เราเชื่อว่าทุกคนต้องเคยผ่านเหตุการณ์ การตั้งตารอคอยวัยมัธยมปลาย อันแสนสนุกสนาน วัยนี้ หรือ่เปลี่ยนผ่าน เราเริ่มเติบโตขึ้น การเรียน การศึกษาเริ่มจริงจัง เป็่รอยต่อสู่รั้วมหาวิทยาลัย หลายๆ คนชื่นชอบ่เวลานี้ที่สุด เพราะ หลายๆคนอาจจะได้พบเจอกับรักแรกในวัยนี้
Alexa Bright Hi-School เป็โรงเรียนที่เต็มไปด้วยหนุ่มสาวที่มาจากครอบครัวชนชั้นที่อยู่ระดับดี แต่ละคนอย่างกับหลุดออกมาจากนิยาย สาวสวยหนุ่มหล่อเดินกันเต็มไปหมด
ปลายฝน สาวเนิร์ดใส่แว่น ร่างผอม ผมยาวสวย แต่ด้วยฐานะทางบ้านที่ไม่ค่อยอำนวยเท่าไหร่ ทำให้ ปลายฝนเองไม่มีเวลาดูแลตัวเองเท่าที่ควร ทำให้ภายนอกดูโทรมมาก ผิวคล้ำ มือที่หยาบกร้าน รวมทั้งตาที่ลึกโบ๋จากการอ่านหนังสือ ปลายฝนเป็คนเรียนไม่เก่งมาก แต่ได้ทุนเรียนที่ Alexa ทำให้ปลายฟ้าต้องคอยพยุงเกรดเฉลี่ยให้อยู่ในระดับ 3.25 up ตลอด
ณ ศาลานั่งเล่นข้างห้องศิลปะ ปลายฝนนั่งเหม่อมองเด็กชมรมศิลปะที่ทักทายกัน
"ฝนนนนนนนนนนนน ไม่เจอกันตั้งนานเลย ชั้นคิดถึงแกมาก" เสียงเรียกปลายฝนดังมาแต่ไกล ชะเอม เพื่อนสนิทคนเดียวของปลายฝนกำลังวิ่งมาจากรถหรูที่จอดส่งเธอ ในใจของปลายฝน เขาดีใจมาก ที่อย่างน้อยก็ยังมีชะเอมยินดีและเต็มใจที่จะเป็เพื่อนของเธอ ชะเอมคือสาวน้อยตัวขาวโบ๊ะ รูปร่างอวบท้วม แต่จิตใจดีเป็บ้า ทั้งคู่เจอกันตอนมัธยม 4 และเป็เพื่อนกันมาจนถึงทุกวันนี้
"ชะเอมมมมมม กอดหน่อยยยยยยย ใจหายเหมือนกันนะ เราอยู่ มอ 5 กันแล้ว ปีหน้าเราก็ต้องเลือกมหาวิทยาลัยแล้วสินะ หื้ออออออออ" ปลายฝนและชะเอมกอดกันด้วยความคิดถึง แต่ทันใดนั้นเองก็มีเสียงสาวๆ ส่งเสียงกรี๊ดก๊าด พรางซุบซิบกันถึงหนุ่มฮอตที่กำลังเดินมายังห้องศิลปะ
"แกกกกกกกกกกกก นั่นพี่ธัญนี่หน่า เห้ยยยยยยยยยย ชั้นจะเป็ลม ทำไมพี่เขาเท่ขนาดนี้อ่า" ชะเอมกรี๊สพร้อมเขย่าตัวของปลายฝนไปมา
"อืมมมมม หล่อจริง" ปลายฝนและชะเอมแอบชะเง้อพี่ธัญจากทางหน้าต่างห้องศิลปะ
"แกว่าเราควรสมัครชมรมคนรักงานศิลป์มะ" ชะเอม
"แก ชั้นวาดภาพไม่ได้เื่ เต้นก็ไม่เป็ ร้องเพลงก็ไม่ได้" ปลายฝนตัดพ้อตัวเอง ทั้งคู่หัวเราะกันอย่างชอบใจ
