ผู้าุโหนึ่งะโลงลานประลองมุ่งหน้าไปดูอาการเทียนยี่พร้อมยัดยาเม็ดเข้าปากมันไป และหลับคาอกของพ่อมัน ผู้าุโหนึ่งส่งเทียนยี่ให้แพทย์สนามดูแลมันต่อไป
เฟยเฟิง ปะทะ เฟยซุ… ผู้าุโสี่กำลังประกาศ
“ เอ่ออ ท่านผู้าุโสี่ ข้าขัดจังหวะท่านสักหน่อยตอนนี้ข้าหมดแรง พลังปราณก็หมด ข้าไม่อาจฝืนประลองได้อีกข้ายอมแพ้ ”
ผู้าุโสี่ พิจารณาซุนอย่างละเอียด เห็นสภาพมันตอนนี้เป็จริงดั่งที่มันว่า
“ ข้าขอยอมแพ้ ” เฟยซุนประกาศอย่างชัดเจน
“ ผู้ชนะเลิศรุ่นที่หนึ่ง คือ เฟยเฟิง ”ผู้าุโสี่ประกาศลั่นสนาม
ทุกคนในลานประลองไม่ได้จับจ้องมาที่ผู้ชนะเลิศ แต่ทุกสายตาในสนามประลองจ้องตกลงมาที่ร่างของ เฟยซุนที่นั่งอยู่บนพื้นประลองอย่างหมดแรง
“ มันทำได้อย่างไรกัน พลังกำเนิดปราณขั้นเจ็ดสามารถเอาชัย พลังปราณก่อตั้งขั้นที่สอง ได้มันใช้กลโกงอันใดกัน ” ชาวบ้านซุบซิบนินทากันเป็วงกว้าง
“ ผู้าุโสี่เ้าเห็นหรือไม่ ทำไมจู่ๆพลังหมัดของมันถึงเพิ่มพลังขึ้นอย่างมหาศาล”เหล่าผู้าุโรุมถามผู้าุโสี่
“ ข้าไม่รู้ ” ผู้าุโสี่ตอบอย่างไม่ใส่ใจ
เฟยิผู้นำหมูบ้านเงาัะโลงมาที่ลานประลองในมือมันถือกล่องไม้หนึ่งใบ และถุงผ้าสองห่อ
“ ผู้ชนะเลิศและรองชนะเลิศ ลงลานประลอง ” ผู้าุโสี่ประกาศอย่างกึกก้อง
เฟยเฟิงและเทียนหลิวะโลงลานประลอง อย่างสง่างาม ทว่าเฟยซุนฝืนย่างกายจากอาการาเ็จนมาถึงกลางลานประลอง อย่าทุลักทุเล
ตอนนี้ข้าในฐานะผู้นำหมู่บ้าน ข้าขอมอบรางวัลให้กับผู้ชนะเลิศและรองชนะเลิศการประลองในครั้งนี้
รุ่นที่หนึ่งผู้ชนะเลิศคือ เฟยเฟิง รองชนะเลิศคือ เฟยซุน
รุ่นที่สอง ผู้ชนะเลิศคือ เฟยเทียนหลิว รองชนะเลิศคือ เฟยห่านอี้
ข้าขอมอบรางวัลให้ผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่ง เฟยเฟิง คือ เม็ดยาเห็ดเมฆาฟ้าม่วง
เฟยเฟิงเดินข้ามารับจากมือพ่อของมัน
“ อัจฉริยะเฟยเฟิง อัจฉริยะเฟยเทียนหลิว อัจฉริยะเฟยเฟิง อัจฉริยะเฟยเทียนหลิว ” คนตระกูลเฟยะโอย่างบ้าคลั่ง
รางวัลอันดับสองคือ เฟยห่านอี้และเฟยซุน คือ ลูกแก้วัฟ้าจำนวนห้าสิบลูก
เฟยซุนเดินเข้าไปรับถุงผ้ามาหนึ่งถุง ทุกสายจับจ้องมาที่ตัวมัน ด้วยความสงสัย
“ ไอพวกสองมาตรฐาน ” ซุนแอบบ่นในใจ
“ อีกหนึ่งถุง ผู้าุโสี่รับไป เอาไปมอบให้เฟยห่านอี้ด้วย ” เฟยิสั่งผู้าุโสี่
“ รับทราบท่านผู้นำ ” ผู้าุโสี่ตอบรับอย่างสงบ
“ ตอนนี้ก็จบการประลองรุ่นเยาว์ ประจำตระกูลเฟยของเราผู้เยาว์ของพวกเราจะเติบโตเป็กำลังสำคัญของหมู่บ้านเงาัขอบคุณทุกท่านที่เรามาเป็ประจักษ์พยานวินาทีที่สำคัญของหมู่บ้านเรา ” เฟยิกล่าวเสร็จก็หายไปจากลานอย่างไร้ล่อยลอย
เหล่าผู้าุโก็แยกย้ายหายตัวตามผู้นำหมู่บ้านไป ยกเว้นผู้าุโสี่ มันเดินเข้าไปหาซุน “ เ้าซุนรับยาเม็ดฟื้นคืนปราณคุณสมบัติตามชื่อของมัน มันสามารถฟื้นฟูพลังปราณภายในหนึ่งวัน”
