หลิวอีหรานเงยมองใบหน้าเข้มขรึมของคนที่นั่งกอดนางมาตลอดทางอย่างเป็ห่วงเพราะั้แ่ออกจากจวนมาเขาแทบจะไม่เอ่ยอะไรออกมาเลย ดวงตาเป็ประกายเ้าเล่ห์ที่เห็นบ่อยๆ ก็หายไปแทนที่ด้วยความเคร่งเครียดครุ่นคิด
“ท่านอ๋องเราถึงไหนแล้วเพคะ”น้ำเสียงหวานออดอ้อนเอ่ยออกมาพร้อมใบหน้าจิ้มลิ้มเปื้อนรอยยิ้มเงยมองใบหน้าสูงกว่า
ซานไท่ที่เหม่อลอยอยู่นานก็ตื่นจากภวังค์ความคิดแง้มม่านมองบรรยากาศด้านนอกรถก่อนจะหันมามองใบหน้าจิ้มลิ้มของอีกคนที่มองเขาด้วยตาเป็ประกาย พร้อมรอยยิ้มเอาใจ
“เกือบครึ่งทางแล้วคิดว่าอีกไม่นานมากก็น่าจะถึงจุดพักม้าแล้ว มีอะไรหรือ หรือว่าเ้าเหนื่อย”
“เพคะหม่อมฉันรู้สึกเมื่อยเล็กน้อย”
“เช่นนั้นพิงข้าจะได้สบายขึ้น” เขาขยับกาย พลางกระชับบ่าของหญิงสาวให้เอนนอนพิงมากับอกของตัวเอง
ทว่าหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดกลับรั้งตัวเอาไว้สายตากรุ้มกริ่มของนางยังคงมองเขาไม่ละไปไหนพร้อมกับยื่นใบหน้าเข้ามาใกล้จนสามารถััได้ถึงลมหายใจอุ่น
“ทำไมเ้าเหนื่อยไม่ใช่หรือ”
“เพคะเหนื่อยแต่ก็อยากมองหน้าพระองค์ด้วย”
“หืมมเ้าจะอยากมองหน้าเปิ่นหวางทำไม”
ซานไท่กล่าวออกมาอย่างแปลกใจก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว พร้อมพ่นลมหายใจแรงออกไปจนปอยผมบางปลิวไปตามลมเขาอมยิ้มกรุ้มกริ่มกวาดตามองใบหน้าจิ้มลิ้มนี่ชัดๆก่อนจะยื่นหน้าเข้าไปใกล้แล้วจูบกลีบปากบางเร็วๆ ก่อนจะรีบผละออก
ทว่าอีหรานกลับไม่ยอมปล่อยเขาไปนางรั้งศีรษะใหญ่เอาไว้ ก่อนจะเป็ฝ่ายรุกละเลียดเล็มปากหนาทั้งสองมอบจูบดูดดื่มให้แก่กันอยู่นาน ก่อนจะผละออกจากกันแต่ถึงอย่างนั้นมือของทั้งสองที่รั้งศีรษะกันและกันกลับไม่ได้ปล่อยออกไปสายตาหวานเชื่อมของทั้งสองมองกันไม่ละไปไหนก่อนมือใหญ่จะรั้งอีกคนเข้าใกล้แล้วแนบหน้าผากแน่น
“เ้าเกือบจะทำเปิ่นหวางอดทนไม่ไหว”
“เช่นนั้นก็ไม่ต้องทนสิเพคะ”
ซานไท่มองอีกคนที่ยิ้มทะเล้นเอียงศีรษะราวเด็กเล็ก ก็ได้แต่หัวเราะออกมาอย่างห้ามไม่อยู่ เขาผละใบหน้าออกมาแล้วบีบจมูกเล็กนั่นอย่างมันเขี้ยวแล้วกระชับร่างเล็กเข้ามากอดแน่น
ส่วนอีหรานที่เห็นอีกคนยิ้มได้ก็เบาใจนางแนบใบหน้ากับอกกว้าง กระชับวงแขนโอบรอบเอวสอบแน่นพลางเอ่ยเสียงอู้อี้ออก
“ในที่สุดท่านก็ยิ้ม”
“อ้อนข้าขนาดนี้เพียง้าให้ข้ายิ้มหรือ”
“เพคะใบหน้าพระองค์เวลาอารมณ์ไม่ดี น่ากลัวมากเลย หม่อมฉันไม่กล้าเข้าใกล้เลยต้องอ้อนหน่อยให้พระองค์อารมณ์ก่อนแล้วค่อยกอดแบบนี้”
อีหรานพูดไปพลางแสดงท่าทางไปพลาง เรียกยิ้มเอ็นดูจากคนที่นั่งมองอยู่ได้อย่างดีซานไท่ไม่คิดว่านางจะใส่ใจเขาขนาดนี้ เขาจึงก้มลงหอมขมับนางไปหนึ่งทีพร้อมกระซิบเบาข้างใบหูเล็กด้วยน้ำเสียงกระเส่า
