนอกออกมาเอาเองดิวะ”
ชายหนุ่มนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงนอนขนาดใหญ่พูดแค่นั้นก็ไม่ได้สนใจอะไรอีกเลย เธอก็เลยต้องนุ่งผ้าเช็ดตัวมาเอาตามที่เขาบอกสายตาของเขาที่มองมาทำให้เธอใจเต้นแรงก็ยังไม่เคยนุ่งน้อยชิ้นต่อหน้าผู้ชายคนเดียวในห้อง ทุกครั้งที่ถ่ายงานก็อยู่กันหลายคนและความรู้สึกมันปลอดภัยไม่ใช่เหมือนตอนนี้ กลัวกับสายตาคมเข้มคู่นั้น
“เลือกเอาเองอยากใส่ตัวไหนก็ตามใจ”
เขาชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าสายไหมต้องรีบเดินไปเปิดตู้เลือกเอาเอง เสื้อผ้าที่อยู่ข้างในทำเอาเลือกไม่ถูกมันเป็เสื้อยืดแบรนด์หรูทุกตัวตัวใหญ่โคร่งแต่แล้วก็ตัดสินใจเลือกมาตัวนึงใส่แล้วยาวมาถึงเข่า
“มานี่ดิไหมมีเื่ต้องคุยกัน” เขาตบลงข้างเตียงหลังจากที่เธอยื้อเวลาอยู่หน้ากระจกพอสมควร
“มีอะไร” สายไหมเดินมานั่งข้างเตียงแต่ยังรักษาระยะห่างพอสมควร
“กวีรู้จักมันนานหรือยัง”
“ไม่นานเท่าไหร่”จะถามทำไมเื่คนอื่นไม่เห็นจะเข้าใจ คิดคนเดียวในใจ
“งั้นก็ดีอย่าให้เห็นอีกว่าเธอยุ่งกับมันอีก จะบอกให้ครั้งสุดท้ายว่าพี่ไม่ชอบใช้ของซ้ำกับใคร” ยิ่งไม่เข้าใจเอาซะเลยเพราะนอนด้วยกันมีอะไรกันก็เลยเหมาเอาว่าเป็เ้าของงั้นเหรอสายตาของสายไหมมีคำถาม
“ที่พี่ทำอยู่กำลังล้ำเส้นไหมนะคะเราไม่ได้เป็อะไรกัน พี่ไม่จำเป็ต้องมาจำกัดสิทธิเป็เ้าของไหมขนาดนั้นก็ได้”
“พูดอีกสิสายไหม” เขาคำรามด้วยความโกรธกับการต่อปากต่อคำอย่างไม่ได้กลัวผลที่จะตามมา
“พี่ก็รู้ว่าอะไรเป็อะไรพี่แบล็คเมล์ไหม โดยที่ไหมไม่เคยเต็มใจเป็ของพี่ /โอ้ย..”เขาบีบปากเธอแน่นเจ็บน้ำตาไหล
“ฟังให้ดีน้องจะเรียกวิธีการที่ทำกับน้องว่าเลวทรามยังไงก็ตาม แต่น้องต้องทำตามที่พี่บอกเท่านั้น” เขาปล่อยมือและผลักเธอ
“ไอ้/ถ้าพูดอีกน้องจะโดนทั้งคืน” เขาไม่ได้แค่ขู่แต่สายตาของเขามันแสดงออก มองกราดเนื้อตัวของเธอไปทั้งตัว
“เอามือถือมา” เขายื่นมือมาข้างหน้า สายไหมถอนหายใจแล้วคว้ามือถือบนหัวเตียงให้เขาเขาเข้าไปลบรายชื่อทุกช่องทางการติดต่อจากนั้นจึงคืนให้เธอ
“กฎของเราจำให้ดีนะสายไหมห้ามนอนกับคนอื่นระหว่างที่เป็ผู้หญิงของพี่ น้องจะเดินออกไปจากพี่ได้เมื่อพี่เบื่อเท่านั้นค่าใช้จ่ายรายเดือนพี่จะให้ตามที่น้อง้าจนพอใจส่วนเื่ส่วนตัวของพี่น้องห้ามยุ่งเด็ดขาด เข้าใจไหม”
“พี่มันเห็นแก่ตัว”
สายไหมน้ำตาคลอมันไม่แฟร์กับเธอเลยให้ตายไม่ได้หวังว่าเขาจะมีดีอะไรแต่นี่เป็ผู้ชายคนแรกที่พรากทุกอย่างไปจากเธอ แต่มาตั้งกฎต่างๆที่มันแสดงให้เห็นถึงความเห็นแก่ตัวสนใจแค่ตัวเองสายตาของเธอจึงแต่ความเกลียดจนเกินจะเก็บไว้ในใจ
“พี่ก็ไม่เคยบอกน้องไม่ใช่เหรอว่าเป็คนดีรับเื่เลวๆของพี่ให้ได้ละ ถ้าเธอไปมีอะไรกับใคร จุดจบไม่สวยแน่”
