
ตอนที่ 30 ถอนพิษด้วยวิธีพิสดาร18+
ชายหนุ่มเดินเข้าไปในถ้ำ
'คุณผมว่ามันน่ากลัวยังไงไม่รู้นะครับ'
กฤษณพันธ์คุยกับเขื่อนเพชร
"น่ากลัวสิครับเพราะที่นี่เป็นที่เก็บอัญมณี
ที่เพิ่มธาตุในอาวุธศักดิ์สิทธิ์ธาตุน้ำ
ผมก็ไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรลองดูกัน"
ในถ้ำที่ประดับด้วยหินหลากสี
ส่งประกายแวววับข้างในไม่มืดเลยสักนิด
เห็นทางอย่างดีมีเสียงอะไรอยู่ข้างหน้า
ครืนครืนครืน!!
เหมือนกับว่าสัตว์ใหญ่กำลังเล่นน้ำอยู่
ใต้เกาะนี้มีสระน้ำเขาค่อยๆเดินไป
ด้วยความระมัดระวังสัตว์บางอย่าง
มันกำลังกินอาหารเขาแอบดูลงไป
จากด้านบนเห็นมันเป็นเต่าตนุตัวมหึมา
ประมาณไดโนเสาร์โบราณน่าจะได้
กระดองมันใหญ่โตหัวของมัน
มีเขาแหลมขึ้นเขาเหมือนนอแรด
มันเคี้ยวอาหารกินอย่างเอร็ดอร่อย
ที่ริมสระน้ำงูขนาดตัวเขื่องกำลังดิ้นรน
หนีความตายตัวมันเขียวคล้ำ
"ง่ะ!!?มันต้องเป็นเต่าตนุตัวนี้แน่นอน"
เต่าตัวนั้นหยุดชะงักการกินของมันลง
มันหันหัวอันใหญ่โตของมันมาทางเขื่อนเพชรทันที
หรือว่ามันเห็นเขามันสลัดงูยักษ์ในปากออก
แยกเขี้ยวพี่แหลมคมขู่คำราม
!!!!!!แควก! แควกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!
เขื่อนเพชรทะยานขึ้นโขดหินที่ใกล้ๆ
รวบรวมสมาธิพลังจิตเรียกอาวุธศักดิ์สิทธิ์
ออกมาในมือกลายร่างสวมเกราะ
พุ่งทะยานจากโขดหินหมายจะใช้
อาวุธศักดิ์สิทธิ์ฆ่ามันให้ตายในทีเดียว
พรึบ!!
วู๊บบบ!!
"จงคืนสู่สุคติ!!"
เสียงชายหนุ่มร้องคำรามลั่น
เจ้าเต่ายักษ์มันเหมือนรู้ว่ามีอันตราย
หดหัวเข้ากระดองแสงสายฟ้า
ฟาดจากขวานศักดิ์สิทธิ์
ลงบนกระดองเต่าตนุยักษ์ทันที
บังเกิดเป็นแสงเหมือนฟ้าผ่า
เปรี๊ยง!!
"เฮ้ย?!!อ้ารร์!!"
ตูบ
แต่มันไม่สามารถผ่ากระดองเต่านั้นออกได้
ยังกลับส่งการสะท้อนมาสู่ร่างกาย
ของเขื่อนเพชรทำให้ร่างที่ลอยกลางอากาศ
ของเขานั้นกระดอนตกลงในพื้นทราย
โอ๊กกกกกร์!!
เขาใช้ขวานยันพื้นขึ้นมากระอักเลือดออกมาเป็นกอง
เต่าตนุยักษ์มันเป็นเต่าครึ่งสัตว์ครึ่งเทพ
อาศัยในแดนสนธยามานานหลายพันปี
แม้แต่อาวุธศักดิ์สิทธิ์ในตำนานระดับที่หนึ่ง
ก็ไม่สามารถทำอันตรายกระดองมันได้
พละกำลังของเขาหดหายมือขาชา
หูอื้อตาลายจากแรงสะท้อนของกำลังขวานฟ้า
ที่ฟาดใส่กระดองเต่าตนุอ้าปากร้องคำราม
"แควกกกกกกกกกกส์!!แควกกกกกกกกกกก!!"
