ผมกำลังกอดหมอนร้องไห้กระซิก ๆ
ไนเจลลืมผมแล้ว
เขามีคนใหม่แล้ว!
แน่นอนว่าคนใหม่คือฮาเรฟ ไม่สินั่นไม่ใช่คนใหม่ นั่นคนเก่า ส่วนผมคือมือที่สาม ผมทำอะไรไม่ได้นอกจากถอยออกมา...
มันเศร้านัก...
หลับตาลงแล้วนึกย้อนไปถึงตอนเช้าที่เดินต๊อกๆ ไปที่คฤหาสน์ กาเวนแต่ไนเจลกลับปฏิเสธที่จะพบผม ทำให้ผมต้องไปหาฮาเรฟแล้วระบายความในใจให้ฟังด้วยความรำคาญหรืออะไรก็ไม่อาจทราบได้ สุดท้ายฮาเรฟเลยไปหาไนเจลซึ่ง...ไนเจลออกมาต้อนรับ!
ด้วย-ตัว-เอง!
ผมที่อยู่บนรถม้าจะทำอะไรได้ล่ะนอกจากกอดหมอนนอนร้องไห้น่ะ! จะให้เสนอหน้าไปทำไม ปวดใจเสียเปล่า ๆ...
ชีวิตจริงนี่มันยิ่งกว่าในละครอีกฮือ...
นอนกลิ้งไปมารอจนกระทั่งฮาเรฟกลับมาแล้วก็พุ่งเข้าไปประชิด “ทำไมไนเจลถึงยอมพบนายแต่ไม่ยอมพบผมกัน...”
สองมาตรฐานชะมัดหรือเพราะผมหน้าตาดีไม่เท่า ฐานะสูงไม่พอเขาเลยไม่สนใจผมแล้ว ไนเจล...อย่าโตไปเป็ผู้ชายที่มองความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกับเงินสิ!
ั์ตาสีรุ้งของฮาเรฟหันมามองผมอย่างหงุดหงิดมือผลักหัวผมออก “ฉันเคยบอกไปแล้ว สถานะของนายทำให้ไนเจลวางตัวลำบาก”
“เขาไม่ชอบผม?”
“ไม่ใช่ไม่ชอบแต่มันลำบาก... ง่าย ๆ คือเขายังคิดไม่ออก เลยใช้วิธีที่ตรงไปหน่อย” หลังจากนั่งเรียบร้อยรถม้าก็ออกตัว “ถ้าคิดอย่างเป็ใหญ่ก็คือ...ดีกับนายไปแล้วได้อะไร? ยังไงตระกูลพวกเราก็กุมความลับของตระกูลนายอยู่แทนที่จะเอาเวลาเสียไปกับของตายสู้สร้างความสัมพันธ์อันดีกับตระกูลอื่นไม่ดีกว่าหรือไง”
...นี่มันโลกเด็กแปดขวบหรือนักธุรกิจวัยแปดสิบ
โฉดชั่วชะมัด
ปาดน้ำตาด้วยความเสียใจ “ผมมีความจริงใจ”
“เรามีความลับไม่จริงใจก็...” ท้ายเสียงหายไปแต่ผมรู้ความหมาย... โลกนี้มันโหดร้ายเหลือเกิน!
พูดไปพูดมาอย่างไรผมก็ทำอะไรไม่ได้หนักอกหนักใจชะมัดที่อีกฝ่ายมีความลับแต่ผมดันไม่มีความลับอีกสิบเอ็ดตระกูลที่เหลือกาเวนคือไนเจลกลัวผู้หญิง แต่แล้วอย่างไรล่ะ? เขาหน้าตาดีเสียอย่างไม่มีปัญหาเกี่ยวกับการหาดัชเชสเสียหน่อย
ดีไม่ดีสาว ๆ จะมองว่า 'น่ารักจัง!' อะไรแบบนี้ด้วยซ้ำ
ไป ๆ มา ๆ ชักอิจฉาแล้วแฮะ
ตาสีรุ้งของฮาเรฟหรี่ลง “ตอนนี้ก็ปล่อยให้ไนเจลคิดไปก่อนถ้าเขาคิดได้เมื่อไหร่นายก็รู้เองแหละ”
ผมพยักหน้า หวังว่ามันจะเป็คำตอบที่ดี
ในบรรดาผู้ชายทั้งหมดของแคสผมพบเจอเขาคนแรกไนเจลแสนดี น่ารัก และอ่อนโยนมาก ถ้าแคสคือน้องชายอันดับหนึ่งเพื่อนอันดับหนึ่งของผมย่อมต้องเป็ไนเจลเช่นกัน
ฮาเรฟเป็คนดีนะแต่ผมกลัวเขามากไปหน่อย ให้อันดับหนึ่งจุดห้าแล้วกัน
หืม? ซาลซาอัล?...เออ... อย่าพูดถึงมันเลย
ย้อนคิดไปถึงเื่ราวในตอนนั้นแล้วรู้สึกยังดี...ดีที่เื่เงียบ ไม่มีทหารมาวิ่งหิ้วคอผมไปวางแหมะให้ซาลซาอัลเตะไม่รู้เพราะพ่อของเขาไม่สนใจ หรือเขากรีดร้องเป็กิจวัตรประจำวันกันแน่เื่เลยไม่ใหญ่โต
รถม้าเคลื่อนไปเรื่อย ๆ ก่อนจะหยุดลงฮาเรฟเลิกม่านของเกวียนแล้วเดินลงจากรถม้า ผมโบกมือลาให้กับเขาแต่คนผมขาวกลับขมวดคิ้ว
“ทำไมไม่ลงมา?”