“ไม่ต้องระแวงหรือกลัวอะไรหรอกว่าไหมจะแอบไปมีใครแค่มีพี่ไหมก็สะอิดสะเอียนจะแย่อยู่แล้วคงไม่เอาตัวเองไปให้ผู้ชายดีๆคนอื่นหรอกสงสารเขาที่ต้องมาเจออะไรแบบนั้น”
“แควก”
เขากระชากเสื้อของเธอจนขาดติดมือเสื้อยืดเนื้อหนาที่โดนดึงด้วยอารมณ์รุนแรง และมันก็บาดผิดเนื้อเนียนนุ่มจนแสบเขากระชากข้อเท้าเล็กมาหาตัวเองท่อนเข่าหนากดลงไปที่หน้าขาเรียวงามแยกให้ออกจากกัน พร้อมกับจัดการถลกกางเกงนอนของตัวเองให้ร่นลงไปกองข้างล่างท่อนเอ็นหนาท้าทายสายตาของสายไหม
“อย่า”
สายไหมร้องห้ามเสียงสั่นเมื่อขาโดนจับแยกจากกันและเขาก็กำลังดันท่อนเอ็นเข้าสู่ร่างกายโดยที่เธอไม่มีน้ำหล่อเลี้ยงสักนิดทั้งเจ็บและปวดเจียนจะขาดใจตาย
เสียงเธอหวีดร้องพร้อมกับดิ้นรนผลักเขาออกแต่ไม่มีผลกับคนตัวสูงที่ไม่สนใจอะไรนอกจากอยากสั่งสอนเด็กอวดดี เขาดันตัวเองเข้าจนสุด
“สวบ”
ท่อนเอ็นที่คับแน่นในร่องรักสีสดแทบจะขยับตัวไม่ได้เพราะโดนบีบรัดทุกทางเขาบีบคลึงหน้าอกอวบใหญ่แล้วค่อยๆกระแทกสะโพกสอบช้าๆและเพิ่มความเร็ว
“พั่บพั่บ พั่บ” สะโพกกลมกลึงเด้งขึ้นลงท้าทายสายตาคมเข้ม เธอโดนบดขยี้อย่างเมามันส์เป็จังหวะครั้งแล้วครั้งเล่า สายไหมเบือนหน้าหนีเมื่อไม่อาจจะช่วยตัวเองได้ เธอภาวนาให้มันจบลงเร็วๆ
“อ่าส์สสส” เสียงครางลากยาวปลดปล่อยความสุขของเขามันเป็่เวลาที่เธอเหมือนตกในนรก เมื่อเขาพลิกตัวลงจากร่างบางสายไหมก็เจ็บเกินกว่าจะจัดการตัวเองได้ ปล่อยให้น้ำตาไหลริน
-รุ่งเช้า-
เจ็บแปลบไปทั้งตัวพยายามฝืนตัวเองให้ยืนขึ้น ไอ้เลวนั่นก็ยังหลับอย่างสบายใจเธอค่อยๆย่องเข้าห้องน้ำและจัดการตัวเอง เมื่อออกมาจากห้องน้ำเขาก็ยังไม่ตื่นพยายามทำให้มันเงียบที่สุดก่อนที่จะเดินไปจากห้อง โชคดีที่เธอแอบจำรหัสปลดล็อคได้
-มหาลัย-
“เป็ไรไหมซึมๆ”
กอหญ้าถามเพื่อนเพราะสายไหมแปลกไปไม่ค่อยพูดค่อยยิ้มชวนคุยก็ตอบแบบขอไปทีปกติเธอเคยร่าเริงกว่านี้
“เปล่าหญ้า ไหมนอนดึกง่วงนะ”เธอปดเพื่อนถึงจะรู้ว่าเพื่อนคนนี้รักและหวังดีแต่บางเื่มันก็ไม่น่าจะบอกใครได้
“ไม่เป็ไรก็ดีแล้วไหมหญ้าห่วงไหม ่นี้เห็นเงียบไป บางวันก็ไม่ค่อยได้มาเรียนหนังสือ มีอะไรให้ ช่วยก็บอกได้นะ”
สายไหมมองเพื่อนซึ้งใจทั้งสองคนเป็เพื่อนกันั้แ่ปีหนึ่งนานวันเข้าความสัมพันธ์ยิ่งสนิทสนมรักและหวังดีต่อกันกอหญ้าเป็ลูกเศรษฐีเธอพยายามช่วยเหลือสายไหมตลอด
“จ้าหญ้าขอบใจตัวเองมากนะที่ห่วง ไหมไม่เป็ไรจริงไว้วันไหนที่ไหมไม่โอเคจะบอกหญ้าเป็คนแรก”ทั้งสองยิ้มให้แก่กัน
“เจอกันพรุ่งนี้นะไหม” กอหญ้าโบกมือให้เพื่อนก่อนที่เธอจะเดินไปขึ้นรถตัวเองโชคดีที่ไอ้บ้านั่นไม่มาวุ่นวายกับเธอในวันนี้ ชีวิตสงบสุขอีกวัน
“Garfile จะไปทำไมไม่ปลุก”อุตส่าห์ดีใจไม่เกินวันสองทุ่มกว่าไอ้เลวนั่นส่งข้อความมาหา
“Garfile รู้ว่าน้องอ่านแล้ว ไม่คิดจะตอบเลยเหรอ…?”
