หลังจากสถาบันถูกบุก ก็ดูเหมือนการป้องกันจะเพิ่มขึ้น นักเรียนทุกคนถูกส่งกลับบ้าน ส่วนคนที่เจ็บจะได้รับการรักษาเป็อย่างดี สถาบันปิดเป็เวลา2เดือน แต่ก็ใช้ว่าจะไม่มีการบ้าน เพราะมาสเตอร์ประจำวิชาต่างพากันสั่งการบ้านไว้เพียบทุกวิชา วิชาวาด้วยอาวุธให้ฝึกซ้อมการใช้อาวุธประสานกับพลังเวทย์ วิชาประวัติศาสตร์ให้เขียนเรียงความเื่เมืองต่างๆและเผ่าโบราณจำนวน150หน้า วิชาพลังธาตุเท็นคูให้ฝึกใช้พลังเหมือนเป็ส่วนหนึ่งในร่างกาย ห้ามใช้จิตควบคุม วิชาภูมิศาสตร์ให้เขียนเรียงความเื่ภูมิประเทศของแต่ละรัฐแต่ละทวีปจำนวน1500หน้า(ตกรัฐละ300หน้า) ดังนั้นทุกคนจึงปักหลังอยู่ที่บ้านของรีเซ่เป็การถาวรใร่2เดือน สำหรับวิชาที่ว่าด้วยอาวุธกับวิชาพลังธาตุ ไม่ได้ยาก ไปยากตรงวิชาประวัติศาสตร์และภูมิศาสตร์ เพราะมีที่มีสถานที่เพียงไม่กี่สถานที่เท่านั้นที่ดูจะมีข้อมูลบิดเบือน ถ้ำอะโครโพลิสในรัฐเอเธน่าทวีปอัสเซเรี่ยนบ้านของเลโอและรีเซ่,ป่าพรีเพรียตในรัฐไฟล์ทวีปทัมบูร่าบ้านของเซรอสและแม่น้ำอามูร์รัฐลิเวียร่าทวีปโอเชเนีย
“ถ้ำอะโครโพลิสเป็ถ้ำแถวบ้านเลโอ เท่าที่ฉันรู้มาจากป้ามาธาร่าแม่บ้านของบ้านเบโอ เขาเล่าว่า ถ้ำนี้เป็ถ้ำที่เชื่อมต่อกับเเม่น้ำทางตอนเหนือของรัฐเอโคว เห็นเขาว่าที่นั้นเป็เหมืองแร่เก่าตั้งเเต่สมัยพระเ้าเห่าเลยมั้งนะแต่ตอนนี้ถูกปิดตัวลงไปแล้วด้วยเหตุทาเศรษฐกิจ” รีเซ่เอ่ยขึ้นมาแต่ก็ถูกเ้าบ้านค้านขึ้น
“มั่วตลอด ฉันอยู่มาเป็ร้อยปียังไม่เคยได้ยินเื่แบบนี้ ถ้ำอะโครโพลิสตามความเชื่อของชาวโมบิลเป็ถ้ำที่ไว้ใช้ซึ่งการชำระบาป ภายในถ้ำเป็น้ำแข็งย้อย ความยาวถ้ำราว47กม.ได้ละมั้งนะฉันก็ไม่เคยเข้าไปซักที แต่ที่เเน่ๆไม่ใช่เหมืองแร่แน่นอน”
“ก็ป้ามาธาร่าบอกแบบนั้นอะ นายแก่แล้วความจำอาจเลอะเลือน”
คนตัวเล็กยังคงเถียงฉอดๆจนคนถูกหาว่าแก่อยากจะเอามือทุบแม่ตัวดีเข้าให้ซักตุ๊บสองตุ๊บ
“แต่ฉันเห็นคล้ายๆรีเซ่นะว่าเป็เหมืองแร่แต่ที่ฉันไปเปิดในหนังสือของหอสมุดกลางการที่ยุติเหมืองแร่ไม่ได้มาจากพิษเศรษฐกิจแต่เพราะมีการะเิจากสารมกัมตภาพรังสี”
เดเรสสวนขึ้น ซึ่งนั้นก็ทำเอาทุกคนต่างพากันขมวดคิ้ว
“แล้วเ้าบ้านของป่าพรีเพรียดละว่าไง” เดเรสหันไปหาเซรอสซึ่งชายหนุ่มก็ทำหน้าครุ่นคิด