“เอ๊ะ?” ผมเลิกคิ้ว หรือว่าฮาเรฟมาส่งผมก่อน เขากลายเป็คนที่ ใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ?!
ระ... หรือว่าเขาสงสารผม!ความสงสารของนางเอกที่มอบให้กับนางรองอย่างนั้นเหรอ?! ใช่สิ นายได้พระเอก(ไนเจล) ไปแล้วนี่...
เห็นผมไม่ลงมาสักทีใบหน้าเขาเลยเริ่มหงุดหงิดนั่นทำให้ต้องรีบลงจากเกวียนก่อนจะยิ้มค้างเมื่อมองภาพตรงหน้า...
นะ... นี่มัน...
“ยินดีต้อนรับสู่คฤหาสน์แลนสลอตวันนี้นายค้างที่นี่แหละ”
ผมไม่้ารรรร
“สะ... สวัสดีจ้ะ”
ดัชเชสแลนสลอตออกมาทักทายด้วยรอยยิ้มบาง
เธอดู... ธรรมดาชะมัด
ถ้าเทียบกับท่านแม่ผมที่มีผมทรงสว่าน...หมายถึงม้วนลอนสวยแล้ว ผู้หญิงคนนี้ธรรมดามาก เธอเหมือนสาวชาวบ้านถักเปียอบขนมปังเป็ตัวประกอบที่จืดจางจน... ไม่น่าเชื่อว่าเธอคือแม่ของฮาเรฟ แลน-สลอตคนนี้
ผมหันไปกระซิบถามคนข้างกาย
“นี่... แม่ใหม่?”
“คนที่คลอดฉันออกมาเอง”
เห... บางทีผมอาจจะสงสัยผิดจุด
กระซิบอีกรอบ “พ่อนายฉุดเธอมา?”
ตาสีรุ้งเหลือบมอง “คนที่ถามคำถามนี้ต่อหน้าพ่อของฉันล่าสุดเพิ่งฝังไปไม่นาน...”
อ้อ โอเค คำถามต้องห้ามประจำบ้านสินะผมเข้าใจเพราะอย่างนั้นผมจะไม่สงสัยเกี่ยวกับเื่ราวของดัชเชสแลนสลอตอีก
ดัชเชสแลนสลอตยิ้มอีกเล็กน้อยก่อนจะขอตัวท่าทางของเธอเหมือนกลัว ๆ ลูกชายของตัวเองจนผมแปลกใจใจจริงอยากจะถามว่านายไปทำอะไรเหี้ยมโหดหรือแสดงนิสัย S[1] ต่อหน้าแม่ตัวเองหรือเปล่าแต่... ผมยังอยากมีชีวิตอยู่ เพราะอย่างนั้นจะปิดปากเงียบแล้วกัน
ฮาเรฟพาผมมาปล่อยที่ห้องนอนที่จะนอนคืนนี้เสร็จก็ออกไปผมมองสำรวจ ห้องนี้สวย โทนสีฟ้าอ่อน ผมค่อนข้างชอบนะ เสียอย่างเดียวที่นี่ไม่มีแคสเบดิเวียร์หรือเด็กน้อยน่ารักอายุน้อย ไม่อย่างนั้นผมคงจะปริ่มมากกว่านี้...
คิดถึงน้องแล้วน้ำตาพานจะไหลคืนนี้ผมไม่ได้กอดแคสแหละ!
