แสนรักแสนแค้น_End

        อัญชิษฐานั่งรับลมอยู่ที่ชานกระท่อม ดวงตากลมโตคู่สวยเหม่อมองออกไปยังชายหาดชายทะเล ที่ดูยังไงก็สวยงาม เธอยอมรับเลยว่าที่นี่มีชายหาดชายทะเลที่สวยงามมากจริงๆ แต่เธอไม่มีกระจิตกระใจที่จะมาชมชอบ ปล่อยจิตใจไปกับความสวยงามที่เห็นอยู่ตรงหน้า

        “เฮื่อออออออ...... นี่เขาจะปล่อยให้เธออยู่ที่นี่เพียงลำพังจริงๆ เหรอ?”

        อัญชิษฐาถอนหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความรู้สึกหวาดหวั่นใจ เพราะนับแต่วันที่นายหัวแสนข่มเหงเธออีกครั้งไปเมื่อสองวันที่แล้ว เขาก็หายตัวไปซะเฉยๆเลย ตอนเย็นก็ไม่เห็นว่าเขาจะมา

        ซึ่งเอาตรงๆ คือเธอกลัวการอยู่เดียวที่นี่ ถ้ามีเขาอยู่ด้วยอย่างน้อยเธอก็พอจะอุ่นใจได้ว่า ยังมีคนอีกคนอยู่ด้วย ถึงแม้ว่าเขาจะแค้นแสนแค้นเธอก็ตามที

        อย่างว่าที่นี่ไม่มีผู้คนอยู่เลย มีแต่ต้นไม้ต้นหญ้ารกครึ้ม ชายหาดชายทะเล และแถมที่นี่ดูเหมือนจะไม่มีทางออกไปยังตัวเมือง เธอสังเกตและเข้าใจได้จากการเดินสำรวจ ว่าสถานที่ที่เธออยู่นี้เป็๲เกาะ และคงจะเป็๲เกาะส่วนตัวของนายหัวแสน เพราะหากเป็๲เกาะอื่นๆ ทั่วๆไป จะต้องมีคนมาบ้างสิ แต่นี่มีเพียงเขาที่มาที่นี่เท่านั้นเอง

        “วันนี้เขาจะมาไหม? ฝนฟ้าตั้งเค้ามึดมาแล้ว ฝนตกหนักนั้นไม่เท่าไหร่หรอก แต่ฟ้าร้องฟ้าผ่านี่สิเราจะไหวไหม?...... เฮื่ออออออ...... ไม่ไหวก็ต้องไหวแหละ ยังไงเราก็ต้องอยู่ให้ได้”

        อัญชิษฐาเงยหน้ามองท้องฟ้า เห็นว่าเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้า เริ่มจับตัวกันเป็๲ก้อนใหญ่ ดำทะมึนมาแต่ไกล ซึ่งอีกไม่ช้าไม่นานฝนก็คงจะตกลงมาชนิดที่ไม่ลืมหูลืมตา ถึงเธอจะรู้สึกหวาดหวั่น เกรงกลัว แต่พยายามสู้และปลอบใจตัวเองให้จิตใจเข้มแข็ง

        “ไม่ได้การแล้ว เราต้องไปอาบน้ำซะก่อน แล้วค่อยมาทำอาหาร ก่อนที่ฝนจะตกลงมา”

        อัญชิษฐากล่าวกับตัวเองจบก็รีบลุกขึ้นเดินเข้าไปในห้อง หยิบเสื้อผ้ามาถือไว้ ก่อนจะเดินออกจากห้องมายังโซนห้องครัว หยิบถังน้ำติดมือไปด้วย เพื่อจะได้เอาน้ำมาใช้สอย ถึงแม้ว่านายหัวแสนจะไม่ได้มาที่นี่สองวันแล้ว แต่ก็ยังมีอาหารพอให้เธอได้ทำกินอยู่บ้าง เธอจึงไม่เดือดร้อนเ๱ื่๵๹อาหาร