“ ขอบคุณท่านผู้าุโ ”ซุนรับเม็ดยาจากผู้าุโสี่อย่างซาบซึ้งใจ ผู้าุโสี่หายไปจากลานประลอง
บนลานประลองเหลือเฟยเฟิงและเฟยเทียนหลิว มองจากมองเฟยซุนด้วยสายตาเหยียดหยามที่ขยะอย่างมันสามารถยืนบนที่เดียวกันมันได้
“ เ้าซุนระวังเงาหัวของเ้าไว้บังอาจทำร้ายน้องชายของข้า ” เทียนหลิวเอ่ยจบมันก็หายไปจากลานประลองมันทิ้งจิตสังหารไว้ที่ร่างกายซุน
ซุนไม่อาจรับจิตสังหารไหวสองเข่ากระแทกพื้นจนแตก แผ่นหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงือ
เฟยเฟิงเหลือบตามองซุนราวกับมองสวะตัวนึ่งที่หาญกล้ามายืนต่อหน้ามัน
“ ต่อให้เ้าฝึกให้ตายก็ไม่อาจเทียบข้าได้แม้แต่ปลายผม ” ปราณเฟยเฟิงโถมทับเฟยซุนมากเกือบห้าส่วนก่อนมาจากไป
แฮ่ก แฮ่ก
ลมหายของมันดังขั้นอย่างรุนแรง มันรู้สึกถึงลมหายใจขาด่ไปครู่นึง
“ ฮ่า ฮ่า ฮ่า สวะก็ยังเป็สวะ ” ผู้ชมบางกลุ่มรอบลานประลองยังคอยถากถางมันอย่างไม่ลดละ
แม้วันนี้เฟยซุนจะผลลัพธ์ที่น่าทึ่งถึงขนาดที่มันเอาชนะเด็กรุ่นเดียวกันที่มีอันดับต้นๆที่มีลมปราณเหนือกว่าหลายขั้นได้ แต่ด้วยเป็มันที่เป็ขยะมาตลอดภาพลักษณ์จะไม่มีวันจางหาย มันทำได้เพียงคุกเข่าแบกรับแรงกดดันจากคนแล้วคนเล่า
ั์ตามันจ้องไปยังใบหน้าผู้คนที่เหยียดหยามแล้วสลักผู้คนเ่าั้ไว้ในหัวใจ ข้าต้องคิดบัญชีกับพวกเ้าแน่น
น้ำตามันไหลอาบสองแก้มด้วยความเจ็บใจกับความอ่อนแอของตัวเอง “ข้าต้องแข็งแกร่งมาก จนพวกมันไม่กล้าดูถูกข้าอีก” เป้าหมายการฝึกถูกจุดขึ้นภายใจ
หญิงชราที่แอบมาดูหลานประลองฝีมือจ้องมองชายหนุ่มที่มันเลี้ยงมาั้แ่น้อย ในยามนี้เติบโตขึ้นมาอีกขั้น บุตรชายที่จากไปก็เป็ชายผู้ยิ่งใหญ่ "เหมือนกันไม่มีผิด ทั้งพ่อและลูก ต้องรอให้คนอื่นเหยียดหยามก่อน ถึงจะมีไฟในการต่อสู้" ั์ตาของท่านย่าไหลอาบแก้มเต็มไปด้วยความสงสาร หญิงชราที่คอยดูมาอยู่นานในที่สุดนางก็เดียวตรงไปหาหลายชายด้วยความเกรี้ยวกราด
“ ไอพวกบ้าหลบไป” ท่านย่าถือไม้ไล่หวดพวกที่คอยถากถางหลานชาย ก่อนจะยืนอยู่เบื้องหน้าชายหนุ่ม
“หลานย่าจงหลั่งน้ำตาให้พอแล้วต่อไปนี้ อย่าเสียน้ำตาให้คำดูถูกเหล่าดีอีก เมื่อเ้าเลือกเส้นทางนี้จงก้าวข้ามบิดาและยิ่งใหญ่ให้ผู้คนเหล่านี้ไม่กล้าดูิ่เ้าอีก” ท่านย่าลูบหัวหลานรักผู้นี้อย่างอ่อนโยน “ขอรับท่านย่า ข้าจะสลักคำสอนของท่านไว้เสมอ” เฟยซุนจ้องมองแล้วยิ้มให้กับท่านย่า
“ไอพวกบ้า พวกเราเป็คนตระกูลเดียวกัน เ้าซุนก็ยังเด็กอยู่พวกเ้าจะถากถางมันทำไม ทำไมไม่สนับสนุนผู้เยาว์ที่มีความสามารถให้เป็กำลังของหมู่บ้านเราเล่า ไอพวกไร้สมอง” ชาวบ้านบางกลุ่มเริ่มไม่พอใจกับการถากถางแบบนี้