การเริ่มเรียนวันแรกในชั้น มอ 5 ของปลายฝนเต็มไปด้วยสีสัน ได้เข้าเรียนกับเพื่อนที่สนิทที่สุด เวลาผ่านไปจนถึงกลางเทอมแรก ปลายฝนยังคงเคร่งเครียดกับการเรียนจนเผลอหลับในห้องขณะเรียนวิชาชีววิทยา ที่ขึ้นชื่อว่าอาจารย์โหดที่สุดในโรงเรียน
"ปลายฝน!!!!!!" เสียงอาจารย์อัญชลี อาจารย์แม่วิชาชีวะะโเรียกปลายฝนที่หลับอยู่หลังห้อง
"ซววยยยแล้วววววววว" ชะเอมที่หันไปเห็นปลายฟ้าหลับคาหนังสือ ก็อุทานมาด้วยความใ
"คะ มาค่ะ" ปลายฝนสะดุ้งตื่นมาแบบงงๆ เพื่อนๆในชั้นต่างหัวเราะเยาะชอบใจ
"นังเป๋ออออ" กลุ่มสาวหมั้นที่มี จูน เป็หัวโจก หันมามองปลายฝนด้วยความเวทนา และพูดจิกกัดปลายฝนกันในกลุ่มของตัวเอง
"ขอโทษค่ะ อาจารย์" ปลายฝนรีบขอโทษอาจารย์อัญชลีทันที
"นี่เธอเรียนวิชานี้มาแล้วหรอ หรือเก่งมากพอแล้วหรอ ถึงไม่สนใจการเรียนวิชาชีวะของชั้น ถึงได้มาหลับในห้องเรียนของชั้น ไปเลยนะ ไปวิ่งรอบสนามฟุตบอล 8 รอบบบ"
"โหววววววววววววววววววว อาจารย์" ปลายฝนใกับคำสั่งของอาจารย์พร้อมทำหน้าตาอ้อนวอน
"ไม่ต้องมาโอ้โหวเลยนะ ไป ลุกไปตอนนี้เลย"
"รับทราบค่ะอาจารย์" แก๊งสาวมั่นต่างหัวเราะชอบใจในคำสั่งของอาจารย์
"ยัยชะเอม ตามไปนับรอบกะเพื่อนเธอเลย โทษฐานไม่ปลุกกัน ครอบแล้วค่อยขึ้นมาเรียน ตาจะได้สว่าง ไม่ง่วงอีก"
"ได้ค่ะอาจารย์"
ณ สนามฟุตบอลโรงเรียน มีนักเรียนชายกลุ่มหนึ่งที่กำลังเล่นฟุตบอลกันอย่างสนุกสนาน แดดบ่ายแก่ๆ ที่สาดส่องลงมาทำให้เหงื่อของหนุ่มๆ ในสนามไหลจนเสื้อสีขาวเริ่มโปร่งแสง ซิกแพคขึ้นจนเห็นชัด ทำหัวใจของปลายฝนและชะเอมสั่นไปหมด
"แก ชั้นเขิลมากอ่า นี่ชั้นต้องวิ่งจริงหรอ" ปลายฝนหันไปมองด้านหลังบนตึกชั้นสาม เห็นอาจารย์อัญชลียืนมองอยู่
"ไปวิ่งเห้อะแก เดี๋ยวอาจารย์หักคะแนน แกก็รู้ว่านางเคี่ยวขนาดไหน" ชะเอมพูดจบก็มองไปที่สนามฟุตบอล
"แก นั่นพี่ธัญหนิ หื้อออออ เหงื่อออกแบบนี้ ใจชั้นเต้นแรงไปหมด" ปลายฝนรีบหันขวับไปมองธัญที่สนามฟุตบอล
