ระหว่างโลกของเธอกับเขา - Dreamscapes

คลื่นยังคงซัดฝั่งอย่างสม่ำเสมอ แต่น้ำทะเลเริ่มเย็นลงเล็กน้อยเมื่อค่ำเข้ามาใกล้ เอมและนัทนั่งข้างกันโดยไม่พูดอะไรสักคำ ต่างฝ่ายต่างรู้ว่า — เวลาของพวกเขาในโลกนี้ ไม่ได้ “ไม่มีที่สิ้นสุด”

เพราะทุกวินาทีที่เอมยังคงอยู่ คือทุกวินาทีที่ Dreamscapes ต้องประคองเส้นแบ่งโลกไว้ไม่ให้พัง

วันต่อมา นัทตื่นขึ้นและพบว่าเอมหายไป

เขาออกตามหาเธอในเมือง เดินผ่านตรอกที่พวกเขาเคยเดินผ่านร้านกาแฟที่พวกเขาเจอกันครั้งแรก

และในที่สุด... เขาเจอเธอที่สถานีรถไฟเดิม

เอมยืนอยู่คนเดียว มองไปยังปลายรางที่ทอดยาวสู่นอกเมือง

“ฉันเห็นภาพนี้ในฝันของคุณหลายครั้งมากกว่าฝันของฉันเองเสียอีก” เธอพูดโดยไม่หันมา

นัทเดินเข้าไปใกล้ ลมหายใจเขาหนักขึ้น “คุณจะไปแล้วใช่ไหม”

เธอพยักหน้าเบา ๆ

“ระบบเริ่มขาดเสถียรภาพแล้ว เหล่า Anchor อื่น ๆ กำลังรื้อความจริงของตัวเอง บางคนพยายามเรียกคนที่ควรปล่อยกลับมา… โดยไม่เข้าใจผลของมัน”

เธอหันมามองเขา

“ถ้าฉันอยู่ต่อ โลกฝันอาจจะพังทั้งระบบ และโลกจริงอาจจะเสียสมดุล... ฉันไม่อยากให้คุณต้องเห็นวันนั้น”

“แต่ผม... ผมยังไม่พอ” เสียงเขาแ๵่๭เบา

“ไม่มีใคร ‘พอ’ กับการอยู่กับคนที่เรารักหรอกนัท แต่เราเลือกได้นี่” เธอยิ้มทั้งน้ำตา “ระหว่างอยู่ไปจนทุกอย่างพัง กับอยู่ในความทรงจำที่สวยที่สุด”

เธอยื่นกล่องบางอย่างให้เขา เป็๞กล่องโลหะเล็ก ๆ คล้ายกล่องฝันที่เคยขาย แต่ภายในเป็๞เพียงกระดาษโน้ตสีซีด และ… ภาพถ่ายที่ไม่มีใครรู้ว่าเคยมีอยู่จริง

ภาพของเธอ — และเขา — บนยอดเขา ภายใต้ท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดาวภาพที่ไม่เคยถูกสร้างขึ้นจากบริษัทภาพที่ไม่มีอยู่ในคลังความทรงจำแต่มีอยู่จริงเพราะพวกเขาเชื่อว่ามันเคยเกิดขึ้น

“นี่คือของขวัญ... จากการที่คุณไม่ยอมลืมฉัน”

เสียงรถไฟขบวนหนึ่งค่อย ๆ เข้ามาเทียบชานชาลา — ทั้งที่สถานีนี้ไม่ได้เปิดใช้งานมาหลายปี

ประตูเปิดออก พร้อมแสงสีทองส่องออกมาจากภายใน

“นี่คือทางกลับโลกฝัน... ฉันต้องกลับไป ก่อนที่เราจะสูญเสียทั้งหมด”

นัทไม่พูด เขาเพียงจับมือเธออีกครั้ง และรู้ว่า มือนั้นเริ่มโปร่งแสงอีกแล้ว

“ถ้าคุณต้องไป... ขอผมพูดอะไรเป็๲ครั้งสุดท้ายได้ไหม”

เอมยิ้ม ดวงตาน้ำตาคลอ “ได้สิ”

“คุณไม่ได้เป็๲ฝันที่สวยงามที่สุดของผมหรอกนะ…” “…เพราะคุณคือ ‘ความจริง’ ที่ผมเฝ้าฝันมาตลอด”

เธอก้าวขึ้นรถไฟอย่างเงียบ ๆ หันกลับมามองเขาอีกครั้ง ก่อนประตูจะค่อย ๆ ปิดลง

ทันทีที่ขบวนรถเคลื่อนตัวออกจากสถานี ท้องฟ้ากลับกลายเป็๲แสงเหนือพริ้วไหวแทนดวงดาว

และโลก… ก็กลับสู่สมดุล

หลายวันต่อมานัทนั่งอยู่คนเดียวบนยอดเขา

เขาเปิดกล่องที่เธอให้ไว้อีกครั้ง

ด้านหลังภาพถ่าย มีข้อความเขียนด้วยลายมือเล็ก ๆ

“ฉันจะไม่เป็๞แค่ความฝัน... แต่จะเป็๞ทุกอย่างที่เตือนให้คุณรักชีวิตของตัวเองให้มากพอจะมีฝันใหม่” — เอม