“Garfile ค่าเหนื่อยของน้องเมื่อคืน”
สายไหมมือสั่นเมื่อเห็นรูปที่เขาแคบส่งมาให้เขาโอนเงินเข้าบัญชีของเธอจำนวนหนึ่งเป็ตัวเลขค่อนข้างมากคุณค่าของเธอซื้อได้ด้วยเงิน พยายามจะไม่โกรธและเกลียดให้จิตใจตัวเองบิดเบี้ยวแต่ก็ทำไม่ได้สักที
-อาทิตย์ต่อมา-
จิตใจสายไหมดีขึ้นมากทั้งอาทิตย์ที่กาฟิวไม่มายุ่งเกี่ยวได้แต่ภาวนาให้ไอ้เลวนั้นตายห่าไปซะทีวันนี้มีถ่ายแบบเสื้อผ้าในสตูดิโอ
“เอียงหน้าไปทางนั้นนิดหนึ่งไหม มองกล้อง สวยมาก แชะ แชะ” ช่างภาพกดภาพรัวๆหลายเซ็ท ใช้เวลาสามชั่วโมง ตอนนี้เหลือเซ็ทสุดท้าย
“เสร็จแล้วจ้า ขอบคุณมากครับไหมที่ทำให้งานออกมาดี” สิงห์ช่างภาพชื่อดังที่ถ่ายงานด้วยกันหลายครั้ง เขาเป็ชายหนุ่มหน้าตาดีมากและเป็น้องชายภรรยาเ้าของบริษัท
“คุณวิชาญ สวัสดีค่ะ ”พนักงานยกมือไหว้เมื่อชายหนุ่มเ้าของบริษัทเดินเข้ามาเสื้อผ้าแบรนด์นี้เป็บริษัทในเครือของเขาอีกตัวหนึ่ง
“ไหม ถ่ายเสร็จแล้ว ไปกินข้าวกัน” ชายหนุ่มมาถึงได้ทันท่วงทีเพราะส่วนหนึ่งเขาให้คนของเขาส่งข่าวให้
สายไหมอึกอักไม่อยากไปกันสองคนอย่างที่รู้ว่าเขาไม่ได้โสดตัวคนเดียวแต่ถ้าปฏิเสธไปมันก็จะดูน่าเกลียดและก็ไม่มีเหตุผลใดมาหักล้างได้
“ไหมเขานัดกับผมก่อน เขาจะไปช่วยเลือกของวันเกิด” สิงห์ตอบแทนหญิงสาวสายตาของพี่เขยที่มองปราดเดียวก็รู้ว่าคิดไม่ซื่อกับน้อง
“ไปเลือกวันหลังไม่ได้หรือไงสิงห์ วันนี้พี่อุตส่าห์ปลีกตัวมาได้” น้ำเสียงฟังดูสั่งในตัว สิงห์ไม่ได้สนใจยักไหล่
“ก็ดันเลื่อนไม่ได้สิครับ วันเกิดน้องเขาพรุ่งนี้แล้ว พี่ณีโทรมาบอกเมื่อกี้ฝากบอกบอกให้พี่กลับบ้านเร็วหน่อยน้องแบ้งค์ไม่สบาย” เขาตอบแบบไม่ทุกข์ร้อน
“งั้นพี่ค่อยเลี้ยงขอบคุณไหมวันหลังนะครับ”
คำว่าลูกมีอิทธิพลกับวิชาญถึงเขาจะเ้าชู้ยังไงก็เป็พ่อที่รักและหวังดีต่อลูกเอามือถือขึ้นมาเช็คปรากฏว่าณีโทรหาหลายสาย เขาจึงปลีกตัวออกไปโทรศัพท์
“ขอบคุณมากค่ะที่ช่วยไหม” สายไหมขอบคุณเขา ก็เพิ่งรู้นี่แหละว่าเขาเป็น้องเขยคุณวิชาญ
“ไม่เป็ไรทีหลังก็ตอบไปตามจริงไม่เห็นต้องเกร็งใจเลย”
“ไหมไม่ได้มีตัวเลือกขนาดนั้นไหมต้องพึ่งเื่งานคุณวิชาญ”