"ปกติก็ไม่มีใครสนใจชั้นอยู่แล้ว ต่อให้ชั้นวิ่งรอบสนามฟุตบอลแบบถอยหลัง ก็คงไม่มีใครสนใจอยู่ดี แกเป็กำลังใจให้ชั้นด้วยนะ" ปลายฝนเริ่มวิ่ง จนรอบสอง รอบสาม รอบสี่ เหนื่อยหอบจนจะเป็ลม พอถึงรอบที่ ห้า ปลายฝนวิ่งอยู่ จู่ๆ ลูกฟุตบอลปริศนาก็ลอยมาแต่ไหล ปลายฝนยืนมองลูกบอลที่กำลังจะหล่อนลงมาใส่หน้า ใช่ ไม่มีผู้ชายมาช่วยอย่างกับในหนัง ปลายฝนโดนลูกบอลหล่นใส่หน้าอย่างจัง จนล้มก้นจ้ำพื้น เืกำเดาไหลทางจมูกทั้งสองรู
"ยายฝนนนนนนนนนนนนน" ชะเอมวิ่งจากอีกฟากของสนามฟุตบอลเพื่อมาดูปลายฝน
"ทำไมชั้นซวยขนาดนี้เนี่ยยยยยย ละ ละ เืหรออออออ" ปลายฝนใช้มือตัวเองเช็ดเืกำเดาที่ไหลออกมา
"ให้ช่วยอะไรมั้ย" เสียงทุ้ม เข้ม ดังมาจากข้างหลัง ปลายฝนค่อยๆ หันไปมอง เงยหน้าขึ้นช้าๆ ใบหน้าของธัญที่จ้องมองมาที่ปลายฝน เหงื่อที่ไหลมาที่คอ หน้าอก คาง ดู Sexy ไปหมดเลย
"ช็อคหรอ........... ถามไม่ยอมตอบ ถ้าไม่เป็อะไรก็ส่งลูกบอลมาให้หน่อยสิ" ธัญพูดกับปลายฝนด้วยเสียงโทนต่ำสุดเ็า ปลายฝนค่อยๆ ยื่นลูกบอลให้กับธัญ ด้วยอาการงงๆ ตื่นเต้น เบลอๆ ธัญรับลูกบอลและวิ่งจากไปเหลือเพียงปลายฝนที่นั่งงงอยู่
"แกกกก เป็ไรมั้ย โอเครรึป่าวว กรี๊ดดดดดด เืดดด" ชะเอมรีบเอาผ้าเช็ดหน้าซับเืให้ทันที
"เสื้อเปื้อนหมดเลยเนี่ย" ชะเอมบ่นพรางพยุงปลายฝนเดินไปห้องพยาบาล ระหว่างทางปลายฝนก็เริ่มตั้งสติและพูดออกมาเสียงดัง
"แก พี่ธัญเขาแย่มากอ่ะ ชั้นโดนลูกบอลที่เขาเตะใส่ เข้าหน้าชั้นอย่างจัง จนเืกำเดาไหลขนาดนี้ ไม่คิดจะพยุงชั้นลุกขึ้นหน่อยหรอ แย่มากอ่ะ" ปลายฝนบ่นด้วยความโมโห
"แก ใจเย็นๆ พี่เขาอาจจะรีบๆ เพราะเหนื่อยก็ได้ แต่แกอ่ะ โชคดีแค่ไหนละ ที่ได้ใกล้ชิดพี่เค้าขนาดนั้น กลิ่นพี่เค้าเป็ไงอ่ะ" ชะเอม
"แกจะบ้าหรอออออออ ก็............หอมดีนะ" ทั้งคู่กรี๊ดเขิลๆ พร้อมเดินกลับห้องเรียนไป แต่พอกลับไปถึงห้องก้ไม่มีใครอยู่แล้ว
"ทุกคนหายไปไหนกัยหมดอ่ะ" ชะเอม
"เหมือนทั้งอาจารย์และเพื่อนๆ จะลืมว่าทำโทษเราอยู่อีกตามเคย เห้อ เมื่อไหร่ชั้นจะมีตัวตนในสายตาคนอื่นบ้างอ่า" ปลายฝนน้อยใจนั่งลงที่เก้าอี้ และมองไปที่คราบเืที่เสื้อ
"นี่อีก มันจะซักออกมั้ยเนี่ยย" ปลายฝนค่อยๆกอดชะเอม พร้อมถอนหายใจเฮือกใหญ่
291
