หยุดเวลาล่าสวาท (nc)​

ตอนที่ 35 ชายปริศนา

เมื่อถึงเช้าวันใหม่

เสียงนาฬิกาปลุกที่คุ้นเคยดังขึ้น โจขยับตัวเล็กน้อยแล้วเอื้อมมือไปกดมันให้เงียบลง จากนั้นลืมตาขึ้นอย่างเฉื่อยชา นอนนิ่งอยู่สักพักก่อนเขาลุกจากเตียง เดินลากเท้าไปเข้าห้องน้ำ แปรงฟัน ล้างหน้า อาบน้ำ

แม้เช้านั้นจะเริ่มต้นด้วยความน่าเบื่อเหมือนทุกวัน นาฬิกาปลุกเดิม ๆ ความง่วงเดิม ๆ และกิจวัตรที่ไม่ต่างไปจากเมื่อวาน แต่ในใจของโจนั้นกลับมีบางอย่างแตกต่างออกไป

ในขณะที่เขาแปรงฟัน เขาเผลอยิ้มออกมาเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว เมื่อคิดถึง เกดน้องสาวสุดที่รักของเขาที่จะกลับมาจากการเข้าค่ายต่างจังหวัดในวันนี้

“วันนี้จะได้เจอเกดแล้วสินะ”

โจ ตั้งตารอที่จะได้เจอเธอเป็นอย่างมาก เมื่อทำกิจวัตรทุกอย่างเสร็จแล้ว เขาก็มานั่งรอเวลาที่โซฟาในห้องนั่งเล่น

ขณะที่เขานั่งมองนาฬิกาบนผนัง รอเวลาที่จะได้เจอเธอ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เขาหยิบขึ้นมาดู ชื่อของเกดปรากฏอยู่บนหน้าจอ หัวใจเขาเต้นเร็วขึ้นโดยอัตโนมัติด้วยความดีใจ กดรับสายทันที

“ฮัลโหล ว่าไงเกด”

เขารับสายด้วยเสียงที่พยายามเก็บความดีใจไว้

“พี่โจ เกดใกล้จะถึงมหาวิทยาลัยแล้วมารับเกดหน่อยสิ”

เสียงของเธอดูสดใส

“ได้สิเดี๋ยวพี่รีบออกไปรับเลย เกดรอที่หน้ามหาวิทยาลัย ตรงที่พี่เคยไปส่งเกดนะ”

โจ ตอบรับแบบทันท่วงที

“ได้เลยค่ะ”

โจ ลุกพรวดขึ้นจากโซฟาทันทีที่วางสาย เขารีบหยิบกุญแจรถที่วางอยู่บนโต๊ะ หยิบเสื้อคลุมตัวเก่าแล้ววิ่งออกจากบ้าน เขากระโดดขึ้นรถ สตาร์ทเครื่อง เสียงเครื่องยนต์คำรามขึ้นพร้อมกับหัวใจที่เต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เขาเหยียบคันเร่งออกตัวทันที ล้อรถกลิ้งไปตามถนนอย่างรวดเร็ว

การจราจรดูเหมือนจะติดขัดกว่าทุกวัน แต่เขาไม่สนใจ เขาเปลี่ยนเลน หาจังหวะแซง ขับอย่างระมัดระวังแต่เร่งรีบกว่าทุกครั้ง เพื่อจะเร่งเวลาที่จะได้เจอกับเกดให้เร็วขึ้น

เมื่อมาถึงที่หมาย รถของเขาชะลอจอดตรงหน้ามหาวิทยาลัย สายตามองออกไปนอกรถเพื่อมองหาเกดและทันทีที่เห็นเธอ เขาก็ยิ้มออก

เธอยืนอยู่ใต้ร่มไม้ข้างทาง ในชุดนักศึกษาสีขาวดำสุดรัดรูป กระโปรงทรงเอแสนสั้นจู๋ กระเป๋าสะพายพาดกลางระหว่างหน้าอกทรงโตเน้นให้เต้านมทั้งสองลูก.ที่อวบอึ๋มมากอยู่แล้ว ดูใหญ่โตขึ้นไปอีก โจ ที่เห็นแบบนั้นก็ใจเต้นรัวราวกับ อกจะระเบิดออกมา

โจ ถูกน้องสาวสุดยั่วยวนดึงดูดอีกครั้ง แม้จะเคยเห็นภาพเธอแต่งชุดแบบนี้อยู่บ่อย แต่ก็ไม่เคยทำให้ความร้อนแรงของเธอลดน้อยลงเลย

เธอหันมาเห็นเขาพอดี แล้วส่งยิ้มบางๆ

ยิ่งทำให้ใจโจแทบละลาย

เธอยกมือโบกเบาๆ เขารีบดับเครื่องยนต์แล้วเปิดประตูลงไปอย่างลืมเหนื่อย ลมเย็นๆ พัดผ่าน แต่หัวใจของเขากลับร้อนด้วยความสุข

“มาถึงเร็วจังเลยพี่โจ”

เธอพูดพร้อมรอยยิ้ม

“ก็พี่คิดถึงเกดใจจะขาดแล้ว อยากเจอเร็ว ๆ มาเรากลับบ้านกันเถอะ”

เธอเขินอายเล็กน้อย

“บ้าพูดอะไรก็ไม่รู้”

เขาอมยิ้มแล้วเดินไปเปิดประตูให้เธอ

ขณะที่เขาเปิดประตูให้เธอขึ้นรถ และกำลังจะเดินอ้อมกลับไปที่ ที่นั่งคนขับ จู่ ๆ ทุกอย่างรอบตัวก็เงียบลงอย่างประหลาด

เสียงจอแจของนักศึกษาหายไป เสียงรถบนถนนก็เงียบสนิท ลมที่เคยพัดใบไม้พลิ้วไหวกลับหยุดนิ่ง ราวกับโลกทั้งใบถูกหยุดชั่วคราว

เขาหยุดก้าวทันที หันมองรอบตัว ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง เหมือนทุกอย่างถูกแช่แข็งไว้ ภาพคนที่กำลังเดินกลายเป็นรูปปั้นในจังหวะก้าวขา ใบไม้ค้างอยู่กลางอากาศ แม้แต่เส้นผมของเธอที่ปลิวเบา ๆ ก็หยุดนิ่งอย่างไม่ธรรมชาติ

“ทำไมเวลาถูกหยุดเราก็ไม่ได้ใช้แอปนี่หว่า”

โจ หยิบมือถือสำหรับใช้แอปขึ้นมาดู แต่มันก็ไม่ได้ทำงานแต่อย่างใด

แล้วจู่ ๆ เขา ก็ปรากฏตัว

ชายปริศนาคนหนึ่งยืนอยู่ไม่ไกลนัก ร่างสูงในชุดคลุมสีดำปกปิดทั้งร่างกาย ใบหน้าอยู่ใต้เงาชุดคลุม จนมองไม่เห็นดวงตา ไม่มีเสียงฝีเท้า เขาแค่ปรากฏขึ้นราวกับอยู่ตรงนั้นมาตลอด

“สวัสดีท่านผู้ใช้งาน”

ชายปริศนาเอ่ยทักทายโจด้วยเสียงแผ่ว แต่ดังชัดเจนในความเงียบ