“เ้าอ้อนข้าขนาดนี้เห็นทีข้าจะไม่ตอบแทนก็คงไม่ได้แล้ว”
ทันทีที่ถึงโรงเตี้ยมจุดพักม้าซานไท่ก็พาอีหรานไปยังห้องส่วนตัวทันทีไม่สนใจอาหารที่เซียวเหวินสั่งให้แม้ท้องจะหิว ร่างกายของพวกเขานัวเนียกันไม่ห่างกลีบปากบางโดนคนโตกว่าขมเม้มจนช้ำแต่นางก็ไม่สนพร้อมกับที่เสื้อผ้าบนกายโดนถอดออกตามรายทางระหว่างไปเตียงหลังใหญ่จนเมื่อไปถึงร่างกายของนางก็มีเพียงผ้าเตี่ยวปิดส่วนล่าง และผ้าคาดอกปกปิด้า
“แฮกท่านอ๋องไหนพระองค์ว่าหิวอย่างไรละเพคะ”
“อือหิว แต่ที่ข้าหิวคือเ้ามามากกว่าข้าว”
ซานไท่ตอบเสียงกระเส่าเขาซุกไซ้ใบหน้าไปที่ซอกคอขาวแล้วละมือออกจากร่างกายบางมาถอดเสื้อผ้าที่ตัวเองสวมออกปล่อยให้เด็กสาววัยกำลังซนััมัดกล้ามเนื้อบนร่างกายเขาไปพลางสายตากรุ้มกริ่มเหลือบลงมือฝ่ามือเล็กร้อนระอุพอกับร่างกายไล้วนตรงโคนฐานแท่งหยกอำพัน ก่อนจะกลับมาสนใจไหปลาร้าลึก ปล่อยคนซุกซนรูดสายแท่งหยกยาวมันเลื่อมจนพอ
ฝ่ามือทั้งสองที่ลูบแ่ตามแน่วกระดูกสันหลังกระชับเอวบางของนางก่อนจะโอบร่างเล็กเบาราวขนนกขึ้นสูง ทันทีที่ร่างของนางลอยมือทั้งสองที่ลูบวนสำรวจร่างกายเขาก็ยกขึ้นโอบลำคอ พร้อมสองขาตวัดรัดรอบเอวสอบทำให้ทุกจังหวะที่ก้าวเดินเนื้อนิ่มบนกายขาว ถูกไถไปกับร่างกายเขาทำต้องหยุดเดินเป็ระยะ แล้วแหงยหน้าร้องครางอย่างไม่อาจกลั้น
กว่าร่างของเขาและนางจะเดินไปถึงเตียงนอนเครื่องเพศก็ต่างพรั่งพร้อมรอรับส่วนที่จะเติมเต็มให้กันแล้ว
ร่างกายเปลือยเปล่าของคนทั้งสองทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างแรงก่อนที่จะกอดรัดแแ่ ไม่มีที่ให้อากาศได้ลอดผ่านเสียงลมหายใจเคล้าน้ำเสียงแ่เต็มไปด้วยความสุขสมดังออกมาเป็ระยะพร้อมด้วยเสียงตอกกระแทกเต็มไปด้วยความรู้สึกอัดอั้นที่ปลดปล่อยออกมาผ่านความสุขสมที่พวกเขามอบให้กัน
“องค์ชายนักฆ่าของเราออกติดตามขบวนเดินทางของท่านอ๋องไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีแล้วเื่ตัวตนของพวกมันละ เ้าจัดการหรือยัง”
“เื่นั้นกระหม่อมกำชับเรียบร้อยแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
“ดีมาก”รอยยิ้มร้ายกาจปรากฏบนใบหน้ากลมพร้อมกับมือของเขาจับช้อนป้อนอาหารใส่ปากนกแก้วตัวโปรดที่อ้าปากรออย่างรู้งาน
“แต่องค์ชายนอกจากนักฆ่าที่เราส่งไปแล้ว ยังมีกลุ่มโจรอีกกลุ่มหนึ่งติดตามขบวนของท่านอ๋องเดิมคนของเราคิดว่าเป็โจรทั่วไปที่คิดปล้นเสบียงแต่เมื่อตรวจสอบกลับพบว่าคนพวกนั้นตั้งใจติดตามท่านอ๋องไปโดยรักษาระยะไม่รู้ตัวพ่ะย่ะค่ะ”
“โจรหรือ?”