“ให้พี่ช่วยได้นะสายไหมพี่พอจะมีเส้นสายบ้าง”
“ไหมยังไหวค่ะขอบคุณพี่จริงๆ”สายไหมตัดบทไม่อยากเป็ภาระกับใคร คุณวิชาญก็ไม่ได้จะล้ำเส้นอะไรมากนักอะไรทนได้ก็ทนกันไป
“พี่พูดเมื่อกี้นะเื่จริงไหมช่วยไปเลือกของให้พี่หน่อยได้ไหม”
“ได้สิค่ะน้องของพี่สิงห์อายุเท่าไหร่คะ”
“น่าจะยี่สิบเรียนอยู่ปีสองมหาลัย…”
“อืมรุ่นเดียวกับไหมเลยงั้นไปถึงห้างแล้วค่อยคิดเนอะว่าจะซื้ออะไรให้”ทั้งสองยิ้มให้แก่กัน สายไหมใช้เวลาอยู่ในห้างกับสิงห์หลายชั่วโมงและตบท้ายด้วยการที่สิงห์เลี้ยงข้าว
“ไหมพี่อยากชวนไปวันเกิดน้องพี่พรุ่งนี้”
“ไหมต้องดูก่อนค่ะให้คำตอบกับพี่สิงห์ยังไม่ได้ตอนนี้เพราะว่าบางทีมีงานด่วนเข้ามา”
“ครับพี่เข้าใจพี่อยากให้เราไปด้วยจริงๆนะครับ ยังไงพี่จะรอคำตอบ”ไม่ใช่ไม่เห็นว่าผู้ชายตรงหน้ารู้สึกอะไรหลายครั้งที่ทำงานร่วมกันเขาคอยใส่ใจรายละเอียดเล็กน้อยสิ่งเ่าั้ไม่มีผู้ชายคนไหนทำให้
“ค่ะแล้วไหมจะให้คำตอบ”
“เจ๊วันนี้มีงานหรือเปล่า” บ่ายโมงตรงเธอจึงโทรหา ถ้ามีจะได้เตรียมตัวเตรียมใจและถ้าไม่มีงานก็จะได้ตกลงกับพี่สิงห์
“ไม่มีวันนี้เป็พรุ่งนี้แทนทำไมถึงโทรมาถามละไหมปกติไม่เห็นสนใจ”
“ก็ถ้าไม่มีจะไปงานวันเกิดนะ”
“วันเกิดใครเจ๊รู้จักไหมผู้หญิงผู้ชาย”
“เจ๊จะรู้ได้ไงไหมยังไม่รู้เลย ฮ่าฮ่า” สายไหมหัวเราะขำๆ
“อ้าวแล้วแกจะไปกับใครใครมันชวนแก”
“พี่สิงห์ช่างภาพนะเจ๊”
“อ๋อเ้าสิงห์หรอกหรือไอ้นี่มันนิสัยใช้ได้เลยนะไหม บ้านรวยด้วย”
พูดแค่นี้เดียวแต่เจ๊ดันชงให้เฉยๆแล้วไอ้เื่นิสัยหรือความร่ำรวยของใคร เจ๊แกรู้ดียิ่งกว่าอะไรเขาเรียกว่ามีคุณสมบัติพิเศษ
“จ้าเจ๊อย่าชงมากนะ เดี๋ยวไหมลาออกไปแต่งงานแล้วเจ๊จะขาดรายได้”
“แหมให้มันจริงเถอะไหมถ้าเป็แบบนั้นจริงเจ๊จะใส่ซองแกเน้นๆเลย”เจ๊นี่น่าพูดขำๆถ้าเป็จริงก็คงดีใจกับเด็กที่มีคนดูแล
“งั้นไหมจับเขาเลยไหม”
สายไหมแกล้งพูดเล่นและได้เสียงแซวกลับมาสายไหมวางสายด้วยรอยยิ้มแต่พอเธอคิดถึงเื่จริงในชีวิตที่ต้องเผชิญอยู่ทำให้รอยยิ้มหายไป
![ฤทธาสยบฟ้า ใต้หล้าเหนือพันธนาการ [จบ]](https://kawebook-public.s3.ap-southeast-7.amazonaws.com/contents/1648634665_15527971.webp)
3.82M