(ประมาณเสียงก๊อตซิลล่า)
ซู่รรรรรส์!!ซ่ารรรรส์!!
วูบ!!
แล้วมันก็พ่นน้ำสีเขียวมรกตพุ่งใส่เขื่อนเพชร
ชายหนุ่มรู้ว่านั่นอันตรายแน่ๆเขาทะยาน
วิ่งหลบข้างก้อนหินใหญ่เขาเกือบถูกน้ำพิษที่ถูกพ่นใส่
"เราฟันมันไม่ตายแน่กระดองมันแข็งมาก
และมันฉลาดด้วยเราลำบากแล้ว
เมื่อเจอสัตว์ครึ่งเทพตัวนี้!!?ทำยังไงดีว่ะ!!!?นึกออกแล้ว"
เขื่อนเพชรกระโดดขึ้นก้อนหินอีกครั้ง
แล้วยกขวานฟ้าขึ้นใช้ขาสองข้างถีบก้อนหิน
ลอยทำท่าจะใช้ขวานฟ้าศักดิ์สิทธิ์ฟันมันอีกครั้ง
เจ้าเต่าตนุแสนรู้มันหดหัวลงทันที
ชายหนุ่มถีบอากาศพลิกตัวตีลังกา
กระโดดลงบนกระดองมันเขายืนนิ่งรอมัน
โผล่หัวออกมาเจ้าเต่ายักษ์ไม่เห็นตัวมัน
ถูกทำร้ายจึงยื่นหัวออกมา
ทันใดนั้นเขื่อนเพชรทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า
อีกครั้งหนึ่งใช้ขวานฟ้าในมือฟันฉับ
เหมือนฟันต้นไม้ไปที่คอด้านหลังของมัน
"จงคืนสู่สุคติ!!"
เขาคำรามอีกครั้งหนึ่งหมายเด็ดชีวิต
เจ้าเต่ายักษ์ตัวนี้แต่มันฉลาดเกินกว่า
ที่เขื่อนเพชรจะประเมินได้มันถีบตัวไปข้างหน้า
ม้วนตีลังกากลับมาหาเขื่อนเพชรที่ฟันขวานฟ้าใส่มัน
แสงสะท้อนกับกระดองเต่าที่เกิดจากขวานฟ้า
ตูบ!!
อ้ารรรรซ์!!
ซ่า!!
ทำให้ร่างของเขื่อนเพชร
กระเด็นตกน้ำลึกพอสมควร
เขาดีดตัวลอยขึ้นจากน้ำหูอื้อตาลาย
เห็นสายสีเขียวมรกตพุ่งใส่
ร่างกายของชายหนุ่มกลับโดนพิษซะแล้ว
เขื่อนเพชรกระดอนตกน้ำอีกทีรู้สึก
เจ็บปวดไปทั้งร่างพยายามมุดน้ำกลับไปที่ฝั่ง
งับ!!
โอ๊ย!!
เต่าตนุกระโดดคาบลำตัวของเขา
กัดด้วยคมเขี้ยวสองข้างของมันกลางลำตัวเขา
ติดอยู่ในปากของเจ้าเต่าสนุกยักษ์
ดิ้นรนก็ไม่อาจหลุดได้รู้สึกว่าสติเริ่มเลือนลาง
ดีที่เกาะกระดูกงูเหลือมอันแข็งแกร่ง
จึงไม่ทำให้เขาขาดเป็นสองท่อน
ก่อนสติจะดับวูบเขารวบรวมสมาธิอีกครั้งหนึ่ง
ยกแขนซ้ายเรียกธนูมือแล้วใช้แขนขวา
กำที่ข้อมือซ้ายแสงลูกธนูสีเปลือกแมลงทับ
พุ่งทะยานเข้าตาเต่าตนุยักษ์พันปี
"จ-งจงคืนสู่สุคติส์"
ซร๊วบส์!!
ฉึึก!!
!!!!แครกกกกกกกกกกกlN!!!!!!
