แต่ทว่าสิ่งที่ไม่คาดคิดก็เกิดขึ้นเมื่อคุณชายหลินเฟิ่งนึกได้ว่าตนเองต้องถูกแม่นางเสี่ยวเอ๋อวางยาแน่นอนถึงทำให้เขามีกิเลศตันหาเขาก็นึกได้ทันทีต้องมีอะไรในชาที่เขาดื่มไปแน่ๆ
“หึเ้าคิดว่าข้าจะทำอะไรเ้าหรือไง” เสี่ยวเอ๋อที่หลับตาลงนางคิดว่าจะถูกเขาประทับจูบลงที่ริมฝีปากของนาง ถึงกับต้องลืมตามาอย่างไว
“ไม่นะเ้าคะ ข้ามิได้คิดอะไรแบบนั้นเลยมีเพียงท่านที่อุ้มข้ามาที่เตียงเอง.”
“แล้วในน้ำชานั้นเล่าข้าดื่มน้ำชาของเ้ากับถึงต้องมีอารมณ์ เ้าคิดจะวางยาข้าหรือไง เ้านี่มันแพศยาจอมวางแผนยิ่งนัก ข้าก็คิดว่าเ้าจะเป็คนดีข้าไม่คิดเลยว่าเ้าจะทำเยี่ยงนี้กับข้า”
หลินเฟิ่งลุกขึ้นและกำลังจะออกจากจวนไปเสี่ยวเอ๋อนางรู้ว่ามันเป็แผนของหยางหยางถ้าเขารู้ว่าเป็แผนของสาวใช้ นางต้องถูกโบยเป็แน่
“ใช่แล้วมันเป็แผนของข้าเองเ้าค่ะ ทำไมกันเ้าคะข้าก็มีใบหน้าที่เหมือนพี่เสี่ยวหลิน เหตุใดข้าถึงแทนที่ท่านพี่ไม่ได้”
“ไม่เ้าไม่มีวันแทนที่ได้ และต่อจากนี้แม้จะเกิดอะไรขึ้นกับเ้าข้าก็จะไม่สนใจเ้าอีกเลย เ้าลืมเื่สัญญานั้นแล้วหรือไง” เสี่ยวเอ๋อนางรู้ดีนางก็ไม่ได้อยากให้เกิดเื่แบบนี้ขึ้น
"ข้ามิเคยลืม แต่ท่านแม่ของท่าน้าให้ข้ามีบุตรให้แก่ท่านจะให้ข้าทำอย่างไรในเมื่อท่านไม่เคยมาหาข้าเลย แม้ว่าข้ากับท่านต่างมีสัญญาแต่การมีบุตรให้กับท่านมันก็เป็หน้าที่ ที่ข้าต้องทำนี่เ้าคะ"
หลินเฟิ่งพยายามควบคุมอารมณ์ของตัวเองก่อนจะหันมาบีบใบหน้าเล็กของเสี่ยวเอ๋อ
"เ้าอย่าได้แม้แต่จะคิด แค่ร่างกายหรือใบหน้าของเ้าข้าก็ไม่อยากจะเห็นและเ้าอย่าคิดว่าข้าไม่รู้เื่ที่เ้าพูดมาเ้าแค่เอาท่านแม่มาอ้างนี่อาจจะเป็แผนของเ้าที่จะใช้บุตรมาเป็ข้อต่อรองเมื่อถึงฤดูหนาวเ้าอย่าคิดว่าข้าโง่ที่จะดูแผนเ้าไม่ออก และเ้าอย่าคิดว่าเ้าจะมาแทนที่เสี่ยวหลินได้ไม่มีวัน" หลินเฟิ่งสะบัดแขนเพียงเล็กน้อยร่างบางของเสี่ยวเอ๋อก็ร่วงลงกับพื้น เขาไม่ใยดีนางเลยแถมยังเดินออกไปโดยไม่สนเลยว่าเขาทำให้นางเจ็บช้ำน้ำใจและร่างกายเพียงใด
เมื่อหลินเฟิ่งเดินจ้ำเท้าออกจากห้องไปเสี่ยวเอ๋อกลั่นน้ำตาไว้ไม่อยู่นางได้ร่ำไห้ออกมาอย่างเ็ปหัวใจ ตอนนี้ดวงใจของนางแหลกสลายไม่เหลือชิ้นดี ถึงเขาไม่รักนางแต่ไม่น่าจะรังเกียจนางถึงเพียงนี้ หยางหยางนางคิดว่าแผนนางต้องสำเร็จผ่านไปได้ด้วยดีนางจึงไปหาขนมหวานในห้องครัวมากินแต่ทว่านางกำลังเดินกลับจวนก็เห็นคุณชายที่เดินออกมาพร้อมกับใบหน้าที่เกรี้ยวกราด หยางหยางรู้ในทันทีว่าต้องเกิดเื่ขึ้นแน่ๆนางจึงรีบซ้อนตัวไม่ให้คุณชายได้เห็นนาง เมื่อหลินเฟิ่งเดินผ่านไปนางรีบวิ่งไปดูคุณหนูของนางทันที
