[โลกแห่งความจริง]
แสงแดดรำไรลอดผ่านม่านสีขาวในคอนโดหรูใจกลางเมือง 'แพรว' (หรือ เซเลน่า ในโลกของเอเธลการ์ด) สะดุ้งตื่นขึ้นมาพร้อมกับเหงื่อที่โชกชุ่มแผ่นหลัง ร่างกายของเธอกระตุกสั่นราวกับยังคงถูกพันธนาการด้วยโซ่ตรวนมานาไฟฟ้า มือเรียวสวยรีบคว้าผ้าห่มมาห่อหุ้มร่างกายไว้แน่น ดวงตาที่เคยฉลาดเฉลียวบัดนี้เต็มไปด้วยความหวาดระแวง
แม้จะล็อกเอาต์ออกมาแล้ว แต่ระบบ Bio-Feedback ที่สมจริงเกินไปทำให้นิยามของความเ็ปและความอัปยศยังคงฝังรากลึก ทุกครั้งที่เธอมองเห็นผู้ชายเดินผ่านหน้าต่าง หรือได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ จากนอกห้อง หัวใจของเธอจะเต้นรัวด้วยความหวาดกลัวอย่างรุนแรง
"มัน... มันแค่เกม" เธอพึมพำกับตัวเอง แต่ความรู้สึกตอนที่มือหยาบโลนของพวกเดรกััผิวกายมันยังคงชัดเจน... ทว่า ในความทรงจำอันมืดมิดนั้น กลับมีััหนึ่งที่ต่างออกไป ััของอ้อมกอดที่อุ้มเธอออกมาจากนรก ััที่แข็งแกร่งและอบอุ่นของชายที่ชื่อ 'ไค'
่เย็นหลังเลิกงาน แพรวเดินเบียดเสียดผู้คนในสถานีรถไฟฟ้าด้วยอาการลุกลี้ลุกลน เธอพยายามกอดกระเป๋าแนบอกเพื่อสร้างเกราะป้องกันตัวเองจากผู้ชายรอบข้าง ทุกครั้งที่มีใครเดินเฉียดมาใกล้ เธอจะสะดุ้งและถอยหนีจนแผ่นหลังพิงกับเสา
"ขอโทษครับ... เป็อะไรหรือเปล่าครับ?"
เสียงทุ้มต่ำเรียบๆ ดังขึ้นข้างตัว แพรวสะดุ้งสุดตัวและกำลังจะกรีดร้องออกมาด้วยความผวา แต่เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นมอง เธอกลับหยุดชะงัก ชายหนุ่มตรงหน้ามีใบหน้าที่ดูซื่อๆ ไร้พิษมีภัย เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขนและกางเกงสแล็คธรรมดาๆ
เขาคือ กวิน ที่กำลังเดินทางกลับบ้านหลังจากไปซื้ออุปกรณ์ทำสวนให้แม่เลี้ยง
"เอ่อ... คือ... ฉัน..." แพรวอึกอัก สิ่งที่น่าประหลาดคือความรู้สึกหวาดกลัวที่เธอมีต่อผู้ชายทุกคนกลับหายไปเมื่อสบตากับคนตรงหน้า กลิ่นอายรอบตัวเขาให้ความรู้สึก 'คุ้นเคย' อย่างประหลาดเหมือนกับมานาที่แสนอบอุ่นในถ้ำแห่งนั้น
"หน้าคุณดูซีดๆ นะครับ รับน้ำหน่อยไหม?" กวินยื่นขวดน้ำเย็นที่เขาพึ่งซื้อมาให้ พร้อมรอยยิ้มที่เป็มิตร
"ขะ...ขอบคุณค่ะ" แพรวรับมา มือของทั้งคู่ัักันเพียงครั่วเดียว แพรวรู้สึกถึงกระแสความร้อนวูบวาบที่วิ่งจากปลายนิ้วเข้าสู่หัวใจ มันเป็ััที่ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยอย่างบอกไม่ถูก "เรา... เคยเจอกันที่ไหนมาก่อนไหมคะ?"