เสียงมันร้องโหยหวนสะบัดเขื่อนเพชร
กระเด็นไปตกที่ชายหาด
เขื่อนเพชรพูดกับกฤษณพันธ์
"เต่าตนุยักษ์พันปีมันตายแล้วคุณจงออกมา
ผ่าท้องเจ้าเต่ายักษ์นั้นแล้วเอามณีธาราศักดิ์สิทธิ์
ออกมาผนึกใส่อาวุธศักดิ์สิทธิ์!
พลังชีวิตของผมใกล้จะหมด!
ผมต้องเข้าไปในตัวคุณ
นั่งบำเพ็ญตบะรักษาชีวิต"
กฤษณพันธ์ถามด้วยสงสัย
"แล้วผมจะออกไปยังไงครับ"
กฤษณพันธ์ถามด้วยความงงงวย
"เรียกชื่อผม!!!?ทุกครั้งที่คุณเรียกชื่อผม!!!?
ผมจะกลับเข้าร่าง!!ผมพึ่งนึกออกเมื่อกี้นี่เอง!!"
กฤษณพันธ์กลัวเขื่อนเพชรเสียชีวิต
เขาจึงรีบเรียกชื่อเขื่อนเพชร
"คุณเขื่อนเพชรครับ?!!"
ทันใดนั้นร่างเขาก็ขยับได้เขารู้สึกเจ็บปวดร้อนในตัว
"เราเป็นอะไรครับนี่"
เขื่อนเพชรกั้นใจตอบ
"ร่างกายของเราถูกพิษที่ไม่มีใครรักษาได้"
กฤษณพันธ์นิ่งอึ้ง
"เราก็ไม่ตายที่นี่หรอครับ"
เขื่อนเพชรตอบ
"ก่อนจะตายผมอยากเห็นมณีวารีศักดิ์สิทธิ์
พลังชีวิตของคุณค่อยๆลดลงก็จริง
แต่ก็ยังสามารถผ่าท้องมันด้วยอาวุธศักดิ์สิทธิ์ได้
ก่อนจะหมดพลังชีวิตไปจงรีบไปเอาอัญมณีศักดิ์สิทธิ์มา"
กฤษณพันธ์เรียกขวานฟ้าด้วยการรวบรวมจิตออกมา
แล้วผ่าท้องเจ้าเต่าตนุยักษ์เขาพบหีบเหล็กสีทอง
ที่มีกุญแจล็อคจึงใช้ขวานฟ้าฟันกุญแจเปิดหีบออก
ตอนนี้เขารู้สึกหน้ามืดตาลายแขนขาหมดแรง
'ยาพิษนี้ร้ายแรงจริงๆถึงว่าทั้งคนทั้งเทพ
ไม่กล้ามาฆ่ามันมาเอาอัญมณีศักดิ์นี้"
ชายหนุ่มตาลายเห็นภาพซ้อนกันอัญมณีสีเขียวอ่อนจางๆ
เหมือนน้ำทะเลใสๆอยู่หนึ่งก้อนและข้างๆอัญมณี
ตุ๊กตาตัวเล็กๆล่ามโซ่ติดกับผนังกล่องสีทอง
'นั้นไม่ใช่ตุ๊กตาสิหรือว่าเราตาลายมันลุกเดินยืนได้"
เขาทรุดนั่งข้างกล่องได้ยินเสียงหวานเล็กๆอันไพเราะ
"ท่านโดนพิษเต่าตนุพันปีข้าสามารถช่วยท่านได้
แต่ท่านต้องปล่อยข้าออกไปจากการพันธนาการนี้ก่อน"
ชายหนุ่มสติเลื่อนลอย
"ทำอย่างไรหรอ"
ถามด้วยความมึนงง
"ใช้อาวุธอะไรฟันกล่องนิทรา?"
ชายหนุ่มถามต่อ
"ก็ใช้อาวุธอันนั้นแหละฟันโซ่ที่ล่ามมือข้า"
เขาก้มดู
"มันเล็กขนาดนั้นผมจะฟันได้อย่างไง
เดี๋ยวฟันข้อมือเธอขาดน่ะสิ"
หญิงสาวรีบพูด
"ไม่ใช้ฟันข้อมือฟันโซ่สิ"
ชายหนุ่มเริ่มตาลายกลัวว่า
จะไม่เห็นโซ่เขาจึงรีบฟันโซ่ทันที
!!!!ฉับ!!!!!