เมื่อนางมาเห็นสภาพของคุณหนูที่นั่งอยู่ที่พื้นและร้องไห้อยู่นั้นนางรู้สึกผิดอย่างมากจึงรีบวิ่งไปกอดคุณหนูพร้อมขอโทษที่ทำสิ่งที่คุณหนูไม่ได้สั่ง
"คุณหนูเ้าค่ะ เกิดอะไรขึ้นหยางหยางขอโทษนะเ้าคะ ฮือ...ฮื้อ " เสี่ยวเอ๋อเงยหน้ามองสาวใช้ที่ตอนนี้น้ำตาไหลเอ่อเต็มดวงตาแทบจะมองไม่เห็นใบหน้านางด้วยซ้ำ
"อย่าโทษตัวเองเลยหยางหยาง ข้ารู้ว่าเ้าทำเพราะหวังดีกับข้า"
"โปรดลงโทษหยางหยางผู้โง่เขาคนนี้ด้วยเถิดเ้าค่ะ "
"ข้าจะลงโทษหรือสั่งโบยเ้าได้อย่างไรกันที่เ้าทำทั้งหมดก็เพราะข้า" เสี่ยวเอ๋อนางเห็นหยางหยางมาั้แ่เด็กมีหรือที่นางจะไม่รู้นิสัยของสาวใช้ตนเอง
หยางหยางเมื่อรู้ว่านายหญิงของตนเองไม่ลงโทษแน่นอนนางจึงปล่อยมือจากตัวเสี่ยวเอ๋อและตบไปมาที่ใบหน้าตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"ข้ามันโง่เขา ข้ามันไร้ค่ายิ่งนัก" นางทั้งตบหน้าตนเองทั้งพูดเพราะความรู้สึกผิดออกมาจนเสี่ยวเอ๋อต้องหยุดการกระทำเ่าั้ทั้งหมด
"หยุดเถอะ พอได้แล้วถ้าเ้าไม่หยุดทำร้ายตัวเองนั้นหมายความว่าเ้าไม่เคารพนับถือข้าอีกต่อไป"
"ไม่เ้าค่ะ หยางหยางผู้นี้รักและเทิดทูนคุณหนูเหนือสิ่งอื่นใด"
"งั้นก็หยุดเถิด เื่ในวันนี้ไม่มีผู้ใดรู้ ต่อให้คุณชายหลินเฟิ่งจะเข้าใจข้าผิดก็ไม่เป็ไรต่อไปนี้เ้าอย่าทำอะไรนอกเหนือคำสั่งข้าเข้าใจหรือไม่"
"เ้าค่ะ" ทั้งนายและบ่าวเมื่อปรับความเข้าใจกันได้ทั้งสองจึงกอดกันร้องไห้อยู่แบบนั้น
หลายวันผ่านไปคุณชายหลินเฟิ่งก็ไม่เคยมาหาเสี่ยวเอ๋ออีกเลย เสี่ยวเอ๋อก็ซึมเศร้าไม่ค่อยพูดไม่ค่อยจาแม้หยางหยางนางอยากรู้ว่าคืนนั้นเกิดเื่อันใดขึ้นนางก็มิกล้าที่จะถาม นางได้แต่เฝ้าโทษตัวเองที่ต้องทำให้คุณหนูเป็เยี่ยงนี้
หยางหยางนางได้ออกมาที่ตลาดเพื่อจะหาซื้อของไปให้คุณหนูเผื่อนางจะอารมณ์ดีขึ้นมาบ้าง ก็ได้ยินชาวบ้านพูดคุยกันเื่งานเทศกาลที่กำลังจะถูกจัดขึ้น นางจึงรีบกลับไปที่จวนด้วยความดีใจบางทีถ้าคุณหนูของนางได้ออกมาเที่ยวเล่นดูเทศกาลยามค่ำคืนอาจจะอารมณ์ดีขึ้นก็ได้ นางจึงรีบกลับไปบอกคุณหนูทันที
72K