แต่... อีกฝ่ายเป็ฮาเรฟผมกลัวว่าโวยวายมากไปจะโดนต่อย เพราะอย่างนั้นเก็บปากสงบคำ ปาดน้ำตาเงียบ ๆ อาบน้ำ
ผมเดินออกมาพร้อมกับชุดนอนลูกไม้ระบายก่อนจะมองตัวเองในกระจกแล้วหวีผมชาติก่อนผมไม่ค่อยดูแลตัวเองเท่าไหร่นัก แต่ร่างใหม่ในชาตินี้ของผมน่ารักมากเข้าสไตรก์โซนน้องชายของผมอย่างจัง เพราะอย่างนั้นผมเลยอยากจะดูแลร่างนี้ดี ๆหน่อย
ผมสีทองตอนนี้ยาวเลยบ่ามาหน่อยแล้ว ผมมีความคิดที่จะไว้ยาวอยู่เหมือนกันเพราะนอกจากตอนโตจะดูคล้ายหนุ่มหล่อสุภาพตามอนิเมะแล้วยังสามารถจับมาทำทรงผมไหนก็ได้อีกต่างหาก... อันนี้มองการณ์ไกลเอาไว้เผื่อจะคอสเพลย์ตัวเองกรณีที่เกาะแขนเกาะขาน้องชายแล้วเขาไม่ยอม
หมุนดูตัวเองในกระจกจนพอใจก็ปีนขึ้นเตียงนอน
ราตรีสวัสดิ์..................
…..................
…....
ผมรู้สึกอึดอัด
รู้สึกเหมือนโดนอะไรสักอย่างคุกคามแต่ไม่สามารถลืมตาตื่นขึ้นมาได้
หอบหายใจออกมา
มีอะไรบางอย่างทับอยู่ที่เอวผม
มีอะไรบางอย่างอยู่ที่แถวคอของผม
เหมือนได้ยินเสียงลมหายใจ...
มันทำให้ผมรู้สึกขนลุกความรู้สึกคล้าย 'ผีอำ' ถ้ามันเป็หนังผี แต่ขณะเดียวกันก็รู้สึก 'หวาดกลัว' ว่ามันจะเป็หนัง BL[2] เสียมากกว่า...
ผมรู้ดีที่อยู่แถวคอคือลมหายใจ
ฝืนความรู้สึกบางอย่างก่อนจะลืมตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก
สิ่งที่เห็นคือเพดาน
ผมไม่มีความกล้าพอที่จะหันไปมองด้านข้างเลยส่วนหนึ่งทั้งกลัว... กลัวมันจะเป็ผี และกลัวมันจะเป็คนด้วย
เพราะอย่างนั้นเลยมองไปที่เอว...มีแขนเล็กบอบบางพาดกอดอยู่
สติเริ่มกลับมาจึงรู้สึกถึงไอร้อนบอกได้ว่านี่ไม่น่าจะเป็ผี แต่เป็คน ทำเอาผมเริ่มหน้าซีด... ไม่ใช่ฮาเรฟใช่ไหม? ชีวิตผมจะไม่เข้าสู่พล็อตดาดๆ แบบว่าฮาเรฟเบลอเลยเข้าผิดห้อง จากนั้นผมก็ละเมอลากฮาเรฟมานอนกอดลูบคลำลวนลามพอเป็กระสาย พอตื่นมาด้วยความกระอักกระอ่วนจากนั้น...
แต่นั่นคือพล็อตตลาด... ตะ...แต่ถ้ามันเป็ฮาเรฟตัวจริง
การที่ผมทำแบบนั้น รับรองเลยว่าเช้าของผมคงไม่สดใสมันคงเต็มไปด้วยเืของผมที่ฮาเรฟเตะอัดเพราะผมไปลวนลามเขานี่แหละ!
ค่อยลืมตาก่อนจะกัดฟันพยายามใจเย็นที่สุดเพื่อเอาแขนที่พาดเอวออก...บอกเลยว่าอ่านหนังสือสอบยังไม่ตั้งใจขนาดนี้เลยนะ!
หลังจากเอามือออกจากเอวได้แล้วก็โล่งอก...ฟู่... บางทีตอนนี้ผมต้องไปนอนพื้นเพื่อรักษาชีวิตหันไปมองฮาเรฟที่หลับไปแล้วยิ้มค้าง...
เพราะคนคนนั้นไม่ใช่ฮาเรฟแต่เป็อะไรที่หนักกว่านั้น
คนนั้นคือ 'ดัชเชสแลนสลอต'
จู่ ๆเพลงงานศพก็ล่องลอยมาพร้อมกับสายลม
…........
…...
..
อ๊ากกกกก!!!
[1]S(Sadism) มีความสุขเมื่อได้ทำร้ายผู้อื่น
[2]BL : Boy Love
2K