ตุ๊กตาตัวน้อยก็กระโดดออกมา
จากกล่องด้วยท่าที่ดีใจ
"ข้าดีใจเหลือเกินที่ข้าถูกปลดปล่อย
จากกล่อมนิทรานี้มันจองจำข้าเป็นหลายร้อยปี"
ชายหนุ่มสงสัย
"คุณเป็นใครทำไมตัวเล็กๆพูดได้"
เพิ่งสังเกตว่าตุ๊กตาสูงเท่าฝ่ามือเดียว
"ก่อนอื่นท่านอย่าพูดมากเลยข้าจะช่วยท่าน
แก้พิษให้ท่านก่อนแต่มันลำบากหน่อยนะ
ข้าจะไม่ถอนพิษให้ใครยกเว้นผู้ที่มีพระคุณต่อข้า!
ข้าเอาอะไรใส่ปากท่านก็ดูดกินนะ
ท่านไปที่หาดทรายนั้นดีกว่า"
ชายหนุ่มโซซัดโซเซไปที่หาดทราย
แล้วค่อยๆนอนลงตาเขาเริ่มปิดสนิท
ไม่เห็นอะไรศีรษะมึนงงมีก้อนเนื้อยัดใส่ในปากของเขา
"ท่านดูดมันเลย"
ชายหนุ่มออกแรงดูดก้อนเนื้อนั้น
รู้สึกว่ามีน้ำไหลรสหวานซาบซ่า
ปากของเขาปากชาก็ค่อยๆจางหาย
ศีรษะที่มึนงงก็เริ่มจางหายรู้สึกตัวเขาค่อยๆลืมตาขึ้น
ก้อนเนื้อที่เขาอมดูดอยู่นั้นมันคือหัว
ที่มาจากเต้าของหญิงนางหนึ่ง
ผู้หญิงคนนี้มาจากไหนกฤษณพันธ์งงงวย
น้ำนมของเธอช่างหวานอร่อยจริงๆ
มันเหมือนเพิ่มพลังให้เขาสดชื่น
เขาค่อยๆเอื้อมมือไปบีบขยำเบาๆ
เพื่อกระตุ้นให้น้ำมันออกอีก
และใช้ปลายลิ้นตวัดไปมาห่อลิ้นดูด
ยิ่งดูดกำลังเขายิ่งเกิดขึ้นมากมาย
เหมือนพลังชีวิตของเขามีเหลือเฟือ
ได้ยินเสียงหญิงสาวที่เขากำลังดูด
ปทุมทิพย์ส่งเสียงร้องคราง
"ซิ๊ดดดดดดดดส์..เสียวนายท่านอย่าดูดแรง..อ้รรรร์"
ชายหนุ่มรู้ทันทีว่าเธอเป็นผู้หญิงคนหนึ่ง
ชายหนุ่มพลิกตัวขึ้นทับร่างเธอไว้
แท่งเนื้อของเขาแข็งเป็นลำ
เขาอ้าปากละจากปทุมมองดูหน้าเธอผู้นี้
สวยงามผมสีดำขลับริมฝีปากอวบอิ่มหลับตาพริ้ม
"คุณเป็นใครครับ!!?"
ชายหนุ่มถาม
"ข้าก็เป็นคนที่ท่านช่วยออกมาจากหีบนั่นแหละ
และกำลังถอนพิษให้กับท่าน!ยาถอนพิษ
อยู่ในร่างกายของข้าท่านดื่มเลือด
ของข้าก็สามารถรักษาได้"
ชายหนุ่มรู้สึกแปลกใจ
"เมื่อกี้คุณตัวเล็กๆแล้วทำไม?ตอนนี้ตัวใหญ่ขึ้นล่ะ"
"ข้าเนรมิตกายขึ้นมานะสิ!ร่างจริงของข้านั้นเล็ก!