“ป่าพรีเพรียดเอาจริงๆฉันไม่เคยเข้าไปเพราะเป็ป่าต้องห้ามสำหรับคนที่พลังธาตุเท็นคูสูงๆ ท่านพ่อห้ามฉันไว้ตั้งเเต่เด็ก แต่ท่านมักเล่าเสมอว่า ป่าพรีเพียดเป็ป่าอาถรรพ์เป็่าดูดพลังิญญา ดูดกลืนทุกสรรพสิ่ง ใครได้ก้าวเข้าไปล้วนไม่เคยได้ออกมา ไม่รู้ว่าเป็เพราะป่าหรือเพราะสัตว์ร้ายในนั้นกันแน่ เพราะเท่าที่ฉันรู้อีกอย่าหนึ่งก็คือป่าพรีเพียดเป็ป่าที่อุดมไปด้วยอสรพิษและสัตว์ร้าย แต่ในทางตรงกันข้ามมันก็เป็ป่าที่อุดมสมบูรณ์มากี่สุดในรัฐไฟล์ อาณาบริเวณรอบนอกในระยะ50เมตรจะมีชาวบ้านเข้าไปเก็บของป่ากัน เเต่เลยไปต่างนี้ถือว่าเป็เขตอันตราย และแน่นอนว่าไม่มีใครกล้าล่วงล้ำเขตไปหรอก”
“แต่ในหนังสือที่เราเรียนกัน และหนังสือจากหอสมุดกลางกลับเป็ป่าที่อุดมสมบูรณ์มีชื่อเสียงในเื่ขนาดและความหลากหลายของสัตว์ป่า มีพื้นที่กว้าง4,776,980ตารางกิโลเมตร เนื้อที่กว่าครึ่งเป็ป่าดิบชื้นเขตร้อนขนาดใหญ่ มีความหลากหลายทางชีวภาพ ภายใต้ความอุดมสมบูรณ์นั้นมีสัตว์สปีชี่แปลกๆค่อยข้างมากซึ่งอาจจะรมถึงสัตว์มีพิษบางชนิด ซึ่งฉันยังไม่เห็นว่ามันจะดูอาถรรพ์เท่าไหร่..ละมั้ง”
ยูซีทดูไม่ค่อยมั่นใจในเื่ของความปลอดภัยจริงอยู่ที่เซรอสบอกว่าเป็ป่าอาถรรพ์แต่ที่ว่าอาถรรพ์จริงๆอาจจะเป็ที่ความหลากหลยทางชีวภาพนี้มากกว่า เพราะสัตว์บางชนิดก็อาจจะกลายพันธุ์ บางชนิดก็อาจจะไม่เคยถูกค้นพบด้วยซ้ำและที่แย่ที่สุดก็คือเมื่อไม่มีคนกล้าเข้าไป..ก็ไม่ต้องหวังเลยวาจะมีคนคิดค้นยาแก้พิษจากสัตว์มีพิษในป่านั้นได้
หนังสือเรียนว่าอย่าง หอสมุดว่าอย่าง คนพื้นที่ก็ไม่ค่อยมั่นใจกันซักคน
อะไรกันวะเนี้ย
ยุ่งยาก!
“แม่น้ำอาร์มูร์ ของลิเวียร่า ฉันหาข้อมูลมาจากทางเครือข่ายไร้สาย มันคือแม่น้ำที่ใสสะอาดทีสุดในทวีปโอเชเนีย ใส สะอาด ปลอดภัยและอุดมสมบูรณ์ด้วยปลานานาพันธุ์” เร็งกะบอกสิ่งที่เขารู้ แต่ยูซึทกลับเถียงเขา
“แต่มันจะปลอดภัยได้ยังไง ฉันได้ยินมาว่า ที่นั้นมีกระเเสน้ำวนขนาดั์ที่จะดูดทุกอย่างลงสู่ก้นหลุมที่มีความลึกกว่า124เมตร ข้างใต้มีเส้นทางมากมายซึ่ส่วนมากไม่มีทางออก ฉันได้ข่าวมาว่ามีคนตายที่นั้นมากโขอยู่แล้วมันปลอดอภัยตรงไหนวะ” ยูซีทเถียงคอเป็เอ็น
“น้ำตื้นๆเนี้ยนะจะลึก? แม่น้ำอามูร์ไม่ได้ลึกขนาดนั้นซักหน่อย เป็แค่ธารหินตื้นๆ ไม่มีดินโคลนเลยด้วยซ้ำน้ำเลยใสแจ๋ว แสงแดดก็ส่องถึงพืชใต้น้ำทำให้พืชน้ำอย่างพวกมอสกับสาหร่ายสารพัดชนิดเติบโตเต็มที่ สวยอย่างกับแม่น้ำสีรุ้งแล้วมันจะน่ากลัวยังไงวะ”
“…..”