ซือซานตงชะงักมือที่กำลังป้อนอาหารนกพร้อมยืดตัวตรงหันหลังมามองใบหน้าขันทีข้างกายก่อนจะเดินเอาของมาวางที่โต๊ะด้วยสีหน้าครุ่นคิด
นอกจากเขาแล้วยังจะมีใครที่อยากฆ่าที่ชายคนนี้อีกกัน
แต่ไม่เป็ไรไม่ว่าใครฆ่าก็เหมือนกันอยู่ดี ท่านพี่รัชทายาท พระองค์ไม่ต้องห่วงกระหม่อมกำลังช่วยกำจัดศัตรูคู่แค้นให้พระองค์
ตลอดหลายวันหลังกลับมาถึงเซียงตูหลิวอี้หลานและซานไท่ก็ยังคงใช้ชีวิตเช่นปกติชายหนุ่มยังออกว่าราชการเจรจาการค้าเช่นเดิม
ส่วนหลิวอีหรานก็ผันตัวมาเป็เ้านายอีกคนของหอหรงเซียนทำหน้าที่ช่วยมารดาดูแลจัดการเื่ในหอและทำบัญชี แทนการแสดงดีดผีผาในยามค่ำคืน
ชีวิตของพวกเขาทั้งสองมีความสุขและไม่ต่างอะไรกับสามีภรรยาที่กลางวันต่างแยกย้ายกันไปทำงาน ส่วนกลางคืนก็กลับมานอนร่วมเตียงเคียงหมอนแบ่งปันเื่เล่ามากมายที่ได้พบเจอ
จนคิดไปว่าคำพูดของพระสนมตอนนั้นก็คงเป็แค่เพียงการข่มขู่ให้พวกเขาเลิกราเท่านั้น
“หรานหราน่นี้เ้าดูมีน้ำมีนวลขึ้นหรือไม่”
ชายหนุ่มเอ่ยออกมาพร้อมยื่นมือไปบีบบริเวณเอวของหญิงสาวที่เวลานี้ดูจะแน่นขึ้นกว่าเก่า
แปะ
“ซี๊ดดดเ้าตีข้าทำไม” ชายหนุ่มเบิกตากว้าง เงยมองคนที่ยืนหยิบขนมใส่ปากด้วยความใหลังนางตีมือเขาอย่างแรงจนแสบไปทั้งหลังมือ
“ก็เป็พระองค์ไม่ใช่หรือที่ขยันหาขนมอร่อยมาให้หม่อมฉันกินจนตอนนี้หม่อมฉันอ้วนขึ้น อีกนิดจะเป็หมูแล้ว”
“เ้าไม่ชอบแต่ข้าชอบ แบบนี้แหละดี ข้าจับตรงไหน ก็นิ่มมือไปหมด”ไม่ว่าเปล่าชายหนุ่มรั้งร่างคนที่อยู่เข้ามาใกล้พร้อมซุกใบหน้าลงไปตรงพุ่งของนางด้วยท่าทางมันเขี้ยวพลางไล้มือทั้งสองข้างไปทั่วแผ่นหลังบางเล็กก่อนจะช้อนสายตาหื่นกระหายมองใบหน้าหวานที่กำลังเคลิบเคลิ้มออกมา
“เ้ากินขนมอิ่มหรือยัง”
“อื้ออเพคะ”
“ดีเพราะจากนี้ข้าจะได้กินเ้าต่อ”กล่าวจบชายหนุ่มก็อุ้มร่างเล็กขึ้นพาเดินไปทางห้องนอนก่อนจะว่างนางลงเตรียมเปลื้อง เสื้อผ้าบนร่างบอบบางออกทว่ามือเล็กของอีกคนกลับคว้ามือเขาพร้อมดันอกเขาอย่างแรงจนต้องมองด้วยความสงสัย
“ทำไม”
“พระองค์พึ่งจะทำไปเองนะเพคะ”
“เ้าไม่สงสารข้าหรือพรุ่งนี้ข้าต้องห่างเ้าหลายวันนะ คนดีขอข้าเถิด”
หลิวอีหรานมองสายตาและท่าทางออดอ้อนของอีกคนก็ใจอ่อนนางปล่อยมือข้างที่จับมือของเขาออกพร้อมกับเปลี่ยนจากที่ดันแผงอกแข็งแรงเป็ช่วยเหลือถอนเสื้อผ้าของเขาออกจากร่าง
ก่อนจะสะบัดผ้าในมืออย่างแรงจนเทียนข้างหัวเตียงดับหมด
ตำหนักสนมเกาเฟย
“พระสนมสายรายงานมาว่าพรุ่งนี้ท่านอ๋องจะเดินทางไปต่างเมืองเพคะ”
“ดีบอกพวกนั้นว่าไม่ต้องถึงตายแค่ไม่มีหน้าไปหาท่านอ๋องได้อีก”
“เพคะพระสนม”
“หลิวอีหรานเ้าเป็แค่นางโลม ก็ทำหน้าที่ของเ้าไปให้ดีสิ จะมายุ่งกับโอรสข้าทำไม”
ในเมื่อเ้าไม่ยอมแยกแยะข้าก็จะให้เ้ารู้จักที่ต่ำที่สูงเอง
ั์ตาวาววับเต็มไปด้วยความเกลียดชังมองพระจันทร์ดวงโตเบื้องหน้าก่อนจะหันหลังกลับเข้าห้องบรรทมไม่เหลียวกลับมาอีกเลย
249