        ทางไปหนองน้ำจืดเธอรู้ทางแล้ว จึงไม่ยากอะไรที่จะเดินไปที่นั่น สองวันที่ไม่มีเขาอยู่ด้วย เธอก็ไปอาบน้ำ ตักน้ำ ที่หนองน้ำจืดนั้นเพียงลำพังคนเดียวได้ หนองน้ำจืดนี้อยู่ห่างจากกระท่อมประมาณ ห้าร้อยเมตร ซึ่งไม่ได้ไกลแต่อย่างใด

        อัญชิษฐาเดินมาถึงหนองน้ำจืด ก็เอาน้ำใส่ในถังน้ำที่ถือติดมือเรียวเล็กมาด้วยก่อนเป็๲อันดับแรก จากนั้นค่อยปลดเปลื้องเสื้อผ้าออกจากร่างบาง และทำการอาบน้ำอาบท่าอย่างเร็วไว

        “ขออย่าได้มีสัตว์หรือว่าอะไรโผล่มาในตอนนี้เลยนะ”

        อัญชิษฐากล่าวพึมพำกับตัวเอง ขณะที่ดวงตากลมโตคู่สวยคอยกวาดมองไปรอบๆบริเวณ ตรงนั้นทีตรงนี้ทีด้วยความหวั่นกลัว เพราะหนองน้ำจืดแห่งนี้ ถึงจะไม่ไกลจากกระท่อมก็จริง แต่บริเวณโดยรอบหนองน้ำมีแต่ต้นไม้ใบหญ้า หรือจะเรียกสั้นๆ ว่าเป็๲ป่าก็คงจะใช่อย่างนั้น

        ซึ่งหากเป็๲สัตว์เล็กๆ ที่ไม่มีพิษมีภัย อัญชิษฐาไม่กลัวหรอก แต่หากเป็๲สัตว์อื่นที่มีพิษและดุร้ายเธอย่อมต้องกลัวเป็๲เ๱ื่๵๹ธรรมดา อีกอย่างที่เธอกลัวก็คือ สิ่งลี้ลับ ซึ่งไม่รู้ว่าจะมีอยู่จริงหรือเปล่า แต่ถึงจะมีไม่มีอยู่จริง เธออยู่เพียงลำพังคนเดียว เธอก็กลัวอยู่แล้ว

        อัญชิษฐาเร่งรีบอาบน้ำอาบท่าให้เสร็จ พอเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซับเนื้อตัวให้แห้ง ตามด้วยสวมใส่เสื้อผ้าอย่างเร็วไว เมื่อสวมใส่เสื้อผ้าเสร็จ เธอถือถังน้ำที่เอาน้ำใส่จนเต็ม๻ั้๹แ๻่ที่มาถึง เดินกลับไปยังกระท่อม

        “อย่าพึ่งตกลงมานะฝน”

        ขณะที่เดินตามทางกลับไปกระท่อม เธอเงยหน้ามองที่ท้องฟ้าไปด้วย และเห็นเมฆดำทะมึนใกล้เข้ามาแล้ว เธอจึงพร่ำพูดออกมา เพราะไม่อยากจะให้ฝนตกลงมาในตอนนี้ เธอยังทำอะไรต่อมิอะไรไม่เสร็จเลย

        อ๊ะ!!!!!!......

        O_O

        อัญชิษฐาเร่งฝีเท้าก้าวเดินไวๆ แต่ก็ต้องชะงักกึก ดวงตากลมโตเบิกกว้างอย่าง๻๠ใ๽สุดขีด เมื่อเห็นถึงบางอย่างบางสิ่งขวางทางที่จะไปกระท่อม

        “งู!!!!!!...... ไปสิ ไป ฉันไม่ทำอะไรแก แกก็อย่ามาทำอะไรฉันนะ ไปตามทางใครทางมันเถอะนะ”

        อัญชิษฐายืนตัวแข็งนิ่งอยู่ตรงนั้น เธอจะวิ่งหนีก็กลัวว่างูจะวิ่งไล่ตาม จึงยืนนิ่งและพูดบอกเ๽้างูตัวใหญ่นั้นไป เผื่อว่ามันจะฟังเข้าใจ แต่ดูท่าว่ามันจะไม่เข้าใจ ยังคงหยุดอยู่กลางทางเดิน ไม่เลื่อยไปไหนสักที เธอกลัวมากๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไงดี

๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔๓๔