“เดี๋ยวสิคุณกลับมาคุยกันก่อน”
ชายหนุ่มวิ่งตามหญิงสาวออกมาหน้าห้องก็พบว่าเธอได้ลงลิฟท์ไปแล้วเขาเองจะตามไปตอนนี้ก็คงจะไม่ทันในเมื่อรู้ที่อยู่จากประวัติของเธอแล้วคงจะตามได้ไม่ยาก
ภูผาไม่คิดว่าจะได้เจอหญิงสาวที่เขาเคยเจอเมื่อเดือนก่อนเขาได้กระทำล่วงเกินเธอที่ออสเตรเรียในคืนนั้นเพราะเขาเข้าใจผิดว่าเธอเป็ผู้หญิงที่หุ้นส่วนของเขาส่งมาให้ประกอบกับตอนนั้นเขาก็เริ่มเมาจนได้ที่แล้วด้วยเขารู้ตัวว่าเขาเป็คนแรกของเธอเพราะเห็นจากรอยที่เตียงนอนเมื่อตอนที่เขาตื่นขึ้นมา
ที่เขารู้ว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงของหุ้นส่วนที่เขาส่งมาเพราะว่าเช้าของวันนั้นหุ้นส่วนของเขาได้โทรมาต่อว่าว่าชายหนุ่มนั้นปฎิเสธน้ำใจของเขาได้อย่างไรที่ไม่ยอมรับผู้หญิงที่เขาส่งไปให้ทำให้เขาได้รู้ว่าคนที่เขานอนด้วยเมื่อคืนไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าเขาจึงรีบสืบหาผู้หญิงคนที่เขาบังคับขืนใจเมื่อคืนนี้อย่างเร็วที่สุด
เมื่อรู้ว่าเธอเป็เด็กเสริฟที่ร้านอาหารไทยแห่งหนึ่งในออสเตรเรียเขาจึงไปตามหาเธอถึงที่แต่ก็ได้คำตอบว่าเธอได้หายไปั้แ่คืนนั้นแล้วแล้วก็ไม่มีใครติดต่อเธอได้ด้วยเขาเองก็ไม่รู้ว่าจะไปตามหาเธอที่ไหนรู้แค่ว่าชื่อแพรไหมเท่านั้นเองความรู้สึกผิดยังแล่นอยู่ในหัวใจเขาถึงทุกวันนี้เลย
สำหรับเขาเองก็ผ่านผู้หญิงมามากเขาจะเลือกนอนกับผู้หญิงที่สมยอมกับเขาเท่านั้นแต่สำหรับเธอไม่รู้ทำไมเขาจึงได้บังคับขืนใจเธอแบบนั้นยิ่งนึกถึงเรื่อนร่างของเธอในคืนนั้นมันยังตราตรึงอยู่ในหัวใจของเขาเสมอจนทำให้เขาไม่อาจลืมเธอได้เลย
ในตอนนั้นเพราะความสวยที่ดูไร้เดียงสาของเธอบวกกับความเมาของเขาแหละที่ทำให้เขาควบคุมตัวเองไม่อยู่เขารู้สึกอยากที่จะรับผิดชอบเธอเพราะเขาเองรู้ตัวดีว่าเป็คนแรกของเธอแถมยังบังคับขืนใจเธออีกต่างหากเขารู้ว่าเธอคงจะเ็ปไม่น้อย
ทางด้านหญิงสาว