"หืม? คงไม่มั้งครับ" กวินยิ้มกว้างก่อนจะเดินเข้าขบวนรถไฟฟ้าไป ทิ้งให้แพรวยืนอึ้งอยู่คนเดียว
'เสียงนั้น... ท่าทางแบบนั้น... หรือว่าจะเป็เขา?' เธอพึมพำกับตัวเอง ความสงสัยเริ่มก่อตัวขึ้นพร้อมกับความรู้สึกพิเศษที่เริ่มผลิบานในโลกแห่งความจริง
[ภายในเกม: เอเธลการ์ด]
ไค กลับเข้าสู่เกมอีกครั้ง เขาได้รับข้อความด่วนจากกิลด์ Blue Moon ว่า้าพบตัวเพื่อมอบ 'ของตอบแทน' ที่ช่วยเลขาฯ ของพวกเขาไว้
เขาไปที่จุดนัดพบในสวนลับหลังกิลด์ ที่นั่นเขาพบกับตัวแทนของกิลด์และ เซเลน่า (แพรว) ที่กลับเข้าสู่เกมด้วยชุดที่ปิดมิดชิดกว่าเดิม ทันทีที่เธอเห็นไค ร่างกายของเธอสั่นสะท้านเล็กน้อย
"คุณไค..." เซเลน่าเดินเข้ามาหาเขาด้วยท่าทางประหม่า "เื่ในตอนนั้น... ขอบคุณมากจริงๆ ค่ะ ถ้าไม่มีคุณ ฉันคง..." เธอหยุดพูดพลางก้มหน้าแดงซ่าน
"ไม่เป็ไรหรอก มันคือส่วนหนึ่งของเควสผมน่ะ" ไคตอบอย่างไม่ใส่ใจ แต่สายตาเขากลับสำรวจรูปร่างของเธอที่แม้จะใส่เกราะมิดชิดแต่ก็ยังปิดบังความสะบึมไม่อยู่
เซเลน่ายื่นกล่องไม้โบราณให้เขา "นี่คือ [Heart of the Blue Moon] ไอเทมระดับรีเจนต์ที่ช่วยเพิ่มขีดจำกัดมานาถาวร และ... เป็ของส่วนตัวของฉันที่อยากมอบให้คุณค่ะ"
เธอกระซิบประโยคหลังด้วยเสียงแ่เบาจนไคต้องโน้มตัวลงไปฟัง ทำให้หน้าอกของเธอเบียดเข้ากับแขนของเขาอีกครั้ง ความรู้สึกเสียวซ่านจากระบบความสมจริงทำให้เซเลน่าเผลอครางเบาๆ ออกมา เธอไม่ได้รู้สึกกลัวเขาเหมือนผู้ชายคนอื่น แต่มันคือความรู้สึก 'โหยหา' ที่มากกว่าเดิม
"โอ๊ะโฮ! ดูสิว่าเราเจอใคร... ไอ้หนุ่มเวล 1 ที่กำลังจีบเลขาฯ กิลด์ใหญ่เหรอเนี่ย?"
เสียงยวนประสาทดังขึ้นพร้อมกับการปรากฏตัวของ ไอแซค ชายหนุ่มผมสีทองที่สวมชุดเกราะประดับเพชรแวววาวจนแสบตา เขาคือลูกเศรษฐีที่ใช้เงินซื้อทุกอย่างในเกม และเป็คู่ปรับที่คอยหมั่นไส้ไคมาตลอด
"เซเลน่า... ทำไมต้องลดตัวลงมาคุยกับไอ้กระจอกนี่ด้วยล่ะ? มาอยู่กับฉันดีกว่า ฉันมีไอเทม 'พิเศษ' ที่จะทำให้เธอลืมความเ็ปในคุกนั่นได้หมดเลยนะ" ไอแซคยิ้มเ้าเล่ห์พลางชูรีโมทคอนโทรลหน้าตาแปลกๆ ในมือ
ไคหรี่ตาลงทันที ไหวพริบอัจฉริยะของเขาบอกว่าไอ้รีโมทนั่นไม่ใช่ไอเทมในเกมปกติ แต่มันคือ [External Hacking Tool] ที่ใช้รบกวนคลื่นสมองของผู้เล่น!
"ดูเหมือนจะมีเหยื่อมาให้ทดสอบ 'ฟิสิกส์มานา' ใหม่ๆ ซะแล้วสิ" ไคกำหมัดแน่น มานาสีฟ้าเริ่มหมุนเวียนรอบตัวเขาอย่างบ้าคลั่ง
34K