เเละสารพัดเสียงที่เถียงกันจนรีเซ่รู้สึกปวดหัวว่ามันจะเถียงกันให้ได้อะไร
“มากเื่นักก็ไปดูที่จริงวะ จะมานั่งเถียงกันหาพระเเสงอะไรกัน เวลามีออกตั้งถมเถเป็เดือนๆ”
แม่ตัวดีเริ่มบ่นแต่ดูเหมือจะได้ผลเพราะเพื่อนทุกคนต่างหันมาหาเธออย่างพร้อมเพียง
“ความคิดดี” เซรอสชมเธอพร้อมกับเอามือจับไปที่หัวคนตัวเล็กอย่างหมั่นไส้
“เอาเป็ว่าไปกันมันพรุ่งนี้เลยละกัน ไหนๆก็หยุดยาวแล้ว เดินทางกันยาวๆราวเดียวไปเลย เสร็จแล้วค่อยกลัมาเขียนรายงานกันที่บ้านอีกที” แม่ตัวดีเสนออีกครั้ง
“เอาอย่างนั้นก็ได้ งั้นพวกเราก็แยกย้ายกันไปเก็บข้าวของที่จำเป็ในการเดินทางก็แล้วกัน”
เร็งกะเสริมขึ้นซึ่งนั้นก็ทำให้เพื่อนต่างพากันแยกย้ายไปเก็บข้าวของและพักผ่อนเพื่อเดินทางในเช้าวันรุ่งขึ้นแต่ทว่าเดเรสกลับขัดขึ้นมาอีก
“อย่าพึ่งไปกัน”
“อะไรอีกวะ” เลโอเริ่มลำคาน
“ผบ.โคงะให้เอา‘ไอ้นี้’มาให้พวกเราใช้”
ไอ้นี้ที่ว่าก็คือถุงมือสีดำที่มีตราของสถาบันอยู่ด้านหลังถุงมือ ทุกคนรับมาใส่กันด้วยความสงสัย
“เอามาเพื่อ?” รีเซ่ถามขึ้น
“ถุงมือนี้ผบ.สั่งทำมาให้แบบพิเศษเฉพาะกลุ่มพวกเราเท่านั้น ทนทานมาก พวกแกจะไปหวดกับพวกเฮียวจนยับอีกกีทีก็ไม่พัง วิธีใช้ง่ายๆเราแค่ตั้งชื่อกลุ่ม ‘ปฏิบัติการพิเศษ1’ ”
เมื่อเดเรสเอ่ยขึ้นถุงมือทั้งสองข้างก็มีประกายแสงสีฟ้าอ่อนขึ้น มีจอมอนิเตอร์ใสขนาดเล็กปรากฏอยู่เหนือถุงมือซ้ายซึ่งสามารถเห็นหน้าของสมาชิกทุกคนบนช่องจอมอนิเตอร์นั้นได้อย่างชัดเจน
“เวลาจะใช้ดูตพิกัดก็พูดว่า ‘ออน’ ส่วนเวลาจะปิดจอก็พูดแค่ ‘เก็น’ เข้าใจนะ..ถุงมือข้างซ้ายสามารถใช้ติดต่อและระบุตำแหน่งของแต่ละคนได้ด้วยGPS ส่วนถุงมือขวา จะเป็ถุงมือที่เพิ่มสมรรถนะของการต่อสู้ ฉันจกับยูซีทจะได้เปรียบเื่นี้ แต่สำหรับพวกใช้อาวุธชนิดอื่นอย่างพวกนายมันก็สามารถทำได้เช่นกันแต่อาจจะเพิ่มความว่องไวและแม่นยำมากขึ้นไปอีกเหมือนเป็การทดแทนกันในส่วนนี้” เดเรสอธิบายยาวเหยียด
“ตอนกลับไปสถานบันนี้ยังต้องใช้ด้วยว่างั้น”
รีเซ่ถามเพราะเธอดูจะลำคานเป็พิเศษ เธอไม่ชอบให้มีอะไรมาเกะกะมือเพราะมันทำให้จับดาบไม่ถนัด
“ก็ใช่”
“เกะกะวะ จับดาบก็คงไม่ถนัด” แม่ตัวดีตั้งใจจะถอดออก
“แกควรลองก่อนปะวะ”
เดเรสสวนทำเอารีเซ่หน้ามุ้ยลงเล็กน้อย
“เออๆ”
เธอตอบห้วยๆ ก่อนจะเอ่ยเรียกนามมุรามาสะ ดาบเรียวยาวสีขาวนั้นปรากฏขึ้นมานมือบางทันทีหลังจากที่เ้าของเอ่ยนามเรียกหา แต่ทว่าเมื่ออาวุธคู่กายปรากฏขึ้น ถุงมือสีดำที่เคยสวมอยู่ก็ค่อยๆจางหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่มาก่อน เ้าหล่อนดูแปลกใจไม่น้อย
“ก็บอกแล้วว่ามันมีการทดแทนกันได้ พวกฉันมันไม่ใช่ปัญหาแตต่พวกแกอาจจะมีปัญหาเพราะอย่างนั้นผบ.โคงะถึงกำชับให้ทีมวิจัยสร้างมาเป็กรณีพิเศษ”
รีเซ่ฟังดังนั้นก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอแค่หันหลังเดินกลับเข้าห้องไปเพื่อเตรียมเก็บของ เพื่อนๆต่างพากันถอนหายใจกับอาการผีเข้าผีออกของแม่จอมยุ่ง
5K