แพรไหมวิ่งออกมาจากบริษัทนั้นมาอย่างไม่คิดชีวิตเธอเองไม่คิดว่าจะมาเจอฝันร้ายของเธอเองที่นี่เดือนกว่าแล้วสินะที่เธอหนีมาจากที่นั่นแต่ก็ไม่คิดว่าโลกจะกลมจนกระทั้งเหวี่ยงเธอมาเจอกับผุ้ชายใจร้ายคนนี้อีกในคืนนั้นคืนที่เหมือนฝันร้ายเธอเองร้องอ้อนขอเขาให้ปราณีเธอสุดชีวิตแต่เขากลับไม่คิดเห็นใจซ้ำยังต่อว่าเธอมารยาเล่นบทเด็กสาวบริสุทธิ์ได้ดีอีกด้วยเธอพยายามที่จะบอกเขาแล้วว่าเธอไม่ใช่ผู้หญิงอย่างว่าที่ใครส่งมาอย่างที่เขาพูดแต่เขาไม่เคยเปิดโอกาศให้เธอได้อธิบายอะไรเลย
หลังจากที่หญิงสาวทำใจอยู่นานเธอก็เริ่มตั้งสติได้เธอก็ขึ้นรถเมล์กลับบ้านทันทีเื่งานเดี๋ยวพรุ่งนี้ค่อยว่ากันใหม่
“ยายจ๋าวันนี้ทำอะไรกินจ้ะหอมไปถึงหน้าบ้านเชียว”
แพรไหมเดินเข้าบ้านมาก็ได้กลิ่นอาหารลอยมาเตะจมูกั้แ่ก้าวเท้าเข้ามาในบ้านรู้ว่ายายของเธอต้องอยู่ในครัวแน่ๆเธอจึงเดินส่งเสียงเจื้อยแจ้วเข้ามาในครัว
“วันนี้ยายทำของโปรดแพรไว้ด้วยล่ะ...วันนี้สมัครงานเป็ยังไงบ้างล่ะแพร”
ทับทิมที่กำลังยืนคนหม้อต้มเมื่อได้ยินเสียงสดใสที่ดูอารมณ์ดีของหลานสาวก็คิดว่าวันนี้คงจะสมัครงานได้แล้วจึงลองถามหลานสาวเื่สมัครงานดู
“เอ่อยังไม่ได้เลยจ้ะยายแต่พรุ่งนี้มีบริษัทที่โทรนัดสัมภาษณ์แพรหลายบริษัทเลยแพรได้งานทำแน่นอนยายไม่ต้องเป็ห่วงน้า”
แพรไหมเข้าไปสวมกอดคนเป็ยายที่ยังยืนคนหม้อต้มอยู่เธอจำเป็ต้องแสร้งร่าเริงเข้าไว้เพื่อที่ยายของเธอจะได้สบายใจและก็ต้องทำบาปอีกหนึ่งข้อที่ต้องโกหกเื่สัมภาษณ์งานเพราะเธอไม่อยากให้ยายเธอกังวลใจอีกเช่นกัน
“มากอดยายทำไมมีแต่เหงื่อไปๆ...ไปอาบน้ำอาบท่าแล้วมาทานข้าวกัน”
“จ้ะยาย”
แพรไหมเดินขึ้นชั้นสองของบ้านเพื่อที่จะไปอาบน้ำแล้วลงมาทานข้าวตามที่ยายของเธอบอกเมื่อหญิงสาวเดินขึ้นมาถึงบนห้องก็ถึงกับปล่อยโฮทันทียิ่งเธอเปิดดูตัวเลขในบัญชียิ่งหวั่นใจไหนจะค่ารักษาของยายเธอสิ้นเดือนนี้อีกถ้าเธอไม่ได้งานทำภายในเดือนนี้เดือนหน้าเธอและยายไม่มีเงินพอใช้แน่ๆ
ยังโชคดีที่พ่อกับแม่เธอทิ้งบ้านหลังเล็กๆนี้ไว้ให้ไม่อย่างนั้นเธอก็ไม่รู้จะไปอยู่ที่ไหนเหมือนกันเธอเคยคิดว่าจะเอาบ้านไปจำนองเพื่อเอาเงินมารักษาอาการของยายเธอแต่เมื่อยายเธอรู้ก็ห้ามเอาไว้ซะก่อนเพราะยายเธอไม่ยอมซ้ำยังบอกว่าถ้าเอาบ้านไปจำนองจะไม่ยอมรักษาอีกต่างหาก
..............................................................
(จะมีมาม่าหน่อยแค่่แรกๆเท่านั้นนะคะ)
29K
