ย้อนเวลามาเป็นท่านอ๋องน้อย [แปลจบแล้ว]

         “พี่หญิง”หลี่ลั่วเรียกนาง

         หลี่หลินที่นั่งอยู่บนเตียงหันกลับมาเมื่อเห็นหลี่ลั่วนางจึงลุกขึ้นนั่งด้วยท่าทางของคนป่วยหลี่ลั่วไม่ชมชอบหญิงสาวที่อ่อนแอ เกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นหลี่หลินยังเอาแต่นอนอยู่บนเตียงขังตัวเองอยู่ในห้องอีกแต่เมื่อคิดได้ว่านี่เป็นกฎระเบียบในยุคสมัยโบราณที่กดดันสตรีในยุคสมัยโบราณเอาไว้เขาจึงได้แต่ถอนใจเฮือกหนึ่งมิน่าเล่าผู้ชายในยุคสมัยโบราณจึงอายุไม่ยืนก็เหนื่อยทั้งกายทั้งใจ ช่วยไม่ได้จริงๆความกดดันสูงนัก

         เมื่อดูหลี่หลินอีกครั้งนางมีอายุไม่เกินสิบหกปี หากอยู่ในยุคสมัยปัจจุบันก็ยังเป็นเพียงแค่นักเรียนชั้นมัธยมต้นอยู่เลยก็ไม่แปลกที่นางจะเอาแต่ร้องไห้อยู่ในห้อง

         “พี่หญิงไม่ต้องกลัวนะขอรับ”หลี่ลั่วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “เรื่องนี้ข้าจะจัดการอย่างดี หากพี่หญิงไม่อยากออกไปข้างนอกก็สวดมนต์อยู่ในห้องเป็นเช่นใดเล่า?”

         “แต่...ข้าถูกทำลายชื่อเสียงต่อไปข้าจะทำเช่นใด?” หลี่หลินถาม

         ยังดีที่นางไม่ได้อ่อนแอจนถึงขั้นฆ่าตัวตายไม่เหมือนกับหยางเยียน

         “ไม่ต้องคิดมากถึงเพียงนั้นหรอกขอรับท่านยังคิดไม่กระจ่างแจ้งว่าต่อไปควรทำเช่นใด พวกเราก็ไม่คิดเรื่องเหล่านี้ อยู่นิ่งๆเงียบๆ สักหลายวันไปก่อน หลังจากหลายวันนี้ผ่านไปท่านอยากทำอันใดพวกเราค่อยตัดสินใจทำสิ่งนั้น” หลี่ลั่วกล่าว “พี่หญิงไม่ต้องกังวลจวนจงหย่งโหวเป็นบ้านของท่าน หากท่านอยากอยู่ในจวนไปตลอดชีวิต ข้าก็ขอรับรองว่าท่านจะไร้กังวลใดๆ”

         “น้องชาย...”หลี่หลินพูดแล้วน้ำตาก็ทำท่าจะไหลลงมาอีก

          “ไม่เป็นไรขอรับหากเกรงว่าผู้ใดจะนินทา พวกเราก็จะไม่ออกไป”

         “อืม”ยามนี้นางอยากอยู่เงียบๆ

         จากนั้นหลี่ลั่วจึงเอ่ยขึ้นอีกครั้งว่า“นี่เป็นป้ายวิญญาณของท่านพ่อและท่านย่า ข้าจะให้พ่อบ้านจี้จัดห้องพระเล็กๆ ไว้ในเรือนของท่านสักห้องหนึ่งหลายวันนี้พี่หญิงก็สวดมนต์ให้ท่านพ่อและท่านย่าอยู่ในห้องพระเสีย เป็นเช่นใดขอรับ?”

         “อืม”หลี่หลินไม่อยากให้ตนมีเวลาว่างแล้วคิดฟุ้งซ่าน

         “เช่นนั้นก็ดีเลยพี่ใหญ่คิดว่าห้องไหนเหมาะที่จะทำเป็นห้องพระขอรับ”

         “ห้องข้างๆนั่นก็ได้”

         “ได้”

         ปลอบโยนหลี่หลินอยู่ครู่หนึ่งแล้วสั่งความธุระอีกเล็กน้อยหลี่ลั่วก็จากไปเมื่อเขาออกมาก็พบกับพ่อบ้านจี้ที่กลับมาจากการไปเชิญท่านหมอมาพอดีพ่อบ้านจี้นั้นมาจากเรือนโฉวงจี๋ เขาเชิญท่านหมอไปยังเรือนว่านโซ่วเสร็จแล้วจึงจะกลับมารายงานแต่คนของเรือนโฉวงจี๋บอกว่าเสี่ยวโหวเหฺยมาที่นี่ ดังนั้นเขาจึงมาที่นี่

         แต่เขามาได้พอดียิ่งนักหลี่ลั่วกำลังคิดจะตามหาเขาอยู่เลย “เสี่ยวโหวเหฺย เชิญท่านหมอมาแล้วขอรับยามนี้อยู่ที่เรือนว่านโซ่วกำลังดูอาการให้เหล่าไท่ไท่อยู่ จากนั้น...จากนั้นบ่าวจึงป่าวประกาศเรื่องนี้เมื่ออยู่ข้างนอกโดยพลการบอกว่าเหล่าไท่ไท่ของจวนโหวของเราถูกคุณชายใหญ่หยวนทำให้โมโหจนหมดสติขอรับ”