ถ้าไม่เนรมิตให้ใหญ่ขึ้น แล้วท่านจะดูดนมข้าได้อย่างไร"
(ไม่หยาบนะครับเป็นจรรยาบรรณของแพทย์เอิ๊กๆ)
ชายหนุ่มมองดูหน้าอกที่เต่งตึง
ก็อดใจไม่ไหวที่จะประกบ
ริมฝีปากดูดหน้าอกนานอีกครั้ง
"ซิ๊ดดดดดดดดดดดดดดดส์..
ท่านกินเลือดของข้าแค่นั้นก็สามารถรักษาได้แล้ว"
นางเสียวสยิวกายสาวบิดกายด้วยความเสียวซ่าน
"ผมกลัวว่าจะไม่หายสนิทนะครับ ขอดูดอีกสักพักหนึ่งได้ไหม"
มือก็ล้วงคำที่เต่าตัวน้อยของหล่อน
ใช้นิ้วแยงแหย่เข้าไปในปากเต่า
พบว่ามันไม่กัดแต่กลับคายน้ำออกมาเต็มนิ้วมือเขา
"ผมดูดเลือดนี้ได้ไหมครับ"
เขายกนิ้วขึ้นให้เธอดูเธอพยักหน้าอย่างเอียงอาย
ชายหนุ่มกระเถิบตัวลงแล้วดันสะโพกหญิงสาวขึ้น
กระดองเต่าตัวใหญ่ก็อ้าปากแลบลิ้นเล็กๆออกมา
ท้าทายปลายลิ้นของเขาชายหนุ่มบรรจง
ตวัดลิ้นสู้กับปลายลิ้นเล็กๆนั้น มันเป็นศึกที่น่าดู
ลิ้นอันนุ่มนวลใหญ่โตม้วนตวัดลิ้นเล็กๆ
พลิกไปพลิกมาก่อให้เกิดเลือดสีใสใส
ไหลลงอาบขาเขาจึงห่อริมฝีปาก
ดูดกลืนน้ำเลือดใสใสนั้นไป
"อุ๊ยยยยยยยยยยยยยส์..นายท่านพอเถอะ
เลือดของข้าจะหมดตัวแล้ววววว..ซิ๊ดส์"
ชายหนุ่มลุกขึ้นดันขาของเธออ้าออก
จับงูตัวใหญ่ที่แข็งเป็นลำกดเข้าปากเต่าตัวใหญ่
ที่อ้าปากแดงแจ๋หวังจะฉกมันให้ตาย
แต่กลับโดนเต่ากลืนหัวงูไปทั้งลำ
สวบ!!
"ซู๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดส์.."
จั๊วบๆๆ!!
ชายหนุ่มลงดูดหน้าอกโยกเอว
กระแทกท่อนลำเข้าออกอย่างเมามันในอารมณ์
"ซู๊ดดดดดดดดดส์ดูดมันส์ดีจังครับ..ซิ๊ดส์"
ตับๆๆๆ!!
อ้าๆๆๆๆ!!เสียวค่ะนายขา..โอ๊ยๆๆๆ..โอ๊ยยย!!
เขาใช้งูยักษ์ฉกเต่าปากแดงไม่ยั้ง
ตับๆๆๆ..ตับบบบบบบบบบ!!!
"ออเจ้าพี่มันส์เอ็นแท้...ซูิ๊ดดดดส์..อ้ารรรร์"
ชายหนุ่มได้ลิ้มรสหญิงสาวแปลกหน้า
และรู้สึกขอบคุณที่เธอช่วยชีวิตเขาไว้
จึงตั้งใจมอบความรักให้กับเธออย่างเต็มใจ
หญิงสาวไม่ได้เสพกามามานับร้อยปี
สร้างความเสียวซ่านเหลือคณานับ
ส่งผลให้ทั้งสองกอดกันกลมปล่อยน้ำ
แห่งความรักเต็มร่องเต่าตัวงาม
ปรี๊ด!! /ปรี๊ด!!
"อ้ารรรรซ์..นายท่านขาข้าเสียวววส์"
((((((((โปรดติดตามตอนต่อไป)))))))
ขอคุยกับท่านผู้อ่านนะครับผลสุดท้ายพระเอกของเราก็ได้เทพมารติดตามตัวแล้ว