คุณแม่เลี้ยง กับ น้องสาวต่างสายเลือด 18+ (My Stepmother and Her Other Daughter)

ค่ำวันถัดมา

บ้านกลับมาเงียบอีกครั้ง…แต่ไม่ใช่ความสงบ

มันคือพายุที่สงบนิ่งก่อนจะถล่มลงอย่างรุนแรง

ภีมนั่งอยู่ในห้องอ่านหนังสือ

หัวใจยังเต้นไม่เป็๲จังหวะจากเมื่อคืน…ร่างของพิมยังติดอยู่ในทุกความรู้สึก

แต่เสียงเคาะประตูเบา ๆ ก็ดึงเขากลับสู่ความจริง

แพรวาในชุดกระโปรงผ่าข้างสีดำเนื้อบาง ยืนอยู่ตรงหน้า

เสื้อตกไหล่สายเดีี่ยวเผยต้นคอและแผ่นหลังขาว ผมยาวถูกรวบไว้หลวม ๆ

ในมือเธอถือไวน์แก้วนึง

“คืนนี้ไม่มีใครอยู่บ้าน…ยกเว้นเราสองคน”

เธอพูดพร้อมยื่นแก้วให้

⸻

บรรยากาศในห้องเปลี่ยนไปในทันที

แพรวานั่งบนโซฟาอย่างใจเย็น

ไขว่ห้าง เผยเรียวขาขาวที่แลบขึ้นเหนือรอยผ่าอย่างตั้งใจ

“ฉันไม่ได้จะดึงนายกลับมาหรอกนะ…แค่จะให้รู้ว่า ‘ผู้ใหญ่เขาทำกันยังไง’ ”

เธอลุกขึ้น เดินเข้ามาช้า ๆ

แววตาของเธอเย็นเฉียบแต่ร้อนแรงในเวลาเดียวกัน

เธอวางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะ

แล้วดันตัวภีมให้เอนลงกับพนักเก้าอี้โดยไม่ถาม

มือของเธอจับปลายคางเขา บังคับให้สบตา

“ลินกับพิมให้แค่อารมณ์…แต่ฉันจะให้ ‘ความลุ่มหลง’ จนลืมหายใจเลยล่ะ”

⸻

และเธอก็เริ่ม…

เธอจูบเขาช้า ๆ

แต่จูบของแพรวาไม่เหมือนใคร — มันลึก นุ่ม และแ๲๤แ๲่๲เหมือนถูกดูดเข้าไปทั้งตัว

ปลายลิ้นของเธอแทรกช้า ๆ ตามจังหวะลมหายใจที่สั่นขึ้นทีละนิด

มือของเธอสอดเข้าในชายเสื้อเขา ลูบไล้จากแผ่นอกจนถึงเอวและลงลึกไปอีก

ก่อนจะเลื่อนตัวลง…แนบริมฝีปากกับลำคอเขาแล้วไล่ต่ำลงอย่างช้าๆ

เสียงหอบของภีมเริ่มดังขึ้น พร้อมแรงกระตุกจาก๼ั๬๶ั๼ที่ชำนาญของแพรวา

⸻

เธอกดเขาลงกับโซฟาเต็มแรง

ขณะสะโพกของเธอทาบทับลงมาอย่างช้า ๆ ในท่านั่งคร่อม

เรียวขาของเธอสองข้างขยับแน่นเข้ากับต้นขาเขา ราวกับโอบล้อม

มือของภีมเลื่อนมาจับเอวเธอบีบแน่น

แต่แพรวาไม่หยุดแค่นั้น…กลับยิ่งเร่งจังหวะของสะโพกที่บดเบียดลงไปที่หว่างขาของภีม

เสียงเสียดสีของผ้าระหว่างร่างทั้งสอง เริ่มทวีความรุนแรงขึ้นและเร่งจังหวะเร็วขึ้นอีกระดับ..

⸻

“ดูซิ…” เธอกระซิบ

“นายเริ่มควบคุมอะไรไม่ได้อีกแล้วใช่ไหม…”

เธอโยกตัวช้า ๆ บดสะโพกลงในแนวทแยง สร้างแรงเสียดสีที่จุดนั้นทำเขาแทบขาดใจ

เสียงเนื้อกระทบไม่ดังมาก…แต่ 

“มันลึก” และ “หน่วงเน้นเป็๞จัวหวะ” จนเขาต้องกัดริมฝีปากกลั้นเสียง

เธอหยิบมือเขาขึ้นมาวางที่หน้าอกตัวเองภายใต้เนื้อผ้าบาง

“นี่ต่างหากที่เขาเรียกว่า ‘เสพติด’ …ไม่ใช่แค่เซ็กซ์”

⸻

และก่อนที่จังหวะจะเร็วขึ้นจนถึงขีดสุด

แพรวาก็ก้มลงกระซิบอีกคำหนึ่งในหูเขา

“หลังคืนนี้…นายจะไม่มีวันทำกับผู้หญิงคนไหนโดยไม่คิดถึงฉันอีก”

⸻

 [ตัดภาพ – ชั้นบน] 

พิมเปิดประตูห้องออกมา

เธอได้ยินเสียงเบา ๆ จากข้างล่าง…ไม่ใช่เสียงพูด

แต่เป็๞จังหวะบางอย่างที่เธอจำได้ดีว่าคือ “อะไร”

เธอหันไปทางลินที่ยืนอยู่ข้างห้อง

ทั้งคู่สบตากันโดยไม่ต้องพูดอะไร

ก่อนที่ลินจะพูดว่า…

“เหมือนว่าเราจะตกกระป๋องหรือเปล่านะ”

พิมพยักหน้า

“ถ้าคนเดียวสู้ไม่ได้คงต้อง……พี่ลินคิดเหมืินฉันมั้ย”