โอ้พระเ้า...
“แล้วท่านละท่านไม่อยากให้ขิมกลับไปอยุ่ในภพภูมิเดิมกับท่านหรอ”
“ข้าย่อมต้องอยากให้เป็เช่นนั้น”
คำตอบนี้ของชัยยุทธทำเอาเคนใจหล่นลงตาตุ่ม
“เพียงแต่ต้องให้ขิมได้อยู่จนครบอายุขัยของนางก่อนและตัวนางเองก็ต้องเลือกได้เช่นกันว่าอยากกลับไปอยู่ในภพภูมิเดิมหรือไม่”
ค่อยโล่งอก....
เคยค่อยข้างสบายใจมากขึ้นเมื่อได้ยินคำตอบที่สองของชัยยุทธ
“แล้วท่านอย่างอย่างไรต่อผมว่าเื่นี้มันไม่ใช่เื่เล็กๆ”
“ข้ามาเพื่อดูแลขิมและข้าทำเยี่ยงนี้มาตลอด เพียงแค่นางพึ่งรับรู้การมีตัวตนของข้าเมื่อไม่นานมานี้เอง....”
ในขณะที่ร่างสูงยืนคุยอยู่นั้นก็หันไปหาร่างบางที่นอนสลบไสลอยู่ที่เตียงสายตาที่อ่อนโยนนั้นมองร่างบางอย่างมากมายหลายความรู้สึก
ร่างสูงนั่งลงข้างเตียงก่อนที่จะเอื้อมมือไปจับข้อมือบางและเมื่อผายมือออกก็พลันปรากฏว่าที่ข้อมือเล็กนั้นมีกำไลข้อมือนาคเกี้ยวสีทองพร้อมกับสร้อยคอทองที่มีจี้รูปพญานาคและอัญมณีสีแดงอยู่ที่คอของขิมเรียบร้อยแล้ว
ทองแท้แน่ๆ
รวยในรวย
“กำไลและสร้อยคอนี้จะ่คุ้มครองนางยามข้าไม่อยู่”
“ปกติท่านไม่ได้อยู่กับขิมตลอดเวลาหรอครับ”เคนถามขึ้นอีกครั้งพร้อมกับมองอากัปกิริยาของร่างสูงที่ลูบผมของขิมไปด้วย
ทุกการกระทำของเขาที่สำกับขิมล้วนแล้วแต่เป็ไปด้วยความอ่อนโยนและทะนุทะนอมมากจริงๆ
“หาไม่ พวกข้าเหล่าพญานาคก็มีการดำเนินชีวิตคล้ายคลึงกับพวกมนุษย์เช่นพวกเ้ามีภาระหน้าที่ที่ต้องทำ ยิ่งรั้งตำแหน่งสูงก็ยิ่งมีสิ่งที่ต้องรับผิดชอบมากขึ้นมีการประชุม มีการทูต การา และต้องปฏิบัติอยู่เสมอ..นั้นเลยทำให้ข้าไม่สามารถอยู่เคียงข้างนางได้ตลอดเวลาแต่กำไลและสร้อยคอนี้จะเป็เสมือนเกราะคุ้มครองให้ขิม เพราะข้าได้ประจุพลังของตัวเองลงไปกึ่งหนึ่งและหากขิมมีอันตรายมันจะสามารถคุ้มครองนางได้พร้อมส่งสัญญาณเตือนไปถึงข้าเพื่อให้ข้ามาหานางได้ทัน
“นาคเกี้ยว...คือตัวแทนของความรักและความมั่นคง”
เคนพูดขึ้น ซึ่งร่างสูงก็ได้แต่หัวเราะออกมา
“อย่าแซวนักเลย..หากวันใดที่ข้าไม่อยู่อาจจะต้องฝากท่านให้ช่วยดูแลขิมไม่ทราบว่าจะเป็การรบกวนท่านหรือไม่”
“ผมรับปาก เพราะขิมมันก็เพื่อนผมยังไงก็ต้องดูแลมัน” เคนรับปาก
เคนมองเพื่อนสาวที่นอนสงบอยู่บนเตียงอย่างกังวลเพราะขิมไม่มีท่าทีว่าจะฟื้นขึ้นมาเลย
“ไอ้ขิมมันจะไม่เป็อะไรมากใช่ไหมครับ”เคนค่อนข้างกังวล
“มิเป็กระไรมากมายนักเพียงแค่เหนื่อยมากเท่านั้น เดี๋ยวพรุ่งนี้ก็ลุกขึ้นมาอาละวาดได้เหมือนเดิม”
ชัยยุทธตอบร่างสูงยังคงมองร่างบางด้วยสีหน้าเอ็นดู เขายังคงนั่งลูบหัวของคนตัวเล็กอยู่เรื่อยๆราวกับว่ากำลังกล่อมให้เธอนอน
“เมื่อชาติก่อนของขิมนิสัยเป็แบบไหนหรอครับ”เคนยังคงถาม
“ก็เยี่ยงนี้แหละ ดื้อ ซน กวน บทจะรั้นก็รั้นจนหัวชนฝาบทจะดุขึ้นมาก็เหมือนนางั์ อยากรู้ต้องรู้ให้ได้ แต่นางเป็ผู้ที่มีไหวพริบดี”
เคนยืนมองอากัปกิริยาของชัยยุทธอยู่พักใหญ่เคนมั่นใจกับสิ่งที่เห็นและรับรู้ได้ว่าชายตรงหน้าของเขานี้รักและหวงแหนเพื่อนของเขาจริงๆและไม่มีทางที่ใครจะมาทำอันตรายเพื่อนของเขาได้แน่นอน
“ผมคงรบกวนเวลาท่านแค่นี้” เคนบอกเพื่อขอตัวไปพักบ้างซึ่งชัยยุทธเองก็เพียงแค่สบัดมือเล็กน้อยม่านอาคมทั้งหมดก็ค่อยๆจางหายไป
17K
