พอผมลืมตาตื่นขึ้นมาอีกทีก็อยู่ในสถานที่ที่แปลกใหม่ พร้อมกับภาพเหตุการณ์ต่างๆ นานาที่ไหลเข้ามาในหัวราวกับน้ำหลาก
ผมลุกขึ้นจากเตียงนอนไม้แกะสลักอย่างทุลักทุเล ก่อนมองไปรอบๆ ห้องที่แตกต่างจากห้องรูหนูของผมอย่างสิ้นเชิง เครื่องเรือนแต่ละชิ้น ของตกแต่งแต่ละอย่างบ่งบอกถึงราคาที่ประเมินค่าไม่ได้
ทำไมผมถึงมาอยู่ที่นี่ นี่คือสิ่งที่ผมสงสัยที่สุด ไอ้เื่ทะลุมิติอะไรทำนองนั้นมันไม่ได้มีอยู่แค่ในนิยายหรอกเหรอ!
..ร่างที่ผมมาอาศัยอยู่ตอนนี้คือ จ้าวหานเหยียน คุณชายเ้าสำราญแห่งเมืองหลินอันซึ่งครอบครัวมีกิจการการค้าที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในแคว้นหยาง เมื่อสองวันก่อนจ้าวหานเหยียนป่วยหนักและเสียชีวิตลงเมื่อคืน และผมก็ได้เข้ามาอยู่ในร่างนี้แทน
อืม แปลกแฮะ อยู่ดีๆ คุณชายเ้าสำราญที่มีร่างกายแข็งแรงจะป่วยแล้วตายง่ายๆ แบบนี้ได้ยังไง...
จ้าวหานเหยียนเป็ลูกคนเดียวของตระกูลจ้าว จึงถูกเลี้ยงดูอย่างตามใจมาั้แ่เด็กๆ แต่ดูเหมือนจะไม่ค่อยได้รับความอบอุ่นจากครอบครัวเท่าที่ควร เพราะพ่อแม่ของจ้าวหานเหยียนต้องเดินทางไปทำการค้าในที่ต่างๆ อยู่ตลอด ปีหนึ่งถึงจะกลับมาอยู่ที่จวนสักครั้ง ครั้งละไม่เกินหนึ่งเดือน จ้าวหานเหยียนจึงต้องเป็ผู้ดูแลจวน และกิจการการค้าในเมืองหลินอันทั้งหมด ซึ่งเขาก็ทำได้อย่างไรที่ติมาโดยตลอด
แม้ปกติจะมีนิสัยรักสนุก และเอาแต่ใจตัวเองอยู่บ้าง แต่เมื่อถึงเวลาที่ต้องทำหน้าที่ของตน เขาก็สามารถทำได้อย่างไร้ที่ติ จนไม่มีลูกน้องคนไหนกล้ากังขาในความสามารถของเขา
ส่วนคนอื่นๆ ในเมืองก็มักจะมองเขาเป็เพียงคุณชายเ้าสำราญ ที่อาศัยบารมีครอบครัวให้มีเงินเที่ยวเตร่ไปวันๆ เท่านั้น…
นั่นเป็เพราะลูกน้องทุกคนของตระกูลจ้าวจะถูกห้ามพูดถึงเื่ใดๆ ของจวน โดยเฉพาะเื่ของจ้าวหานเหยียน เื่นี้ถูกตั้งเป็กฎของจวนเอาไว้ หากใครฝ่าฝืนจะถูกโบยจนตายอย่างไม่มีการละเว้น และนอกจากนี้ก็ยังมีกฎยิบย่อย ที่หากฝ่าฝืนจะต้องได้รับโทษอย่างหนักอีกหลายข้อ
แต่ช่างเื่นั้นไปก่อนก็ได้..
จ้าวหานเหยียนจะอยู่เื้ัคอยสั่งการเื่ต่างๆ ผ่านพ่อบ้านเถาซึ่งเป็พ่อบ้านคนสนิท จึงทำให้ชาวบ้านทั่วไปคิดว่าผู้ที่ดูแลจวนและกิจการการค้าต่างๆ เป็พ่อบ้านเถาที่ทำเองทั้งหมด...