         “พูดได้ดี”เมื่อเป็นเช่นนี้ หลี่เหล่าไท่ไท่จะอุดปากผู้คนข้างนอกได้อย่างไร“ท่านไปปรับปรุงห้องด้านข้างของพี่หญิงทำเป็นห้องพระเสียให้นำสิ่งของที่ห้องพระต้องมีต้องใช้จัดวางเข้าไปก็พอแล้ว จากนั้นนำป้ายวิญญาณของท่านพ่อและท่านย่าไปวางไว้”

         “ขอรับ”

         “ส่งคนไปรับลูกสะใภ้ของซินหมัวมัวมาที่นี่ต้องการคนดูแลก่อนที่แม่บ้านผู้ดูแลเรือนของพี่หญิงจะกลับมา” หลี่ลั่วพูดอีก

         “เรื่องนี้...”พ่อบ้านจี้ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แต่เมื่อสบเข้ากับสายตาสงบนิ่งของหลี่ลั่วใจของเขาก็พลันกระตุกวาบรีบกล่าวว่า “ขอรับ”

         ณ เรือนว่านโซ่ว

         หลังจากท่านหมอตรวจดูอาการของหลี่เหล่าไท่ไท่แล้วก็กล่าวว่า“สุขภาพของหลี่เหล่าไท่ไท่ไม่มีปัญหาอันใด เป็นเพียงอารมณ์ฉุนเฉียวเท่านั้น ทำใจผ่อนคลายสักหน่อยก็ดีขึ้นแล้วข้าจะจัดเทียบยาสงบใจให้”

         “ขอบคุณท่านหมอ”ภรรยาหลี่ฮุยกล่าว

         “ข้าส่งท่านหมอออกไปเองเจ้าค่ะ”หยางหมัวมัวพูด

         หลังจากที่หยางหมัวมัวส่งท่านหมอออกไปนางยังไม่ได้กลับเข้ามาหลี่เหล่าไท่ไท่ก็ตื่นขึ้นมาแล้วร้อง “ไอโยว” อยู่หลายครั้ง

         “ท่านแม่ท่านเป็นอันใดรึขอรับ?” หยวนเฉิงรีบมาที่ข้างเตียง

         “ท่านป้า”ภรรยาหลี่ฮุยก็รีบเข้าไปพร้อมกับภรรยาหลี่ฮ่าวเช่นกัน

         หลี่เหล่าไท่ไท่มองคนทั้งหมด“ต้าหลางและสะใภ้ทั้งสองอยู่ก่อน คนอื่นๆ ถอยออกไปเถิด”

         “ขอรับ”

         หลังจากที่บ่าวรับใช้ออกไปแล้วหลี่เหล่าไท่ไท่ก็ลุกขึ้นจากเตียง หยวนเฉิงรีบนำหมอนใบหนึ่งมารองหลังให้นาง“ท่านแม่ ท่านทำให้ข้าตกใจแทบตาย”

         “ตกใจอันใดเล่า?”หลี่เหล่าไท่ไท่ตอบอย่างแค้นใจ “เจ้ากระต่ายน้อยตัวนั้นช่างใจคอโหดเหี้ยมนักไม่รู้ใครให้เขาขวัญกล้าทำเรื่องเช่นนี้”

         เด็กอายุห้าขวบโดยทั่วไปย่อมไม่มีความกล้าหาญเช่นนี้แต่หลี่เหล่าไท่ไท่ไม่รู้ว่าหลี่ลั่วไม่ได้เป็นเพียงเด็กน้อยอายุห้าขวบดังนั้นเขาย่อมขวัญกล้าแน่นอน “ในเมื่อข่ายเกอเอ๋อร์ออกจากเรือนของหลินเจี่ยเอ๋อร์และข่ายเกอเอ๋อร์ก็ชมชอบหลินเจี่ยเอ๋อร์ เช่นนั้นพวกเราก็ให้เขาเป็นคู่กันเถิด”หลี่เหล่าไท่ไท่กล่าวขึ้นทันใด

         “ท่านแม่ท่านพูดเช่นนี้คือ?” หยวนเฉิงใจเต้นโครมคราม ใช่เป็นอย่างที่เข้าใจใช่หรือไม่?

         “ข่ายเกอเอ๋อร์เล่า?ท่านหมอบอกว่าบาดแผลของเขาเป็นเช่นใด?”

         “แม้เขาจะถูกโบยแต่ไม่ได้บาดเจ็บภายในอันใดขอรับ ไม่ต้องตกใจ”

         หลี่เหล่าไท่ไท่หัวเราะเสียงเย็น“...”

         ภรรยาหลี่ฮุยสั่นสะท้านเหล่าไท่ไท่ช่างอำมหิตยิ่งนัก ฉวยโอกาสที่หลี่หยางซื่อไม่อยู่ในจวนความคิดเลวๆชนิดนี้ก็คิดออกมาได้ แต่หลินเจี่ยเอ๋อร์ถูกสัตว์เดรัจฉานเช่นหยวนข่ายเอาเปรียบเสียแล้วไม่แต่งให้หยวนข่ายแล้วจะแต่งให้ผู้ใดเล่า?