ส่วนที่ที่ผมอยู่ตอนนี้คือเมืองหลินอันซึ่งเป็เมืองหลวงของแคว้นหยาง มีจักรพรรดิหยางเทียนหลงเป็ผู้ปกครองแคว้น ที่ทรงพระปรีชาสามารถ เปี่ยมล้นด้วยอำนาจบารมี ดูแลทุกข์สุขประชาชน ชาวบ้านสามารถลืมตาอ้าปาก ค้าขายอย่างเอิกเกริก และมีหน่วยงานมากมายก่อตั้งขึ้นเพื่อบําบัดทุกข์บํารุงสุขของราษฎรในแว่นแคว้น รวมๆ แล้วก็ถือว่าดีในระดับหนึ่ง….
ที่นี่เหมือนกับเป็โลกคู่ขนาน ที่ค่อนข้างล้าสมัย ไม่ว่าจะเป็วัฒนธรรม การเมืองการปกครอง หรือแม้แต่เทคโนโลยีที่ยังไม่ได้รับการพัฒนา และมีบางสิ่งที่แตกต่างจากโลกที่ผมอยู่ นั่นคือจอมยุทธ์เหาะเหินเดินอากาศไม่ใช่เื่ที่ไกลตัว
อารมณ์คล้ายๆ กับในซีรีส์จีนย้อนยุค มีพรรคมาร พรรคธรรมะ หรือแม้กระทั่งจอมยุทธพเนจร
และที่สำคัญที่สุดคือ ที่นี่ไม่มี 'ข้าว' ที่นี่จะกินอาหาร และแป้งที่ได้จากข้าวสาลี ซึ่งนี่ถือว่าเป็อะไรที่เ็ปใจสำหรับคนที่กินข้าวเป็อาหารหลักอย่างผมมาก ผมควรต้องทำอะไรสักอย่างเพื่อทวงคืนอาหารหลักของตัวเองสินะ
แล้วผมต้องอยู่ในโลกนี้ไปอีกนานแค่ไหนกันละเนี่ย ผมจะได้มีโอกาสได้กลับไปในโลกเดิมของผมหรือเปล่าก็ยังไม่รู้ แต่ไม่ว่ายังไงตอนนี้ผมก็ต้องทำในสิ่งที่ผมทำได้ก่อน
ลองคิดในแง่ดี โลกนี้ก็น่าตื่นเต้นดีเหมือนกัน ถึงแม้จะมีเื่ที่เ้าของร่างนี้ทำเอาไว้ไม่น้อยเลยก็เถอะ แต่ผมจะถือว่าเป็น้ำจิ้มเพิ่มสีสันให้ชีวิตก็แล้วกัน
เอาล่ะผมคงต้องเรียนรู้การเอาชีวิตรอดในโลกใบนี้แล้วล่ะ ถึงแม้ผมไม่รู้ว่าต้องอยู่ที่นี่อีกนานแค่ไหน ไม่รู้ว่าต้องทำยังไงถึงจะสามารถกลับโลกเดิมได้ก็เถอะ แต่ผมไม่อยากปล่อยเวลาให้มันสูญเปล่า ถึงแม้จะร้องไห้คร่ำครวญหรือสติแตกยังไงก็ไม่ได้ช่วยให้อะไรดีขึ้น
ชีวิตผมผ่านอะไรมาเยอะแล้ว แค่เพิ่มเื่ทะลุมิติอีกเื่มันก็ไม่เท่าไหร่หรอก
เอาล่ะ สวัสดีร่างใหม่นับั้แ่นี้เป็ต้นไปชื่อของผมคือจ้าวหานเหยียน
ขอบคุณสำหรับการติดตามผลงานของนามิ
รักรีดเดอร์ทุกคนค่ะ
จากใจ
นามิแค่อยากอ่านนิยาย
จุ๊บๆ
2K
